თბილისის ცის ქვეშ... თავი 11

ვიცი რომ გაბრაზდი,ვიცი რომ დიდხანს ებრძოდი თავს მაგის მოსაწერად.მე კი სულ სხვა რამ გიპასუხე.იმიტომ რომ მერჩივნა პირადად მეთქვა რომ მე უფრო მომენატრე,იმ წუთიდან როცა დაგშორდი და სამსახურში წავედი წამებს

შემთხვევით გადაბმულები

–ოჰ,არა რამე ცუდი ჩავიდინე?!..მე ჩემს ყველა ტაქსის მძღოლს გადავუხადე ფული და,არც არავინ მომიკლავს,ქვითრებსაც დროულად ვიხდი გეფიცებით..არც არაფერი მომიპარავს მართლა..თუ უკანა ქჩს ტკბილეულობის მაღაზიას

ცხოვრების თამაში.თავი 5

-მე?მე,რომ მარტო ვრჩები?ცრემლით აევსო თვალები და არც უნდოდა თომასთვის გული ეტკინა. -რატომ მარტო,დევი ხომ გყავს? -მერე რა რომ მყავს. -ერთად იცხოვრებთ,თქვენს ურთიერთობას სახელს დაარქმევთ და დიშვილებსაც დამახვედრებთ.თვალი ჩაუკრა თაიას და თაიადან იქვე

მდუმარე სასტუმრო - სალივანის დღიური (თავი 20)

საკუთარმა ფიქრებმა შეაშინა. უკანასკნელი ძალ-ღონე მოიკრიბა და მკრთალი სინათლეების მიმართულებით გაემართა. გვირაბი ალაგ-ალაგ იყო განათებული. ელი ფარანს ზოგავდა და მხოლოდ ბნელ მონაკვეთებში ანთებდა. გვირაბი ძალიან გრძელი იყო. ცალ მხარეს, ყოველ ათ მეტრში

ისევ თბილისი და ისევ თბილისელები (4)

-ელემენტარული რაღაცებიც კი ავიწყდება-მეთქი- თუთიყუშივით გაიმეორა დის საქციელით გაოგნებულმა. -ჯანდაბა, ყავის ფულის გადახდა დამავიწყდა - თვალები აატრიალა და კაფისკენ გაეშურა, თან გზაში თავის თავს ლანძღვას მოჰყვა. სწრაფი ნაბიჯით მიუხალოვდა უკვე ნაცნობ

წამის მეასედი (თავი 12)

-რა...რატომ ჩამოდის?-გაუკვირდა ლიზას. -რა კითხვებია ლიზა?!-ხმა გაიმკაცრა ნინომ.-ნებართვა სჭირდება? -არა მე უბრალოდ გამიკვირდა...-ჩაილუღლუღა დარცხვენილმა.

ცრემლებით მოწმენდილი ცა ლიზის გაბმა მახეში თავი 8 9

ლიკა არქივში მივიდა ლურჯყდიან საქაღალდეს ეძებდა.მესამე თაროზე იდო და ვერ შეამჩნია რადგან სხვა საქაღალდეები ფარავდა მას ლიკუნამ ლურჯყდიანი საქაღალდე გადმოიღო.იმ საქაღალდეში ლიზის ცნობა იდო,სადაც ლიზას მიერ ექიმის დასმული დიაგნოზი ეწერა თანდაყოლილი

შენთან... თავი 8

ავდგეთ ეხლა გვიანია, ხომ წამომყვები დღეს დედასთან? -კი აუცილებლად, მაგრამ მეძინება, ცოტა ხანს ასე ვიყოთ რაა.. -შეეხვეწა ქმარი. -ადექი გთხოვ.-ნინი წამოდგა და ტანსაცმლის არჩევას შეუდგა, მაგრამ არაფერი მოეწონა და ლოგინზე გულდაწყვეტილი ჩამოჯდა. -ძალიან

ნუთუ შეგიყვარდა?

მაშინ როცა ეძინა ყველას მახარაძე ფანჯრის რაფასთან იდგა და ხედს გაჰყურებდა. რაღაცაზე ფიქრობდა თუმცა რაზე არავინ იცის. მია გაახსენდა მისი უცოდველი და უდანაშაულო თვალები. ტანში გასცრა... გაახსენდა ერთხელ კოტემ და მან გოგონა გადაარჩინეს მოძალადეებისგან,

მე ვერ წავედი

მგონი წავედი, მგონი წავედი! მე სიყვარულის შიგნით შთავედი! მან მე ჩამკეტა, მომკლა, გამწირა, მხოლოდ შენთვის არს ეს თავგანწირვა! მე ვერ წავედი, მე ვერ წავედი! მე სიყვარულის ფონს ვერ გავედი! მე ხომ უარმყოფს გრძნობების ღმერთი, უნდა წამართვას ეს გრძნობა