თბილისის ქუჩები (ნაწილი 2)

- გისმენთ- თავის გრძელ, სწორ, წაბლისფერ, თმას ყურს უკან იწევს, თმას რომელიც წელამდე სწვდება და ძალიან ალამაზებს - მაშიინკაა, მე ვარ გოგო, გავიგე ჩამოსულხარ- აშკარად, მისი ძველი არცისე სასიამოვნო ნაცნობის ხმის ბგერები ესმის - ლენკა შენ ხარ? - ჰო

daughter of the moon

ციდან მოვლენილი სასწაული გახდი ჩემთვის... ისე მოხვედი და გაქრი თითქოს არც ყოფილხარ. მაგრამ მე ხომ ვიცი, მე ხომ ვგრძნობ.. შენ უფრო ღრმად ჩაწყვდიჩემ თვალებს ვიდრე ოდესმე ვინმე.. შენ ბევრად მეტი დაინახე ვიდრე ოდესმე ვინმემ... იმაზე მეტი მასწავლე ვიდრე

შენი თანაზიარი (თავი 2)

რატი მკერდზე ტუჩებით მეწებება, თითებს ჯინსის შიგნით, საცვალზე მიალერსებს, ზევით ქვევით და გამალებით - წრიულად. აგზნების პიკს ვაღწევ და ამ დროს ჩამესმის: „ქალიშვილი ხარ?“

გული მიწუხს

კვლავ გათენდა, მზემ ამოყო წვერი, სიყვარულმა გაიფრინა ტყეში. კვლავ დაღამდა, მთვარემ მიცნო ცრემლით, დავრბივარ და შენი სუნთქვით ვტკბები.

ნოემბრის სუსხიანი საღამო იყო...

ოქტომბრის სუსხიანის საღამო იყო,მაგრამ იმდენად კარგად,თბილად ვიყავი შენთან,რომ შენივე სითბოს გარდა ვერაფერს ვგრძნობდი. იმ დღეს,იმ ღამით,იმ წამს პირველად შევეხე შენს დაძარღვულ ხელებსა და ხელს. შენ თავი ჩემს კისერში გქონდა ჩარგული და

ჩემი რეალობა (მე 3 თავი)

მანქანის ხმამ გამომაფხიზლა.რეზო წავიდა. ლევანიმ კარი ჩაკეტა ოთახში შევიდა. კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი ჩემს შესიებულ სახეს და ვერანდაზე გავედი.. ჰამაკი შევნიშნე.. პლედი მოვისხი და ჩავჯექი. ტელეფონი მოვძებნე,გამახსენდა რომ არ მქონდა.. - ჯანდაბა!

კვლავ სიცოცხლე მინდა (ნაწილი 5)

დედამ არ უნდა გაიგოს დღეს რაც მოხდა, კოშმარი რომ დამესიზმრა იმდენად ინერვიულეს მთელი ღამე არ ეძინათ, ეს რომ გაეგოთ ეხლავე წამოვიოდნენ და ეს საერთოდ არ მინდოდა, ქარველიშვილები ისეთი თბილები და სწუმარმოყვარეები იქვნენ არანაირ დისკომფორტს არ ვგრძნობდი,

ჩვენს ნაცვლად

ჩვენს ნაცვლად... ყველაფერი გაცილებით მარტივია მიყვე დინებას და არ ეცადო შეწინააღმდეგებას. თუმცა ახლა გაცილებით ხშირია შეცდომების დაშვება, ირგვლოვ მეტი სიბინძრეა და შენ ეს მოგწონს , ასე გაცილებით მარტივია იცხოვრო არავის ნაცვლად... ჩემი სამყარო

სამიზნე (7 თავი)

-აბდულის ხალხმა მიპოვა ორი თვის შემდეგ, ჭრილობები ცუდად დამუშავებული ქონდა და ნელნელა ინფექცია ეჭრებოდა, მე კი გაიგეს რომ ექიმი ვიყავი და მას შემდეგ ხელი არავის დაუკარებია, აბდული უფრო...... ამ... ცივილურად მექცეოდა.

მოგონება.

ვფიქრობ, რომ ყველაზე საინტერესო ფილმი, თითოეული ჩვენგანის ცხოვრებაა, მოგონებები კი ილექებიან, ილექებიან და ბოლოს რაღაც მაინც გვახსენებს მათ, თითოეული ეს მოგონება კი თითქოს ნივთია, რომელიც შევინახეთ, მაგრამ არ გვახსოვდა სად და აი უცებ შემთხვევით,