სიყვარული ჩვენს ქუჩაზეც მოდის (თავი მეოთხე)

მას შემდეგ , რაც სანდრა საავადმყოფოდან დაბრუნდა ოთახში ჩაიკეტა და ფიქრი დაიწყო იმაზე თუ, როგორ დალაპარაკებოდა დედამის წარსულის ამბებზე, რომლებიც სანდროს დედასთან აკავშირებდა. როგორც კი

ჩემი დემონი (7თავი)

თეთრ ოთახში ვიღვიძებ, მგონი სავაადმყოფოა, შეშინებული ვიყურები აქეთ-იქით, გარშემო არავინაა, თავი მისკდება და სისუსტეს ვგრძნობ, წამოდგომას ვცდილობ, მაგრამ არ გამომდის, ბოლოს ვნებდები უუნარობას და მძიმედ ვწვები ჩემს ადგილას, თვალებს ვხუჭავ, ტვინში .

არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (27 თავი)

-მითხარით. -არა.-ნინიმ სიცილით გააქნია თავი. -ნინი...რატომ არა?! -სიურპრიზია. -კარგი რაა...ალექს!შენ მაინც მითხარი.-ახლა მე შემომხედა დაიმედებულმა.

ვინუჟდენში დაქორწინებულები 3

ალექსს ბრაზისგან სახე მოეღრიცა და თვალებში ნაპერწკლები გაუკრთა. ხელები მომუშტა და ცისფერი თვალებით მტრულად შემომხედა. გაბრაზებულიც კი ძალიან სიმპატიური იყო. ალექსმა მზერა მამამისზე გადაიტანა. როცა მის მკაცრ სახეს გადააწყდა, ისევ მე გადმომხედა.

გულიდან სისხლის წვეთები

თუ მიყვარს მთელი გულით მიყვარს,თუმცა არ მჩვევია ამ გრძნობის ფრქვევა,ეს ხომ ადამინთა სენია.რთულია როცა ამ სიყვარულს,მეგობრობას ისე უცებ და უხეშად დაგიმსხვევენ ,რომ მხოლოდ ნამსხვრები გრჩება ,რომელსაც თითო-თითო აგროვ იქნებ თავიდან გამოგივიდეს

სულის გავლით #1 (საცდელი)

როგორ შეიძლება ერთმა დღემ შენს ცხოვრებაში ყველაფერი არიოს? როგორ შეიძლება ერთმა დღემ ცხოვრება სამუდამოდ დაგინგრიოს? მამაჩემმა დამირეკა და თავისთან დამიბარა სამსახურში, მეც მივედი, რაღაცის თქმას ცდილობდა მაგრამ სიტყვებს ერთმანეთს ვერ აბამდა. -

იისფერი სიყვარული +18 #4

თუმცა სიბრაზეც მოაწვა საკუთარი თავის მიმართ, როგორ აჰყვა ვნებებს და როგორ დაავიწყდა საკუთარი თავმოყვარეობა, თუმცა გულის ბნელ კუნჭულში მყოფი დემეტრესდამი აგიზგიზებული ნაპერწკალი მაინც გადმოძვრა და მთლიანად გულს მოედო, ბედნიერი იყო თუნდაც იმით, რომ

მე შენამდე (თავი-4)

ჩემი მშობლები გამახსენდა...ორივე შემთხვევა ერთმანეთს ემთხვევა მხოლოდ დროა განსხვავებული...მან ის განიცადა რაც მე შიგნიდან მღრღნის,მანადგურებს თითოეული წუთი,წამი გარდაუვალია ოჯახის გარეშე...

ოსლოში (მესამე თავი)

იმ დღის მერე,სულ უფრო და უფრო მინდებოდა მეტი გამეგო კრისტოფერის შესახებ.სოციალურ ქსელში არ იყო,ამიტომ მიწერას ვერ ვახერხებდი.შაბათ-კვირა იყო,რა უნდა მეკეთებინა?ვიფიქრე ცოტახნით გავისეირნებდი კამილასთან ერთად.მგონი ტელეფონიც იპოვა.ვურეკავდი,მაგრამ არ

იქნებ ნიშანია ან დრო შერიგების

ამდენი ხნის შემდეგ პირველად დამესიზმრე და აქაც დამეკარგე, ვფიქრობდი არავითარ შემთხვევაში არ შეწყდება თქო მაგრამ გამეღვიძა და პირველად ვიგრძენი საშინლად თავი გაღვიძებისას, არადა რანაირად უნდა ინანო ადამიანმა ახალი დღის დაწყება, მერე დიდხანს ვცდილობდი