სიყვარული, ყველაზე დიდი და ძლიერი

თვალებს ვახელ და ვხედავ პალატას,ნათელს მაგრამ თან ბნელს მიჭირს სუნთქვა,მესმის ჩემი სახელი რომელსაც განწირულად ყვირიან "კესო"ბოლოს მაინც თვალთ მიბნელდება ყურში კი კვლავ ჩამესმის კივილი,კივილი,საშინელი კივილი"კესოო"

ყველას წინააღმდეგ (თავი 4)

ყველაფერი იცოდა, თავიდან ტკბილად მომართა, მითხრა რომ იცოდა როგორ უჭირდა მამას მარტო ჩვენი ოჯახის რჩენა, რომ უკეთეს სამსახურს იმსახურებდა, დედაც შეძლებდა საკმაოდ კარგი სამსახურის პოვნას. რა თქმა უნდა მივხვდი ამას რის ნაცვლადაც მპირდებოდა, მაგრამ

მეორე შანსი (II)

ქათამი...-გავიფიქრე და გარეთ გამოვედი.მაშინვე ანა დამეტაკა რამოდენიმე გოგოსთნ ერთან,რომლებიც გამომწვევად მიცინოდნენ და ჩემგან რაღაცას მოელოდნენ ,თუმცა რას არ ვიცი.. მოუთმენელმა ანამ დაიწყო..

თავზეხელაღებულნი

დილა როცა იწყება მადონა დეიდა მაშინვე უგემრიელსი მარწყვის ფუნთუშებით ხელდამშვენებული შემოდის მისაღებ ოთახში და ალმაცერად მომქცერალ ლალი ბებოს ცხვირაბზუებული უყურებს.მოულოდნელად აკვირდება ჭაღარა შერეულ მამას და ნაბიჯ-ნაბიჯ ისე მიიწევს ბებოსკენ

განგსტერების სამოთხე (1)

შესავალი ოდესმე გქონიათ მიზანი რომელთანაც ძალიან ახლოს იყავით? მე არვარ ჩვეულებრივი ქალი რადგან ჩემი ცხოვრების მიზანი ვაქციე რეალობად . ბოლო ხუთი წელია ჩემი ფიქრები და ყურადღება მხოლოდ ერთ საკითხზეა მიმართული..რადგან მოვკლა კონკრეტულად ერთი ადამიანი.

სიყვარულია,როდესაც... (2)

33.თითქმის ყველაფერი მის თავს გახსენებს. 34.გესმის სიმღერა ან ხუმრობა და ეგრევე ის გახსენდება და ფიქრობ,მოეწონებოდა თუ არა. 35.ეგრევე კარგ ხასიათზე დგები,როგორც კი გაიფიქრებ რომ მას ნახავ. 36.და როცა მას ნახულობ,ყველაფერი ბრწყინავს. 37.პატარა

გეი ბიჭის დღიურები თავი (3)

გული გამალებით მიცემდა , იმ წამს ჩემს გულში და თავში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ერთი მხრივ შიში მიპყრობდა. მეშინოდა, რომ ვინმე გაიგებდა ამ ამბავს და თავს დამცირებულად და უხერხულად

არ დაბადებული მე

ამაოდ ველოდი დღის შუქის ნახვას უმანკო ხატად რომ ჩავისახე ჯერ არ ცოდვილი ვერ ნაკვთ ნაძერწი რატომ მაქციე სამოთხის ბარგად

ნებას გაძლევ ...სრულად...

-რა?! -დაბნეული ვუბრუნებ კითხვას, პასუხად კი ჩემს არათითზე მორგებულ ყვითელ რგოლებს უყურებს. ოდნავ სევდიანად მეღიმება და ბეჭედს ვუყურებ. -არა-ვამბობ ოდნავ ხმადაბლა.-ჩემი მშობლებისაა, მე...-ხმა მებზარება, მინდა ვუთხრა, რომ მათ სახსოვრად მაქვს, მათი

სხვა ხედი (III და IV თავები)

თუ ოდესმე გიცდიათ რამე დაგეწერათ, მაშინ ის გრძნობაც გექნებათ გამოცდილი, როცა ყველა უჯრედით გრძნობ, სხეულში როგორ დაქრიან ერთმანეთში არეული გამოსახულებები, გწყურია თავი მოუყარო, ააწყო და უფუნქციოდ მოხეტიალე ასოებს ერთად შეკინძულს სიცოცხლე აჩუქო.