სასწაული ბერლინიდან. (პირველი თავი)

აეროპორტში ნელა შევაბიჯებ. მიჭირს აქაურობასთან დამშვიდობება, არ მინდა საქართველო, არ მინდა თბილისი. არ მინდა. მინდა სულ აქ ბერლინში გავატარო დრო. ცოტახანი ვჩერდები და აქეთ-იქით ვიყურები. რეისამდე საათ ნახევარი მაქვს. ესკალატორზე ავდივარ,

ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს მოგიწყობ +18 (31)

ექიმის სიტყვების გაგონებისას ალისიას სახე ორმ დაგენახათ იფიქრებდით მოჩვენება დაინახაო, სახეზე სულ გაფითრებული იყო, ყბა ჩამოვარდნონდა და უკანკალებდა, ტუჩები უთრთოდა და ერთ ადგილას მიყინული განძრევას ვერ ახერხებდა. რამდენიმე წუთი ასეთ მდგომარეობაში

ვარსებობ ორთქლივით

ის ვარ ვინც ვარ.არავის აღელვებს ან იცის... მეგობრებმა მასხოვრობის დაკარგვასავით მიმატოვეს..ჩემი უბედურების გამზიარებელი მხოლოდ მე ვარ!.მოდიან და მიდიან ისე როგორც მასპინძელს, ყურადგებას არ მაქცევენ... შეყვარებული აჩრდილებივით, რომლებიც ველურ

ემოციათა შერწყმა

მოგეალმებით,მე გიამბობთ ისტორიას გოგონაზე რომელმაც ცხოვრებაში საკუთარი თვაი ვერ დაიმკვიდრა ,როგორც ყოველთვის არ დავიწყებ ამ მოთხრობას იმით რომ შვილს სკოლაში აგვიანდება და დედა აღვიძებს ისიც სწრაფად დგება ფეხზე,არა აქ სულ სხვაგვარადაა . დარეკა

ჩემი ტკივილი

რატმ ჩერდება ნელნელა გული? რატო მინდება სიკვდილი მუდამ? ნუთუ ეს დასასრული ჩემი რა გავაკეთო? რისთვის ვიბრძოლო? რომ მოვირჩინო ნატკენი გული რა არის ყველაზე დიდი ტკივილი? ამაზე პასუხს მალევე გაგცემ

ნურასოდეს...

ნურასოდეს ნუ გაივლებ გულში რაღაც ავს... ნურასოდეს ნუ დაუშვებ მოეჭიდო ხავსს... ნურასოდეს ნუ იტყვი რომ რაღაც გზაფრავს... რომ ყველაფრის იმედი და რწმენა გაქრა... ნურასოდეს ნუ გაწირავ მეგობარს და სხვას... საკუთარი სიკეთისთვის ნუ დაუშვებ ავს...

დები 2 თავი

არვიცი შეიძლება თავის დას გადამტერებოდა კიდეც, მოსაღამოვდა და წვიმამ დაიწყო როგორ მიყვარს წვიმა ნეტა იცოდეთ როგორ მიყვარს ესეთი ამინდი ალბათ ყველას უყვარს მაგრამ რა საოცარია არა ჩვენ ვამბობთ რომ გვიყვარს წვიმა მაგრამ ქოლგებს ვშლით წვიმის დროს ჩვენ

იმედგაცრუება-შავი ლაქა

იმედგაცრუება შავ ზოლად გასდევს ჩვენს ცხოვრებას. დრო გადის, გამუდმებით ცვლიან ერთმანეთს წამები, წუთები, საათები... გამუდმებით ცვლიან ერთმანეთს ადამიანები, ჩვენ წინ რომ ტკეპნიან მიწას. წრეზე მოძრაობენ, მიდიან, მოდინ... თავბრუდახვეული, უკვე ვერც ამჩნევ

ძველი პიანინო - 30

- თავს, რომ იკლავენ?.. ისინი რა, არ აღვიძებენ? მიმი სიხარულისგან ცმუკავდა, მოსაუბრე გამოუჩნდა, ის სულიერი სიმარტოვე აღარ ემუქრებოდა. ვინ იცის, იქნებ ახლოსაც გაეცნო და მის ცნობისმოყვარეობასაც მოეღებოდა ბოლო. - იმათი დრო უკვე იყო მოსული... როცა ამ

დარდში გალეული საღამო მშვიდი

დარდში გალეული საღამო მშვიდი ისევ დაბნეული გრძობების გიდი ისევ სიყვარუულში ვიბრძვი და ვკვდები ამ გრძნობის ამარა სულ მარტო ვრჩები