მთებშია თავისუფლება! (12) სინათლის სიბნელეში.

თვალი ნელა გავახილე,სხეული საშინლად მქონდა დამძიმებული,წამოჯდომას ვცდილობდი,მაგრამ არ შემეძლო..ხმასაც ვერ ვიღებდი..ნერსე დავინახე ჩემგან ზურგით იდგა,წინ ზურა ედგა მარჯვნივ ბათუ და რაღაცას განიხილავდნენ..თავს ძალა დავატანე,რომ

ვნების საზღვარი

ათასი სახე, ახალი ვნება, ქარის წისქვილიც მიტაცებს თითქოს. ყოველი რწმენა შენში რომ ქრება და შენთან ერთად მთვარეც რომ ფიქრობს გაიხსნა თითქოს სურვილი ვნების, გრძნობები კვდება, გრძნობები კვდება და ყოველივე ეს სიჯიუტე,

"ციყვი" (სრულად)

-გაბრაზებული გადმოვიდა მანქანიდან, ასვალტზე გაწოლილს დამხედა და წამსვე გაშეშდა. -ჯანდაბა ციყვი! რას აკეთებ ტო? კარგად ხარ? -მაშინვე მწვდა მხრებში, წამომაყენა და სხეულზე ამიკრა. მაშინ ისევ ვიგრძენი მონატრებული სურნელი,

ქრისტეფორეს სამფლობელოში {15 თავი} დასასრული

-ბავშვს ნუ მინერვიულებ ბიძია დავით-ტუჩის კუუთხე ჩატეხა ქრისტეფორემ და თავი გოგოსკენ მიატრიალა. -ვაიმე,ეს წყვილები არ შემიძლიხართ რაა-ხელი აიქნია ანასტასიამ და დივანზე მოკალათდა.

ჩამჭიდე ხელი (სრულად)

-ნუ გაიტლიკე ენა შენ-დაბღვერილმა გავხედე პატარა მაიმუნს და პიჟამოს ზედა გადავაცვი -რატო გავიტლიკე? აბა ეს 9 საათზე დაძინება აღარ მინდა, დიდი ვარ უკვე-გამომიცხადა პატარა დამ და ხელები გულზე გადაიჯვარედინა -ადრე უნდა ავდგეთ, მეც ვიძინებ, რატომ ხარ

აკრძალული სიყვარული(თავი მესამე)

კარადა გამოღო შავი მხრებზე გადადებული ზედა და ყავისფერი მაალწელიანი კაბა გამოიღო და მომაწოდა მე უხერხულად ვუყურებდი.დაიბნა -რა? -რა რა? გადი-თვალები გადავატრიალე და კარისკენ ვანიშნე

შეშლილი მერი "პირველი თავი"

მერი დუმბაძე არის გოგო რომელიც იბრძვის თავი დაიმკვიდროს დიდ ქალაქში.აბარებს ერთიან ეროვნულ გამოცდებს და შემდეგ იწყებს მუშაობას ერთ-ერთი სწრაფი კვების ობიექტში.

რავი.

ალბათ ყველას მონატრებია ვიღაც.. ალბათ კი არა ყველას მონატრებია ვიღაც. იმ პატარა გამოუცდელ ბავშვსაც ჯერ არაფერი რომ არ უნახავს ცხოვრებაში, უგრძვნია და მონატრებია დედა, უტირია მაგრამ ვერავინ ამშვიდებდა სანამ ისევ დედამ არ ჩაიკრა გულში.

შენ ჩემი ხარ (3)

ძილში ვიგრძენი რომ ვიღაცა მაჭანჭყარებდა. თვალები გავახილე. ელენე საწოლზე იყო ჩამომჯდარი და დიდი,ლურჯი თვალებით მომშტერებოდა. ვერ ვიტანდი როცა მაღვიძებდნენ, მაგრა ასე როცა მიყურებდა , უბრალოდ ვერ ვუბრაზდებოდი.

აკვანი (სრულად)

შტორმი იყო... ზღვის ტალღები ერთმანეთს მთელი ძალით ეხეთქებოდნენ, ამას დართული ხის ტოტების მტვრევის ხმა იმდენად საზარლად ჟღერდა... ზომიერი სარტყელისთვის დამახასიათებელი ამინდის გამწვავება, ქარი ისეთი ძალით და ტემპით ქროდა