სიკვდილი ალიონზე

შემომხედა თავისი მიწისფერი წყლიანი სფეროებით და ერთიანად დამიარა ჟრუანტელმა, სულ რამდენიმე წამი ვუყურებდი მას და ეს სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის რომ სამუდამოდ დარჩენილიყო ჩემს მეხსიერებაში როგორც იშვიათად თავისუფალი არსება. ხშირად მახსენდება

რაღაც ცხოვრების მსგავსი

ცეკვაზე ერთ შენობაში დავდიოდი, რომელიც არანაირად არ მომწონდა. არ მიყვარდა მისი სიძველით გაჟღენთილი ძველი კდელები, ერთადერთი, რაც ამ შენობაში მომწონდა მის გვერდით მდგომი ქანდაკება იყო. ამ ქანდაკებას ბებო ფოტოგრაფი ილოს სახელით მაცნობდა. ყველაზე

სუიციდის მცდელობა...

სუიციდის მცდელობა... ისევ უიმედობა... ზღვარს გასული ტკივილი ძვლებს ამტვრევს და მინდება გადავიხსნა ვენები... ტიკილს გადავაბიჯო... მოვერიო ჯოჯოხეთს... ღმერთო, იქნებ მოგაგნო...

მე და შენ

ყოველი შეხვედრის ბოლოს შენ მემშვიდობებოდი, მემშვიდობებოდი სიტყვებით: "მიყვარხარ, დროებით", მე კიდევ მხოლოდ დღეს მივხვდი, რომ შენ მართლაც დროებით გიყვარდი..

ანგელოზი (თავი 1)

ლონდონის წვიმიან ქუჩებში დავდივარ. გული ცუდს მიგრძნობს,მაგრამ ვაიგნორებ და გზას ვაგრძელებ. წვიმა მასველებს, მაგრამ არ გავრვბივარ, ყურადღებას არ ვაქცევ. არც იმას ვაქცევ ყურადღებას, რომ ღამეა და მხოლოდ მე მივაბიჯებ ხალხისგან დაცარიელებულ ქუჩაში.

სირთულები

დიდი ხანია არ დამიწერია არ ვიცი რა მჭირს თითქოს აზრებუ გაფეფანტა თითქოს სადღაც გაურკვევლიბაში ჩავარდი და უშედეგოდ ვცდიობ ამოავლას. ისევ ვერ ვიჯერებ რომ შენგან შორს მომიწია წასვლა ისევ ვერ ვიჯერებ რიმ შენს ლამაზ და სათუთ სახეს ვერ ვხედავ ეს თითქოს

მია (ნაწილი 1+2)

ზაფხული, ღვთაებრივი ზაფხული დრო რომელიც გინდა ,რომ არასდროს დასრულდეს. რა მშვენიერია არა? მზე, ზღვა , მეგობრები, გიჟური თავგადასავლები. თუმცაღა ეს ჩემთვის არარის, იცით ძალიან რთულია იცხოვრო ამ გიჟურ სამყაროში,როცა ყველა გიჟს გიწოდებს. მე ვფიქრობ,

პირველად რომ დაგინახე...(დასასრული)

-ერთი წელი?!-მისი სახის გამომეტყველებიდან გამომდინარე ყველაფერი ცუდად იყო... წინააღმდეგ შემთხვევაში ის არაფერს მეტყოდა და მკურნალობას დაიწყებდა. თუ გამოჯანმრთელდებოდა არც მეტყოდა რომ სიმსიმნე ჰქონდა... ჩამოვჯექი და სახეზე ხელები ავიფარე. -რამდენი

სინათლემ სიბნელეში ჩამკარგა (1)

შევდიოდით არც ისე გადატვირთულ ქალაქში. როგორც კი შევედით, რაღაც გულმა სხვანაირად დაიწყო ფეთქვა.ლექსო, ნელა, გთხოვ ფრთხილად, არ ვარ კარგად. ფრთხილად... ვიმეორებდი და ძლივს ვსუნთქვდი, თითქოს ვიღაცამ კისერში ხელი წამიჭირა.
-ვიცით პრინცესა, რომ ვერ იტან

არასოდეს გამიშვა

‘Never let me go" არასოდეს... არასოდეს არ მითხოვია, რომ მეგრძნო... პირიქით, გრძნობებს თავს ვარიდებდი, მძულდა ისინი მანამდე და მძულს ახლა! მე ვაფრთხილებდი ჩემს თავს, მე აღვმართე დიდი, უხილავი ბარიერი ჩემსა და სამყაროს შორის. მე არ ვგრძნობდი. მე