როგორ შემიყვარდა კრიმინალი XII თავი (ნაწილი II)

- მომეცი ყოველი დღე, როგორც ბოლო შანსი... - უჩურჩულა ნახევრად მძინარე მამაკაცს ნიამ და თითებით ნაზად მიეალერსა მისგან მილიმეტრებით დაშორებულ სახეს...

პირობა 9თავი

-ფიქრობ რომ ჯერ ადრე იყო? _ აივანზე მყოფ ჯონათანს ამოუდგა გვერდით. - არა, არ ვფიქრობ მაგას. უბრალოდ ვიცი ამას რაღაც ცუდი მოჰყვება. მეშინია რამე არ დაგემართოს. - მეტი რაღა უნდა დამემართოს? ყველაფერი დამემართა რაც შეიძლებოდა.

ჩვენ "არავინ" ვართ (მეორე ძარცვა) ნაწილი 4

სწრაფად წამოდგა, სირბილით შევიდა საკუჭნაოში და გახსნილი კარების დანახვისას კანკალი გაუორმაგდა. ცარიელ კედელს დააკვირდა, რამოდენიმე წამში უკაბ გაბრუნდა ბუხრის წინ მოწყვეტით დაჯდა და სიგარეტს მოიუკიდა.

თვალი არ მომაშორო.! (თავი 3)

აღარ შეეძლო ამ ქალის გვერდით უმოქმედოდ ჯდომა, ან ახლა უნდა ეკოცნა ან უნდა წასულიყო. ჩუმად იჯდა და ანდრიაძეს თვალებში ჩასტერებოდა. ეს გოგო კიდე კეკლუცს არ წყვეტდა. თვალები უთამაშებდა, სასმელი კიდევ მოსვა და სველი ტუჩები გაილოკა.

შემოდგომის გოგო და ზამთრის ბიჭი (თავი 4)

-მომენატრა ბებო შენთან ლაპარაკი. - ვუთხარი დახშული ხმით. -არ შემეძლო.. არ შემეძლო ამხელა წნეხის ქვეშ ვყოფილიყავი და შენ გამემხნევებინე, საკუთარი თავი ვამჯობინე შენ თავს და ჩავიკეტე, ენა ჩავყლაპე. ბოდიში

დაკარგული დრო /3/

ვარ და შემიძლია უპრობლემოდ გამოგასალმო სიცოცხლეს შენც და ყველა სხვაც _კარგი გეყოფა..არ მეგონა ასე თუ გავიშხლართებოდი უბრალოდ წინ გადმოჭრა და შენი გაჩერება მინდოდა , მაგრამ ისე მიქროდი სხვანაირად გამოვიდა. გრძნობებს რაც შეეხება სამჯერ მნახე მგონი სულ

დევიდ სმიტის იდუმალი საქმე /2/

- ყოველთვის ყველაფერს კარგად აკეთებდა, მაგრამ ბოლოს ცუდად მოიქცა. დააშავა და დაუბრუნდა კიდეც. ის მაინც თუ იცი დედაშენს რა სჭირს? ოჰ, ის შესანიშნავი ქალი იყო. სანამ იმას არ გააკეთებდა რაც არუნდა გაეკეთებინა! - დედაჩემი ავარიაში მოყვა! მას ამ

"სინანული" (სრულად)

"მშვიდობით, გეგი", მხოლოდ თვალებით. განა ყოველთვის ასეთი ლამაზი თვალები ჰქონდა კატოს? ღრმა, სევდიანი ტკივილით აღსავსე. "მშვიდობით, კატო", პასუხი თვალებით. განა ყოველთვის ასეთი უძირო თვალები ჰქონდა გეგის? მარტოსული, მიტოვებული და უიმედო.

მიენდე გრძნობებს...თავი 2

ერთ კვირაში დაინიშნა ქორწილი.ან რატომ უნდა გადაედოთ?მიზეზს ვერ ხედავდნენ. ამ დღის მერე ნიკოლა აღარ უნახავს,არც ტელეფონზე შეხმიანებია. უნივერსიტეტში ჩვეულებრივად დადიოდა.იქ ბეჭედს იხსნიდა და ჩანთაში ინახავდა.მალე ისედაც ყველა ყველაფერს გაიგებდა და

აბა, დამეხმარე! მთელი გულით გელოდები!

მოკლედ, 21 წლის ვარ. და მგონი, აღარ ვარ პატარა...ჩემი აზრით, ერთი ჩვეულებრივი, რთული ხასიათების გოგოს წარმოვადგენ . ამ უკანასკნელში იმას არ ვგულისხმობ, რომ ჩაკეტილი ვარ და ჰაი ჰუი.... მაგრამ!!! დიდი მაგრამ!!! უბრალოდ, არ ვარ მარტივი "საურთიერთობო"