სანამ შევხვდებოდით თავი 1

ყველაფერი ხუთი წლის წინ დაიწყო..მაშინ,როდესაც უზარმაზარი საავადმყოფოს დერეფანში მოუსვენრად ვცემდი ბოლთას კედლიდან-კედლამდე და თავს ცხოვრებაში პირველად ვგრძნობდი საშინლად უსუსრად და არაფრის მაქნისად,სწორედ მაშინ როდესაც ვაანალიზებდი რომ შესაძლებელია

ჩვენ შევქმენით ჩვენი ბედნიერი მომავალი (11)

მოლოდინი,ცრემლი,ტკივილი და ისევ მოლოდინი.ხალხის მზერა და აქა იქ მოძახილი სიტყვები ,,ეჰჰ საწყალი'', ,, რა ცოდო ხარ შვილო'' და მსგავსი უაზრობები,რაც ყველაზე მეტად მაღიზიანებდა.სიმართლე რომ ვთქვა აღარავინ მაინტერესებდა მხოლოდ ალექსანდრე...მარტო ჩემი

წავიდა...

-წავიდა! არ დამიტოვა არც ერთი სიტყვა,არც სანუგეშო,არც მოსაგონებელი. -წავიდა უბრალოდ. დამრჩა მხოლოდ ტკივილი და მოგონებები მასზე.მეწვის ყველა უჯრედი.

წამის მეასედი (თავი 4)

ნოეს თვალებში ჩავხედე...მივხვდი რომ ვახსოვდი. -ელენა.-გამიღიმა მან და ამით ჩემი ვარაუდი დაადასტურა. -ერთი წუთით...-ჩაერია ლიზა.-ერთმანეთს აქამდეც შევხვედრივართ არა?... -დიახ,მაშინ ვერ მოვასწარით ერთმანეთის გაცნობა.-ლიზას ხელი გამოუწოდა.-ნოე.

ღამეა...

ღამეა და ქუჩებს ვარსკვლავი ანათებს მთვარე კი გოგონას ანარეკლს იჩრდილავს ის თავის ცრემლებსაც არავის ანახებს მის სევდას მარტო ეს მთვარე თუ იხილავს...

მარადიული მონატრება ხარ მისი ნეკნის.(თავი 4)

ზლაზვნით წამოვდექი, თვალი ვერ მოვხუჭე და საწოლშიც ვერ ვისვენებდი. სამმუშაო მაგიდას მივუჯექი და ჩემი წითელი დღიური ამოვიღე, როცა ცუდად ვგრძნობდი თავს, როცა დუმილი მკლავდა და სიჩუმე ბოლოს მიღებდა,წერა და ხატვა მშველოდა. გადავშალა, სანამ სუფთა

საუკეთესო ჩემში (თავი 10)

ძალიან ცუდად ვიყავი,ვერ ვიაზრებდი რა მოხდა და რა მოხდება შემდგომში საერთოდ მაგიჟებდა მაგაზე ფიქრი..ვიცოდი,რომ ვაჩეს ასეთ საქციელს ვერ ვაპატიებდი,იმდენად გულნატკენი დავრჩი..სასწრაფოდ ევას დავურეკე,ძლივს ვაბავდი სიტყვებს ერთმანეთზე,მაგრამ მოვუყევი

ბედნიერება სვანურად (4)

-შენი ჰორმონებისთვისაც სთხოვე გაძლება, ამ უსექსუალურეს არსებასთან ერთად, რომ უნდა იცხოვროს! -ენა გამოუყო მაქსიმემ უკვე სამზარეულოში გასულ ლილეს და გამწარებულმა ცარიელი სამარილე გამოუაქანა ისე უცბად, რომ მიზანშიც მოარტყა. ტუჩიდან სისხლი წასკდა

ახალი სიცოცხლე (თავი 1)

-ღამით ჩემი შვილი მორიგე იყო შვილო, მე კიდე აბაზანას ვწმინდავდი და ფეხი მომისრიალდა, თეძოს ზედა მხარე იდაყვის მიმატებით მოსრიალებისას ჯერ ვანის კიდეს ჩამოვარტყი, შემდეგ წამოვდექისავეთ, მაგრამ კოჭი მიტკენია და რომ ვერ დავადგი კარგად ამჯერად თავი

ჩემი ,,ტირანი" (თავი 10 )

-ის მოვა - ტირილით ვიძახი და ვგრძნობ როგორ მეცლება ძალა -მე ყოველთვის შენთან ვიქნები, მამაც შენთან იქნება ,მამიდაც - ცდილობს დამამშვიდოს...