"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი I)

იმ დღეს, როცა შენ გაგაცანი, ვინატრე, ნეტა საერთოდ არ შემხვედროდი ოდესმე-მეთქი.სიყვარულის არასდროს მჯეროდა ისე, როგორც ფილმებში აჩვენებენ.არ მჯეროდა იმ ერთი შეხედვის, რომლის შემდეგაც სამყარო ჩერდება.არც იმ გულის ფრიალის, ადამიანმა რომ არ იცის, რა

სარკმელი წარსულში (სრულად)

აპრილის საღამო, რესტორნის ვიტრაჟებს მიღმა, ძვირფასი მელანისფერი ხავერდივით იღვრებოდა. მთაწმინდის შუქები ისე კაშკაშებდა, თითქოს ქალაქს ძვირფასი ყელსაბამი მოარგესო. რესტორნის დარბაზში, სადაც ჰაერი ძვირადღირებული პარფიუმისა და დაძველებული ღვინის

განწირული პაიკი, თავი 15

ხელები უკანკალებდა და პირი უშრებოდა ისე უნდოდა დალევა, მაგრამ იმ ღამის შემდეგ დაიფიცა, რომ სასმელს არ მიეკარებოდა. ო, ღმერთო, როგორ უნდოდა, მხოლოდ ერთი წვეთი, ერთი ყლუპი, ერთი ჭიქა... და საღად აზროვნებას შეძლებდა, გაეფანტებოდა ეს ბინდი გონებას რომ

რიონის პირას //სრულად//

აპრილის ცას ისევ შეეკრა კოპები და კოკისპირულად წვიმდა სოფელში.ნისლი გარს მოხვეოდა ირგვლივ ყველაფერს და თითქოს ანიშნებდა ყველას გამოდარებას არ ვაპირებო.გიალო მილხანი მომკვდარა,ძაძებით შემოსილა მთელი ღები.უყვარდა ყველას,კარგი კაცი იყო,ან უბრალოდ სახლს

ჩუმი დაპირებები (თავი 3)

დილით ისევ სამზარეულოში იყო. მათი დამხმარის, ირინას, მოძრაობებს ადევნებდა თვალს. ჩაფიქრებულიყო…ფუტკრებივით ირეოდა მის თავში აზრები. ქალიც, თითქოს სპეციალურად, შემაწუხებლად ნელა ალაგებდა მაგიდას. -არ ისაუზმებ? - კითხა ირინამ. ყურადღება რომ არ

გაზაფხულდები, ბავშვო!

მელანო ყოველთვის ცდილობდა ყველაფერი სწორად გაეკეთებინა. ყოფილიყო ძლიერი ქალიშვილისთვის, კარგი მეგობარი, პასუხისმგებლიანი ადამიანი. მას ჰქონდა ოჯახი, ოცნებები და ცხოვრება, რომელიც თითქოს წინასწარ იყო დაგეგმილი.

განწირული პაიკი - თავი 16 (დასასრული)

მარიასთან საუბრის შემდეგ თავი უსკდებოდა გიორგის ფიქრისგან. ვერ ხვდებოდა რა უნდა ექნა, ლილის ახლა მისი დანახვა არ უნდა და პატივი უნდა ეცა მისი თხოვნისთვის... მინიმუმ ეს მაინც უნდა შეესრულებინა, მაგრამ იმ სახლში თუ დარჩა ისევ გაცივდება! თან სულ

სარკმელი წარსულში

თბილისის 90-იანები არ იყო მხოლოდ სიბნელე და სიცივე; ეს იყო ეპოქა, სადაც ყველაზე პატარა სინათლეც კი მზესავით ანათებდა. კირასთვის ეს სინათლე ალექსანდრე იყო. 43-ე სკოლის მეორე სართულის დერეფანში, სადაც ნესტიანი კედლებიდან ბათქაში ცვიოდა კირა და

"თუ ბედისწერაა..." (დასასრული)

მე კესანე ვარ...მთის ყვავილის მსგავსად თავისუფლება მიყვარდა...მიყვარდა ქარი, რომელიც თმებში მეთამაშებოდა...მიყვარდა გზები, რომლებიც უცნობ ადგილებამდე მიმიყვანდა...მიყვარდა ის შეგრძნება, როცა მაღლა, მთაში იდგები და ხვდები, რამდენად დიდი და ლამაზია

იქ, სადაც შიში მთავრდება (სრულად)

—რამე დავაშავე?— კითხვა ისეთი გულწრფელი იყო, რომ გეგის მზერა დაუმძიმდა. —არა. —მაშინ...— დაიწყო და გაჩერდა. ისევ ღრმად ჩაისუნთქა და განაგრძო,— ორი კვირაა თვალსაც აღარ მისწორებთ. თუ რამე არასწორად გავაკეთე... მითხარით. გამოვასწორებ. გეგიმ თვალები