მონოლოგი

უმიზეზოდ მინდა სიჩუმეში სიმშვიდე..???? უმიზეზოდ მინდა ქვითინი ან არა/და ღრიალი..????‍უმიზეზოდ მინდა გზა რომელიც არ სრულდება..????უმიზეზოდ მინდა ცას აწვდენილი ხეების ხეივანში ხეტიალი..????

ნუთუ შეგიყვარდა?

ამ თავში ვაბრუნებ ძველ გიგას. დამთავრდა მისი რომანტიკოსობა.ჯერ მხოლოდ დასაწყისია ეს თავი გიგას დაბრუნების.ივლისი იწურებოდა. მზე შენობებს ეფარებოდა და ნელ-ნელა ლონდონის ქუჩებში სიბნელე იკიდებდა ფეხს.

მთვარის სასწაული (ნაწილი 2)

ადამიანები ხშირად ეუბნებიან ერთმანეთს, რომ მათ გარეშე სიცოცხლე არ შეუძლიათ, ვფიქრობ ცდებიან,როცა ასე ამბობენ! ნებისმიერ ადამიანს შეუძლია იცხოვროს მეორე ადამიანის გარეშე, მათ უბრალოდ არ სურთ იმ ადამიანების

ხმაური (II თავი)

მე ბოროტი ვარ, ავი ვარ, მახინჯი ვარ... ადამიანებს ცილს ვწამებ,ვატყუებ,ვტანჯავ და მერე სინანული მჭამს, დროთა განმავლობაში ეს იშვიათი გრძნობა გონების ფსკერზე ილექება და მხოლოდ მაშინღა იღვიძებს, როცა ქუჩაში

სიმარტოვე ...

უნდა გაეცალო ამგვარ სიმარტოვეს,უნდა მოახიო წიგნებს ყველა გვერდი -სადაც არ დაგინდეს ისე მიგატოვეს,როგორც წყლის გარეშე ციცქნა თეთრი გედი.დროა ყველა სევდა ტალღებს გაატანო,თუნდაც ზღვა შეასკდეს გრძნობებს

ჩემი პრინცესა[4 ნაწილი]

-აბა თქვი,ვინდაგჭრა მე ყველაფერი მოვუტყევი და სხვებისგან განსხვავებით მშვიდად მითხრა-კაი,მე მივხედავ მაგას,ეხლა კიდე რა მაინტერესებს აკო ვინაა?-რაში გაინტერესებს?-არშეილება რო დავინტერესდე ჩემი მეგობარი ხარ

ერკე მიდასი - გადავხტები ფანჯრიდან

ღამის გულში, უიმედოდ ვუმზერ მთვარეს, გაფიცულს, ჩემსაებრ ისიც მარტოა, გვერდს არავინ უმშვენებს, კედლებს შევცქერ ოთახისას, შავ-ჩრდილებით გამინულს, სურვილს მიქრობს გადავხატო, ჩემი გრძნობა ფურცელზე.

ერკე მიდასი - ჩვენ გვაერთიანებს

ჩვენ გვაერთიანებს, სიყვარული და ტოტემი ღვთის, ერთიანობა იზრდება, როგორც ცაში აწვდილი ტოტები ხის, ჩვენ გვაერთიანებს, სისხლი მდუღარე, განწირული სიგიჟე გვაწვიმს, როცა შიგ გულში გრძნობებია გაყინული.

სურვილი რომელიც მკლავს. (თავი 1)

მე ელენე დეკანოიძე, 27 წლის . ერთ ჩემთვის ჩვეულებრივ დღეს დაიწყო, ყველაფერი ცუდი რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო იმ დღეს მოხდა, თავს საშინლად ვგრძნობდი. თავზე ჩამომექცა ჩემი შრომა. ცხვირ წინ მომიკეტეს სამუშაოს კარები. ორი სიტყვა მომიგდეს და დამემშვიდობნენ.

ერკე მიდასი - მამი

მე არ ვიცი, როგორ ვუთხრა და ვასწავლო ჩემ შვილს ქუჩაში, რომ კაცი გდია და ვერ იკლავს შიმშილს, როცა მკითხავს, რად გაწირა, მამი, ასე ღმერთმა? ვუპასუხო ცხოვრებაში ზოგს უმტყუნა ბედმა? მეტყვის, მათაც ხომ სურთ ბრძოლა, ნორმალური ყოფა ვერ ვეტყვი, რომ რაც