მარიონეტი (მეთექვსმეტე თავი)

შემდეგ?! ხაკისფერი ფოთლებით გაწყობილ სამხედრო გვარდიელის ფორმაზე ოქროსფერი ასოებით ამოქარგული ზურაბ ბოჭორიშვილი. მერედა როგორ უხდებოდა?! სუნთქვაშეკრული უმზერდა კარში მდგომ ახმახს. შემდეგ?! მამის სახეზე ერთბაშად შეცვლილი თბილი გამომეტყველება,

შენი დანახვა ყველაფერს მირჩევნია

მთელ ჩემს ცხოვრებას მე მირჩევნია მისი დანახვა სულ ორი წამით მე შენ მიყვარხარ - ეს სიტყვებია სავსე ტკბილითაც, მწარითაც რამით შენი დანახვა მე ზღვას მაგონებს ამ სიყვარულის ძალა მაოგნებს მინდა რომ ვიდგე მღელვარე ტალღებში ჩემი გრძნობების მცხუნვარე ალებში

მარადიული სიყვარული?ჰმ... თავი (10)

-ანი-დავიწყე ყვირილი ცოტა ხანში კი რაღაც ამაფარეს პირზე და გონება დავკარგე...რომ გამოვიღვიძე ჩაბნლებულ ოთახში ვიყავი საწოლზე ვიწექი ცალი ხელი კი თოკით საწოლზე ვიყავი მიბმული უცებ ვიღაც შემოვიდა

სიყვარულის ინსტრუქციები IX

-არა ანდრეი! შენ ჩვენ ორიდან უნდა აირჩიო ერთ-ერთი.თუ ჩემს რჩევას გაითვალისწინებ აუცილებლათ აირჩიეთ მეორე, იმიტომ,რომ პირველი რომ გყვარებოდათ,მეორე აღარ გამოჩნდებოდა შენს ცხოვრებაში. -ვიკა..

იქ სადაც 2

რომელსაც რამოდენიმე წუთის წინ ვკითხულობდი ვეღარ ვპოულობ. სირცხვილით შევხურდი.. - არაუშავს, მოდი დაჯექი, ვისკის დაგისხამ..არა მადლობთ, არ ვსვამ. თითებზე ნერვიულად დავიწყე თამაში, არადა როგორ

შავ თეთრი წყვდიადი. { თავი | }

სინათლეზე გასვლა, არ მესმოდა და ვერ ვუპასუხებდი ადამიანებს კითხვაზე პასუხს... და თუ მივხდებოდი ტუჩების მანერათი რას მერჩოდა, იმ პასუხსზე გაცემაც არმინდოდა რომ ცივად არ მეპასუხა.. ყველას ეგონა შემეძლო ბევრი რამე მიმეღწია და ამიტომაც

დაშანტაჟებული მკვლელი 4

ქალბატონი დიანა – ეს იყო გამხდარი, მაღალი, მიმზიდველი 30 წლის ქალი. რატომ წარმოვიდგინე ის ხანში შესულ, ბოტოქსით სახე-დასიებულ ქალად, თავადაც არ ვიცი. მე ლარის ავხედე და თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე. ის მალევე დამემშვიდობა და მითხრა, რომ

ღელვა

მდინარე ღელავს, დაათრევს გემბანს, გამოაქვს გვამი და სულ არ ღელავს. ტალღების თავზე, სევდიან ღამეს მე ვხედავ ნათელს მთვარისგან ნათებს. მდინარე ღელავს,

მე შენს თვალებში ვიპოვე ღმერთი

იანვრის კვდომას ითვლის წამები, სარკმლის ზღუდეზე ეცემა წვეთი, უხმოდ ვეძებდი და მივაგენი (თვით შენს თვალებში ვიპოვე ღმერთი)...

მომენატრება..

თეთრი ფიქრები ფიფქებს არ აცდის, ცვრიან ზეცაში ისე ჩამოთოვს, რომ არსებობას უკვე გადავცდი, სამახარობლოდ მოაქვს ამ ორ თოვლს. მე ზღვისფერ რელსებს ვდევდი შენამდე,