ბნელი ათინათი

მოდიოდა და ქარიც მოჰქონდა თან...რაღაც არაამქვეყნიური იასამნის სურნელება შემოჰქონდა...მისი თვალები...ოიჰ...მისი კუპრივით შავი, ბედნიერების სხივჩამდგარი თვალები...ტუჩები...მაისის ვარდივით წითელი, სისხლისფერი ტუჩები.

დრო ისევ მიქრის...

ჩაბნელებულ ოთახში, ჩარკვიანის სიმფონია აღმიძრავს დაუოკებელ სიმარტოვეს და მონატრების მძაფრ ქარტეხილს უარესად მიმძაფრებს. საათს დავხედე და ფიქრებში თითქმიდ ჩაძინებულს, კვლავ 12:50 წარმომიდგა თვალწინ. ზუსტად ამ დროს,უფრო გვიან ან ადრე

ისევ შენზე

გულში ისევ სევდის ფარდა ჩამოეშვა,სულში ისევ მონატრების რეკენ ზარებს,მოლოდინში რამდენი დღე გაილია კიდევ რამდენს მივუხურავ სევდის კარებს.თვალში ისევ შენზე ფიქრის ლანდებია,ისევ შენზე მონატრება ათევს ღამეს,ფანჯარაში მთვარეს ნისლი დასდებია,ეხლა

Серйозний -4

დილით გაღვიძებულს გვერდით მიწოლილი გიგი დახვდა, რომელიც საყვარლად უღიმოდა. პატარაობა გაახსენდა და სითბოთი სავსე თვალებით შეხედა მის პატარა ძამიკოს. ხუთი წლის იყო დედამ, რომ უთხრა მალე ძმა გეყოლებაო. ჯერ არ დაბადებულს ეფერებოდა მუცელში, მერე როცა

გადაწვდი ფანჯრიდან დაწყვიტე ვარდები

მიდი რა ფანჯრიდან დაწყვიტე ვარდები, გადაწვდი ეკლებიც დააძრე ღეროებს, ველური სურნელით იკალი დარდები, ტირილი არ გინდა, შენ უნდა მღეროდე...

ღამის ქალი [ნაწილი მეორე] [5]

დაჩისთან დაძაბული, შეუმდგარი ურთიერთობის გაგრძლება უკვე აუტანელი ხდება. ყოველ დღე აცნობიერებს რომ ბავშვის მდგომარეობა უფრო და უფრო მძიმდენა. ელიკოს ნახვის სურვილი არ აქვს, ამაზე მე მგონი არც აბო დალაპარაკებია, მაგრამ ბიჭმა შესანიშნავად იცის რომ

ჩემს უკანასკნელ სიყვარულს

შენ მასწავლე სიყვარული მხოლოდ დაუვიწყარი შენ მასწავლე სიხარული და მე ყველა გითხარი

სიყვარულის გზა (საცდელი თავი)

როგორი ცხოვრება მინდა, რომ მქონდეს? ეს მაშინ მივხვდი, როცა 19 წლის ასაკში ,,ველურ პირობებში" წავიკითხე, ამ ნაწარმოებმა სრული გადატრიალება მოახდინა ჩემში, მე ყველაზე ჩვეულებრივ გოგოსაც კი მომინდა , რომ რაღაც მსგავსი მომხდარიყო ჩემს ცხოვრებაში,ეს

მამა

ყოველთვის მესმის ლექსები დედაზე, მის სათნოებაზე, მისივე ღელვაზე, დედა კარგი არის, თბილია, ტკბილია, მაგრამ რატომღაც მამა მის ჩრდილშია.

ერთხელ (თავი მეექვსე)

სახლში, რომ ავედი ფეხებს ვეღარ ვგრძნობდი, გული გადარეულივით მიცემდა და ისეთი შეგრძნება მეუფლებოდა თითქოს უზარმაზარი საჰაერო ბუშტი ვიყავი, ემოციებისაგან ბოლომდე გაბერილი. იმდენად გატიკნული ათასნაირი გრძნობით, რომ ზუსტად ვიცოდი