ბნელი ლორდი [ნაწილი 2]

-რა მომენტს გულისხმობ ბიჭო?-ვითომ არ იცის ქალბატონმა რაა-ფანარს დაუწყო წვალება.-დიახაც რომ არ ვიცი! და საიდან უნდა ვიცოდე ერთი? და რომ გეკითხები უნდა მიპასუხო კიდევაც!!!-რადა მიყვარხარ!!აი ახლა გიაგეე??

განა მართლა ვუყვარვარ?(თავი 2)

-ხო,მომიახლოვდა და ზურგიდან ჩამეხუტა. -წვიმს.ძლივს ამოვილაპარაკე ერთი სიტყვა,სანამ დემეტრე რამეს მეტყოდა წუთები გავიდა.ალბათ არ იცოდა რაუნდა ეთქვა ჩემთვის.

უაზრო ქმედება (თავი 7)

გაუხარდა შეეშინდა და კიდევ უკვე მერამდენედ შეზიზღდა საკუთა რი თავი ბედნიერი იყო ამ ამბით მაგრამ მომავლის გაფიქრებაც არ უნდოდა აშინებდა ის ფაქტი რომ მათ კარგავდა სულელური შეცდომის გამო მაგრამ ეს შეცდომა რომ არა პატარაც არ ეყოლებოდა ამიტომ ვეღარ

რა გრძნობაა,როცა ვინმე გიყვარს?

ოხ,როგორ შემცივდა.საყელოს ბოლოებს ყელისაკენ ვქაჩავ და მზერა შენობებს შორის ჩაპრესილი ნისლისკენ გადამაქვს.ვიღაცის ფანჯრიდან შუქი მოჩანს. ეგოისტურად მსიამოვნებს,

პაპასკირი და ბაბუციძე 17

-ვერ ისვენებ.-გეჩვენება ჩემო სიცოცხლე სად მივდივართ? საგურამოში.- იქ რა გვინდა-შენთან ერთად მარტო მინდა ყოფნა რაა მომენატრე , სულ ვიღაცაა ჩვენთან ერთად რამდენი ხანია მარტო არ დავრცენილვართ.-ძალიან როომ

წერილი უცნობ ხევსურს

დედას რომ ვეუბნები, ხევსურს უნდა გავყვე-მეთქი, ვაი შენს პატრონსო, – მეუბნება. აბა თბილისში ვინ ვიპოვო ჩემსავით გიჟი, რომ ხევსურეთში წამომყვეს? ვის ავუხსნა, რომ აქედან შორს მინდა. იქ, სადაც ზამთარში გზები იკეტება,

წამის მეასედი (თავი 18)

დავინახე რომ ბიჭების მაგიდასთან უცნობი იჯდა, მივუახლოვდი, მაგრამ ღიმილი სახეზე შემეყინა...ის იყო... მამაჩემის კომპანიის ადვოკატი, რომელმაც ავიაკატასტროფის შემდეგ ჩვენი კომპანიიდან მთელი ფული მოიპარა და გაუჩინარდა.

გელოდები

ჩემო სიყვარულო, მენატრები... ვერ წარმომედგინა, თუ ასე ძალიან მიყვარდი, ასე ძალიან შემეძლო შენს გამო დარდი. სად ხარ? ყოველ დღე გელოდები, შენს ზარს ველოდები. მეექვსე დღეა არაფერი მსმენია შენგან. ღმერთს ვევედრები, რომ ცოცხალი იყო.

ვნეაბიანი მასწავლებელი - 10

- ახლა უკვე გვიანია , თან ძალიან დაღლილები ვართ , ჯერ ვჭამოთ და მერე ბულვარში გავისეირნოთ , ხვალ წავიდეთ ციცინათელაში ... - ხელები მოჰხვია და მაგრად ჩაეხუტა მომღიმარს. - მაბედნიერებ ლიზა ... - ჩასჩურჩულა ძალიან ჩუმად და თითები ძალიან მაგრად

იქნებ ფანჯარასთან მელი ყოველ ღამე

როცა ამინდები ყველა სულერთია..როცა ფანჯარასთან ზიხარ მელოდები..ბრაზობ შენი გული რარიგ სულელია..რისთვის აიჩემა რომ მე დავბრუნდები..თითქოს განთიადის ნაზი ფერწერაა...სევდად დახატული თვალში