ესეც გაივლის...უბრალოდ არ დანებდე (თავი13)

ღამემდე ვერ მოვისვენე... როგორც ჩანს ჩამეძინა... თვალებს რომ ვახელ სანდროს მცხუნვარე მზერას ვგრძნობ, შევხედე და ისევ მიყურებდა, თითქოს თვალებით რაღაცას მეკითხება, თვალებში თბილი სხივი დასთამაშებს, ვცდილობდი ამომეკითხა.... -რა გინდა? -

ნამდვილი სიყვარული(6)

პროექტის წარდგენიდან რამდენიმე დღე გავიდა, მე და ნიკი კვლავ არ ვესაუბრებოდით ერთმანეთს, პატარა კამათი დიდ წყენაში გადაიზარდა. ბატონმა ზურაბმა მოულოდნელად ყველა დაგვიბარა, ჩვენთან პროექტის შედეგებზე უნდა ესაუბრა. ჩვენც დთქმულ დროს დეკანთან

და მარტოობა დღეს თუ არ შემცვლის

და მარტოობა დღეს თუ არ შემცვლის და უშენობას დღეს თუ მე ვძლიე, ხვალ თვითონ მოვალ და თვითონ გეტყვი, რომ შენ მიყვარხარ ყველაზე ძლიერ...

ნაცრისფერი ემოცია

ფერი დაეკარგა თითქოს ემოციას, ვეღარ ვუმკლავდები ამდენ შეცოდებას, თითქოს დავიკარგე ძალა აღარ შემწევს თავი დავაღწიო მწარე რეალობას.

სამი გზა (თავი 13)

-მოვკვდები, მოვკვდები... -ტიროდა გოგონა და ცხელი ცრემლებით ასველებდა დათას მაისურს, მასზე დარჩენილ ბიჭის სურნელს იპარავდა და გლოვობდა.

უცხო ( თავი 13 )

ძალიან ნერვიულობდა, სავადმყოფოში ვერ ჩერდებოდა, დედასთან სჭირდებოდა საუბარი. ამიტომ გურამს სთხოვა და თავი გაინთავისუფლა. ტაქსი გამოიძახა და სახლში წავიდა. ყველგან მოძებნა ანასტასია, ბოლოს თავის ოთახში დახვდა. ლოგინზე იწვა, მთვარესავით მოხრილი,

ფსიქიკურობის შეშლილი მარში (12)

რაღაც უცნაური სიმღერების მოსმენა დავიწყე. არასდროს ვუსმენდი ქართველთა შემოქმდებას,მაგრამ იმდონემდე მომეძალა დეპრესია რო ვუსმენ შემდეგი შინაარსის სიმღერებს: „იძინებ იმედით არ გაგეღვიძოს ვერ შეამჩნიე როგორ წავიდა ყველა არ არის ძალა და ალბათ არც

პროლოგი (დაშანტაჟებული მკვლელი)

გვერდზე ჩავუარე ჩემს სამიზნეს, თუ 100 მეტრით მოშორებით გავლა გვერდზე ჩავლაა, რა თქმა უნდა. ვინ თამაშობს გოლფს 33 გრადუს სიცხეში, თუ არა ვინმე 50 წლის ფუქსით გაბერილი მილიონერი? ხელში მისთვის განკუთვნილი გოლფის ჯოხი მეჭირა, მაგრამ ახლოს მისვლა არ

არსებობს კი, იდეალურობა?!

ახლა, რომ ვუფიქრდები იდეალურობა სადღაც არარსებულ სამყაროში გადახვეწილა. არაფერი აღარ არის იდეალური, ფერადი, ლამაზი და იაგუნდისფერი. მახსოვს პირველად რომ შევეჩეხე იაგუნდისფერ თვალებს, ის დღე სადღაც კუთხეში ჩალექილა ჩემს მეხსიერებაში. ვუმზერდი და

მოდი

დარდობენ ვარდნი, შეგვშურდაო ქალის სურნელის, მეც მაგ სურნლით გავიმსჭვალე სულით ხორცამდე. ადრე მეგონა მილიონი მქონდა სურვილი, თურმე ცოცხალიც არ ვყოფილვარ მე შენს კოცნამდე.