LOST

ვსხდებით და კითხვების კორიენტალიც მოდის... რატომღაც ჩუმად ვარ...ძალიან ჩუმად და ვცდილობ ძალიან ჩუმად ვიტირო...თვალებში ვერ ვუყურებ..პასუხობს კითხვებს რასაც მე ვუსვამდი ჩემს თავს...და როგორც ჩანს არც არავინ სცადა ჩემი მოძებნა მის გარდა...მინდა ძალიან

ყველაფერი თავიდან!

დავიწყებ ყველაფრის თავიდან ჩაწერას. ნუ მალავ, გრძნობები ქუჩებში გავფანტოთ. გთხოვ, არ თქვა: "შენ ჩემი არასდროს არ გჯერა", დინებას მივყვეთ რა, წარსული დავტოვოთ.დინებას მივყვეთ რა, წარსული დავტოვოთ. გვახსოვდეს ერთ დროს რომ დავკარგეთ აგვისტო, უთქმელმა

მორჩა, შევეშვი უშენობას...

მორჩა, შევეშვი უშენობას, ნუღარ მავიწყებ, რომ წახვედი და აწი უკვე არსად აღარ ხარ, დღეს არა, ხვალე, კვლავ შენზე ფიქრს როცა დავიწყებ, მოეჩვენება ჩემს ანგელოზს უკვე გადახრად.

ნეტავ შემეძლოს დაგაბრუნო მიწაზე ციდან

ვუყურებ მოხუც ნაოჭიან ბაბუას სახეს, ღიმილი მიპყრობს სითბოთი რომ ევსება ხედვა, ვიხსენებ წუთებს... იმ სიზმრებში სადაც კი ვნახე, ვრჩები და მინდა დავაბრუნო! აქ იყოს ჩემთან...

პლუმერია

ჩემო სიყვარულო უნდა დაგელაპარაკო, უნდა გითხრა რაც სულს მიხუთავს და მკლავს თორემ ვერ გავძლებ ესე დიდხანს, ჩემო სურნელოვანო გოგონა, ჩემო ყვავილო, რომ იცოდე როგორ მტკივა და როგორი გათიშული დავიარები, თითქოს ამ პლანეტაზე არ ვიყო.

ცხოვრება

შენ ხარ ? შემოდი,ზუსტად ახლა ვალაგებდი ცხოვრებას.იყავი,არ წახვიდე, ხელს არ შემიშლი.ეს... კისერზე? არაფერია, პატარა დაბრკოლებას წამოვკარი ფეხი და... მოვიტეხე, მითხრეს მალე მოგირჩებაო ჯერ პატარა ხარ და საშიში არაოო.მეტის ღირსი ვარ, სიარულისას წინ

მწვანეთვალება დემონი თავი 7

იყვნენ. მათ ნუ უყურებ შენ. ორივე წამოდგა და სერგიმ ბიჭი თავის კარავისკენ წაიყვანა. მისი საწოლი დაუთმო, თვითონ მანქანში დაძინებას აპირებდა. მოცეკვავე წყვილებს რომ ჩაუარაეს ელას ომარმა ჩასისხლიანებული თვალებით შეხედა და გაიფიქრა.- -ამჯერად ვერ

ტყუპები [სრულად]

ჩემი შუათანა და სიცხიანი წევს და ზღვაც სანატრელი გაგვიხდა მე და ჩემს ტყუპს! თათულიკოს არაფერი სერიოზული არ სჭირს! ჭირვეულია და ნერვებს გვაწყვიტავს მე და მათეს! მამაჩემმა როგორც ყველაზე კეთილმა მამამ მსოფლიოში, ნამუსზე შეგვაგდო და თუ გინდათ

მეშვიდე ღამე [თავი3] დასასრული

მამაკაცის სუნამოს სუნი უკვე ცხვირში უღიტინებდა და სასიამოვნო ჟრუანტელს გვრიდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა მისი სიახლოვით გამოწვეული დაბნეულობა მაინც არ შეიმჩნია და შუბლშეკრულმა გაუსწორა მზერა. ნოემ ცალი ხელი კარზე მიადო ცალი კი ჯიბეში ჩაიდო და

რა ვქნა, ასეთი ვარ (სრულად)

სიტყვები დაობდა ფურცლებზე ნაწერი, როგორც წარმოსახვის მკვდარი არტერია, სულზე გაჩენილი პატარა ნაკერი ხდება უსასრულოდ ბნელი მატერია, წამი ვეღარ ხდება უეცრად ჟღერადი, როცა იღიმიან ძველი სურვილები, რადგან შემოაჭკნათ გრძნობებს ის ფერადი ნაზად გამოზრდილი