ჯაშუში მაღალ ქუსლებზე ( ნაწილი ცხრამეტი )

ყურადღება აღარ მიუქცევია, ზურგი აქცია და ლიფტისკენ წავიდა. სიბრაზისგან მთელი სხეული დაჭიმული ჰქონდა. მასთან შეხვედრისას ყოველთვის მტკივნეული წარსული ახსენდებოდა. ნანობდა მაშინ იმ წუთებში საკუთარი ხელებით რომ არ გამოასალმა სიცოცხლეს.

ჰანა (თავი6)

მე კარა და ეშლი მივედით იქ სადაც სემმა დაგვიბარა მე კეტები ნაცრისფერი სპორტული შარვალი თეთრი ტოპი და ჟაკეტი მეცვა როდესაც მივედით ბიჭებმა სემს მხარი გაკრეს და ჩვენსკენ გამოაგდეს მოვიდა და მოგვესალმა მე კარა გავაცანი ეშლის უკვე იცნობდა მან კი თავისი

მოპარული საქმრო [სრულად]

ძალიან ბევრი ვიფიქრე როგორ დამესათაურებინა ჩემი ისტორია. ამის გამო წერასაც ვერ ვიწყებდი და ვერც სხვა დანარჩენს ვაბამდი თავს. ერთ მშვენიერ ღამეს როდესაც წესით ნორმალურ ადამიანს უნდა ეძინოს მე ვფიქრობდი და გამახსენდა ყველაზე მნიშვნელოვანი დეტალი,

ღამის სამიზნე [6] დასასრული

დღის მეორე ნახევარში გიგიშა ესტუმრა, ყავა დალიეს და მერე დემეტრე წაიყვანა სასეირნოთ. ბავშვის არ ყოფნით ისრაგებლა და სახლის დალაგება დაიწყო. ვითომ ხომ არავინ ურევს ამხელა სახლს, მაგრამ ყოველ კვირა დასალაგებელია და წელში წყდება. თან ბიბიც არ ასვენებს

დაკარგული სიმშვიდე ( 7 )

მეჩვენება თუ დამცინი?? ან ეჭვიანობა რა შუაშია? თუ არ იცი გეტყვი რომ იმ ადამიანზე ეჭვიანობენ რომელიც უყვართ... რომელიც უყვართ გაიგე? მე კი შენს მიმართ მხოლოდ სიბრალულს ვგრძნობ, სიბრალულს რადგან არ შეგიძლია ერთ ქალს დაჯერდე შენ ეს ალბათ კაცობა გგონია

იქნებ ან ალბათ!

ცოტა მადროვე ისევ,გადაგივიწყო იქნებ იქნებ ოდესმე სულ შევწყვიტო ეს გაპრანჭვები. დროდადრო გაქრე, სულაც გადამიყვარდე იქნებ, იქნებ მოვთოკო, სულ გავაქრო შენზე ნატვრები.

ნუთუ ტერორისტს შეუყვარდა (6)

-არაფერი გუჯა ყველაფერი რიგზეა. ახლა მითხარი მიდი. ამიხსენი რაც იმ დღეს უნდა გეთქვა. გუჯააა იცი რა მაინტერესებს.... ? ახლა მე აქ რატომ ვარ? მამაჩემმა იცის, რომ მე უსაფრთხოდ ვარ, ისიც იცის, რომ მე მასთან მიმსვლელო აღარ ვარ . ეს ხომ შენთვისაც ნათელია,

სიყვარული რომელიც არასდროს დასრულდება

კისერში გაჩხერილი მაქვს ისაგან დაცლილი გული... სული მტკივა ,რომელიც მარტოსულია და არავინ ჰყავს გვერდით რომ გაამხნენვოს.

Lunae Lumen #Finale (დასასრული)

არ არსებობს დღე, როცა მე არ გამახსენდება იმ ღამით საავადმყოფოში გაღვიძების მომენტი. მე პალატაში მარტო არ ვიყავი. და ის მეორე ანდრე არ იყო. ლეტი იყო. გამეღვიძა თუ არა, ლეტის დანახვაზე მეხდაცემულივით შევხტი საწოლზე. -აქ რა ჯანდაბას... -ხმა

სუსტი ძლიერი (მეოთხე ნაწილი)

-იმდენჯერ გადაგეყარე ამ ორ დღეში, თუ ბედისწერაა, ისევ შევხვდებით. აბა ნახვამდის მაიორო-თქვა, ამოიწია ჩემს სახესთან და სანამ დახრას მოვიფიქრებდი მისი სახის სიმაღლეზე, ლოყაზე კოცნა დამიტოვა და წავიდა. ისე გამოვშტერდი, ტაქსამდე გაცილებაც ვერ მოვიფიქრე