თავშესაფარი - იდუმალი უცნობის გამოჩენა (თავი 1)

გოგონა, მგონი რაღაც დაგივარდათ. - უკან მახედებს ვიღაცის სიგარეტის მოწევით დაბოხებული, ჩახრინწული ხმა.აპარატთან დაცვა დგას. იქვე ჩემი ყოფილი სამსახურის ბარათი გდია, რომელზეც ჩვეულებისამებრ,თანამშრომლის

საკუთარ სამყაროს...

დავიწყე სიცოცხლის ახლიდან შესწავლა,მერთულა საკუთარ თვალებში ჩახედვა.არ ვიცი ვინ ვარ და ვერც ვხვდები სადა ვარ,სარკის წინ საკუთარ ჩრდილსაც რომ არ ვხედავ.ღიმილი - უცნობი,თვალები - იგივე,მზერაში ტკივილი ტევია

თვალები გეტყვის

თვალები გეტყვის თუ ჩახედავ რა ჰქვია ტკივილს და შენს გარეშე ცხოვრებაზე ატირდებიან.თუ შეიძლება გამოძებნო რამესთან წილი ეს პირველ რიგში უღიმღამო ამინდებია...გავდივარ სახლებს შენს გარეშე, დგება მაისი და ხალხით

უსათაურო

-ვხედავ დღეს ადრე ამდგარხარ -ჩაიცინა ბიჭმა-მოკეტე ლაწირაკო-წაილუღლუღა სეულმა და მაცივრის კარი გამოაღო -ლაწირაკო?!ცნობისთვის შენზე ორი წლით უფროსი ვარ! - შეჰყვირა ბიჭმა და თან პირიდან ნარჩენები გადმოუვარდა

იცი, დღეს ჩახუტების დღეა.. ( სრულად)

ჩემი ბედნიერება ერთი თბილი ჩახუტებაა, ყოველთვის და განსაკუთრებით - ჩ ა ხ უ ტ ე ბ ი ს დ ღ ე ს !!!დილით ადრე გამეღვიძა, შვიდის ნახევარი იყო თვალები რომ ვჭყიტე . ზანტად ავდექი, ჩემს ,,მოგონებების ყუთს“ ხელი დავავლე

ნუთუ შეგიყვარდა?

გაზაფხულის მშვიდ საღამოს, როცა უკვე მზე იჩრდილებოდა თბილისს საზარელი ამბავი დაატყდა თავს.კოტე მახარაძე მოკლესო ყვიროდა ყველა.კოტე? იმ დროისთვის ერთ-ერთი გამორჩეული ახალგაზრდა იყო 23 წლის.

ღამის უსასრულობა

მთვარე გამეფებულა ღამეში სუსხი შეპარულიყო ქალაქში მე კი ვიჯექი ღამეში ღამის აჩრდილის ლანდებში ირგვლივ სიჩუმე აღწევდა,სკამს სუსტი ქარი არწევდა, ხედვას უკუნი უშლიდა ლანდსაც კი ვეღარ უქმნიდა მხოლოდ ზუზუნი

ისევ წვიმს ვერ გადაიღო

გამარჯობა ყველას, ეს გრძნობები ელავს გული ითხოვს შველას მასთან ვხედავ მკვლელ ავს ეს რამდენიმე წელი კვლავ და კვლავ მე შენ გელი გაყინულია გული და კვდება დაზაფრული ეს რამდენიმე თვეა გამძაფრდა ეს გრძნობები ეს რამდენიმე დღეა ცუდად ვარ და მოვკვდები მე

შენთან... თავი 7

არ მინდოდა ყველაფერი ასე მომხდარიყო, მაგრამ არ უშავს, ახლა ყველაფერი გარკვეულია და რაც უნდა ის თქვას დათომ, მე ჩემს თავთანაც მართალი ვარ და მასთანაც. -ასეა ჩემო ძვირფასო, მაგრამ ერთ რამეს დამპირდი, აღარასოდეს გაექცე პრობლემას, ყოველთვის თვალებში

ისევ თბილისი და ისევ თბილისელები (2)

არა, მაინც ვერ დავიჯერე, რომ აზრზე ვერ მოხვედით ვინ იყვნენ ამაშუკელები. ხო , ვერ დავიჯერე და ქალაქში გავედი მიკროფონით ხელში.