ძველი პიანინო - 41

- ნახე, რა მაქვს. მხატვარმა უჯრიდან ნახევრამდე შევსებული კონიაკის ბოთლი გამოაძვრინა. - ვააა. როგორ გადაგირჩა? ფიფოს თვალები აუციმციმდა, ისედაც დაძაბული იყო, ცოტა მოშვება არ აწყენდა. - ჩამეძინა... მერე ალბათ გათენდა. სიცილი აუვარდა. - ჰოო, ალბათ

უბრალოდ თქვი, მიყვარხარ მაქსიმე ! (3)

"დღეიდან ყველაფერი სხვანაირად იქნებაო" გაიფიქრა და ადგა... თაროზე დაკეცილ შავ ტანსაცმელს გახედა.. დიდხანს იფიქრა ისევ შავი ჩაეცვა თუ არა მაგრამ ბოლოს უჯრიდან მუქი ლურჯი კაბა ამოიღო და ის მოირგო ტანზე.. შავი ჟაკეტი მოიცვა, თმა მაღლა აიწია, ჩანთა აიღო

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო 8 თავი

მერამდენე ღერი სიგარეტი ჩაიფერფლა ფიქრებში,ფიქრობდა ხვალინდელ დღეზე და ფიქრობდა ნანასთან შეხვედრაზე.თეთრად დაათენდა თავზე და გულის ფანცქალით შეუდგა მზადებას.არანაკლებ დღეში იყო ნანაც.მთელი ღამე მომდევნი დღის მოლოდინში გაათენა.ფიქობდა,როგორ

ცხოვრებამ მასწავლა

წლებია მივეჩვიე ვიყუჩო როცა, სული მტკივა და ყვირილი მინდა... ჩემ და უნებურად ვისწავლე დუმილი, როცა სათქმელი უხვად მაქვს და ვბორგავ... ვისწავლე სევდისგან ნაძერწი ღიმილი უამრავ სათქმელს რომ იტევს და მგუდავს...

მოვალ

მოვალ მოგიტან იანვრის სიცივეს მე კი ვიქნები შენთვის ზაფხული მე ვერ ჩაგაცმევ შენ ამ სიცივეს როგორ მიყვარხარ შენ ხომ იცი ეს! მე შენ გაჩუქებ ცრემლიან ვარდებს რომელსაც ჩემი თვალები ასველებს

უცხო ( თავი 12 )

_ უკაცრავად. _ ძლის ამოსთქვა და ერთ ადგილას, მიყინული მამაკაცი დატოვა. გული გამალებით უცემდა, ვერ იჯერებდა, ამდენი წლის მერე კვალ შეხვდა, თან პირველის შეხვედრის მსგავსად შეჯახების შემდეგ. შვილთან ანერვიულებული შევიდა, არ უნდოდა შეემჩნია, მაგრამ ვერ

ნაცრისფერი ქალაქი

ალბათ არ ვინანებ, როდესაც დავტოვებ ყველაფერს. ჩავალაგებ ბარგს და უბრალოდ გავქრები ნაცრისფერი ქალაქიდან, რომელშიც მტვერი დაედო ადამიანობას. მოშავო სილუეტები მოჩვენებებივით დაძრწიან ჩაბნელებულ ქუჩებში. განუწყვეტლივ ისმის ხმაური, უცნობების ტირილშერეული

შენ რომ ქუჩაში ვაჟი გხვდება

შენ რომ ქუჩაში ვაჟი გხვდება — ყოველდრე თითქმის; ხან მოწყენილი, ხან მხიარული… ვაჟი – სიმაღლით შენზე ერთი მტკაველით დიდი,–

მე მაინც არ დავნებდები

მე ეს დავწერე წყვდიად ღამეში მისი ხატება რომ მომელანდა და გამინათდა უცბად თვალებში თავში ფიქრები კვლავ ამებლანდა

შვიდი პაემანი (სრულად)

-დათა- ჩურჩულებს ჩუმად და ემოციები ცრემლებად ედინება სახეზე- დათა- უკვე ხმამაღლა ეძახის და თავადაც გარბის სადარბაზოდან. მამაკაცი თითქოს ამას ელოდაო, სწრაფად ტრიალდება მისკენ და ლამპიონის შუქზე ცრემლებისგან აბრჭყვიალებულ მწვანე ზურმუხტებს უსწორებს