გულის ძახილი 11

-შვილო სესილი.ელფიატის ჰყავხარ შეპყრობილი და უნდა მოერიო,ის შენგან უნდა განდევნო შენიდან,შენით.ლუკა წავიდა,დასანანია,მაგრამ ის აღარ მოვა,აღარ დაბრუნდება.შენ კი წინ ახალი ცხოვრება გაქვს.იქნებ გიორგიც იგივეს გრძნობს შენს მიმართ დაფიქრებულხარ ამაზე?

სიყვარულის ტაძარი

ქალი რომელიც თეთრ ოცნებებს ულმობლად კლავდა, ქალი რომელიც მარიტასებრ ცოცხლად აწამეს. ერთი შეხედვით ბავშვობაში ჩარჩენილს გავდა და ბავშვურ მზერას ღვთის ღალატი უმალ დასწამეს.

დედა

შენ ჩემო დედავ, შენ ჩემო სიტკბოვ, შენ ჩემი სულის წმინდა ლამპარო, მე დღეს გამიკრთა მოგონებები მინდა გრძნობებიც შენ მოგაბარო. მინდა ყოველთვის ჩემს გვერდით იყო,

ვარსკვლავთა კოლონა, ციდან რომ ცვიოდა...

ვარსკვლავთა კოლონა, ციდან რომ ცვიოდა და თოვლის ფიფქი, რომ დნებოდა ბაგეზე. მე მხოლოდ, მაგ თვალთა ყურება მინდოდა და კოცნა მინდოდა, აფრენა მთვარეზე...

ფითილი #2

არ ვიცი სიზმარში ვარ თუ ცხადში, კლდესთან ვდგავარ. ეს კლდე არცისე მაღალია, თუმცა ბოლო არ აქვს. ვცდილობ ნაბიჯი გადავდგა, მაგრამ არ შემიძლია, თითქოს რაღაც ძალა ქვემოთ მექაჩება. საიდანღაც ჩემი შვილის ხმა მესმის, თავსაც ვერ ვატრიალებ. ყველაფერი იმდენად

არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (7 თავი)

ის თავის ოთახისკენ წავიდა,მე ცოტა ხანი ისევ ისე ვიჯექი და წარსულს ვიხსენებდი,ავდექი და ჩემი ოთახისაკენ წასვლას ვაპირებდი,როდესაც უკან მოვბრუნდი და დაუფიქრებლად გავაღე მერის ოთახის კარი.ისეთი ლამაზი იყო,ანგელოზივით ეძინა... მე კი ვიცოდი რომ ის მალე

დეე

დეე... იცი ბავშვობა მენატრება, ფერადი და ხალისიანი. იცი მინდა ისევ იმ დროში დაბრუნება, ძალიან მინდა. მინდა რომ სკოლიდან დაბრუნებულს სახლში მხვდებოდე და დაგვიანების გამო საყვედურს მეუბნებოდე. მინდა რომ ყოველ დილით ისევ შენი ხმა მაღვიძებდეს. შენი

ბერლინური დღიურები

იმდენად აღფრთოვანებული ვიყავი ჩემი ვოიაჟით ბერლინში, აღტაცებისგან არც კი დამეძინა თვითმფრინავში, თანაც გვერდით ხანში შესული ქალი მეჯდა, რომელიც ძალიან უცნაურ ხმებს გამოსცემდა ძილის დროს. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ ადგილზე ჯდომით,

ორი ვარსკვლავი მთვარიან ცაზე

ორ ვარსკვლავს ვხედავ მთვარიან ცაზე მე კი კვლავ ვდგავარ თოვლიან მთაზე მე გადავედი შავ ღვინის სმაზე და მე გავლოთდი ამ გრძნობის გზაზე ორნი ვარსკვლავნი - ერთურთისაგან ძალიან შორს სულ იმ მანძილით რაც ჩვენ გვაშორებს, ახლა ჩვენ ორს

სევდიან ქალაქში

სევდიან ქალაქში ლანდივით დავდივარ სევდიან ქალაქში დროც თითქოს ჩერდება არ მახსოვს ამ გზებს მერამდენედ გავდივარ ის ვიცი,აქ ყოფნით სული რომ ბერდება... სევდიან ქალაქში დარჩენა ძნელია აქ ხომ ყველაფერი ცრემლებით სველია გულში სულ წვიმაა,ქუჩებიც ბნელია