Серйозний -7

მთელი ღამე წვიმდა თბილისში. მხოლოდ დილით გამოიდარა და გამოანათა მზემ.  ფანჯრის რაფაზე იჯდა და ასე გაჰყურებდა მის წინ გადაშლილ ულამაზეს სურათს.. ყველაზე მეტად უყვარდა ნარინჯისფერ ბურთს ნაცრისფერ სამყაროში შერეულს, რომ უყურებდა. ღრუბლები ნელი სვლით

ტყუპები (თავი 2)

თვალები დავხუჭე და ხელი იქით გავწი საითაც ექიმი უნდა მდგარიყო, ვხვდებოდი თუ როგორ მოდიოდა ჩემსკენ ის კაცია მაგრამ თვალებს არაფრის დიდებით არ ვახელდი, ალბად არც გავახელდი საშინლად ნაცნობი სურნელი რომ არ მეგრძნო, როდესაც გავიაზრე ვის ეკუთვნოდე ეს

ჰანა (IV თავი)

-გათენდა თუ არა ლუსის საჩუქრის სატიდლად გავედი მას სამაჯური ვუყიდე რომელიც ძალიან მოსწონდა და სახლში დავბრუნდი.დრო ისე გავიდა ვერც გავიგე უკვე 6საათი ხდებიდა ამიტომ მომზადება დავიწყე.თმები დავისწორე, მუქი ფერის პომადა წავისვი, თავლებზე ლაინერი

პერსონაჟი #1

წიგნების რიგებში დავხეტიალობ, წიგნს ვეძებ. ისეთ წიგნს ფინჯანი ყავის ნაკვალევი რომ ექნება ზედ, სუნი კი სიძველით გაჟღენთილი. ფიქრები ჭრელაჭრულა, ხან ძლიერი, ხანაც სავსე, ჟღერადი და ჩუმი, ერთფეროვანი და ხანაც ფერადოვანი ფიქრები ფუტკრებივით მესევა

დაკარგული სიმშვიდე ( პირველი ნაწილის დასასრული )

"ნუ ხარ ასეთი მოსაწყენი, სხვა რამეზეც გვესაუბრე სტუდენტებს" ნოემ ბოდიში მოიხადა, როგორც იქნა დახედა ტელეფონს და პასუხიც დამიბრუნა "დავითის ასულო დიდი ხანია რაც დილანდელმა სირცხვილმა გადაგიარათ?"

შემთხვევითი მამა (სრულად)

იქაც ანალოგიური, ყველას გაოცებული სახეები გარდა ერთისა. აი ის გოგო მიღიმოდა ჩემს გვერდით რომ ზის და პირველ მოსვლაზეც წინ გადმომიხტა, მოიცა რა ქვია? ხო თეკლე... - არ არსებობსსს, ეხლა არ მითხრა რო ესაა შენი შვილიიი, ვაიმე რა ლამაზიიაააა - ხო ტეკლე,

shame (საცდელი)

ჩემს ქუჩას უხმოდ მძიმე ნაბიჯებით მივუყვებოდი. ირგვლივ ყველა გამვლელს გაფართოებული თვალებით ვუყურებდი მეგონა ყველა ჩემსკენ იშვერდა თითს. მეგონა ყველასთვის მე ვიყავი განსჯის საგანი. შერცხვენილი და განადგურებული მძიმედ ვდგამდი ნაბიჯებს თან თავბრუ

ჰანა (თავი9)

როდესაც სახლში დავბრუნდით სემმა დედამისი მოინახულა და ჩემითავი გააცნო ის ძალიან კარგი ქალი აღმოჩნდა თავისი გამზადებული კეკსიც მოგვართვა და ყველაფერმა კარგად ჩაიარა ამ ყველაფრის შემდეგ სემმა მითხრა

მოწოდება

მოწოდება ჩვენშია, უბრალოდ მას აღმოჩენა სჭირდება, უნდა მოახდინო შენში დამალული ნიჭის ჯერ აღმოჩენა და შემდეგ მისი რეალიზება… ყველა ერთდროულად ვერ ვიპოვით მას, მაგრამ დროთა განმავლობაში ყველა შევძლებთ და ვიტყვით "მე საკუთარი თავი ვიპოვე"-ო.

ანნა ამილახვარს

მე ხომ შენთვის მიძგერს გული შენთვის ცოცხლობს ჩემი სული შენთვის სიცოცხლეს დავთმობ და წერასაც განვაგრძობ