პულსი (სრულად)

-მზად ხარ არაორდინალურ,ცოტა ბიპოლარულს,ცოტა დეპრესიულ,ცოტა შიზოფრენიკ პაციენტს გაუმკლავდე ტიტე ექიმო?! -ღიმილით მივწერე დიდი ხნის შემდეგ პასუხი.. მერე რა,თუ ყველა ბნელ მხარეს მალავს ხოლმე ადამიანი და ეტაპობრივად ავლენს ურთიერთობაში?!

ლილია

ციდან წამომსკდარი წვიმა მიწას ავსებდა და წვეთები კვლავ ზეცას უბრუნდებოდა. ნისლში გახვეულიყო ლამპიონებით სავსე ქალაქის ქუჩები. სადღაც შორს მოისმოდა განწირული ადამიანის მისიკვდილებული ხმა. ამ განკითხვის ჟამს მხოლოდ ორი მანქანა მოძრაობდა ცის ქვეშ.

ტყუილებს მიღმა (ნაწილი 5)

-რატომ მოხვედი? -არ ვიცი! -და მაინც? -არ ვიციმეთქი, ნუ ჩამაცივდები, უბრალოდ მომინდა მოსვლა და მოვედი, თუ გინდა წავალ! აღარ ეცინებოდა დევდარიანს -მიდი წადი! რისი გამყრელიძე გახლდათ, ცეცხლზე ნავთი რომ არ დაესხა

ჩვენ მხოლოდ ათჯერ შევხვდით (სრულად)

ხშირად მიფიქრია, თუ რას გულისხმობდა მალევიჩი, როცა ამ კვადრატს ხატავდა. მაგრამ მხოლოდ ამ ამბის წერისას მივხვდი, მთავარი ის კი არ არის, მალევიჩი რას გულისხმობდა, მთავარი ისაა, თუ რა გინდა დაინახო შენ, ამ უცნაურ შავ სიცარიელეში! და შემდეგ რისი

ნუთუ რამე დავაშავე, რომ მიყვარდი ძლიერ, განა?

ნუთუ რამე დავაშავე, რომ მიყვარდი ძლიერ, განა? ჩემი გულის სწორს გიწოდებ, გამიყარე გულში დანა. მოხვედი და ამირიე თვით ცხოვრება არეული ამ ტკივილსაც ვეღარ ვუძლებ, გავხდი ღამით მთვარეული

ვარდი და ბურთი (სრულად)

-მაპატიეთ.-ინგლისურად მოვუბოდიშე ისე რომ არც შემიხედავს, მაგრამ ნაცნობმა მზერამ გამიჭრა სული. ავიხედე, მიყურებდა, უცნაურად, ბრაზით და სიცივით სავსე თვალებით.-დათა.-მისი ნახვა ალბათ თევზის წყალში ჩაბრუნების ტოლფასი იყო. ან წყლიდან ჩიტის ამოყვანის

ბიჭი ლურჯი ხელთათმანებით (სრულად)

ის ღამე ძლივს გათენდა. იმედს უიმედობა ცვლიდა და პირიქით. ისხდნენ მოსაცდელში და ელოდნენ. თამოს თათულის ხელი ეკავა და შიგადაშიგ ხელის გულზე კოცნიდა. გამთენიისას თბილისშიც გათოვდა. საავადმყოფოს უზარმაზარი ფანჯრიდან ჯადოსნურად ანათებდა თოვლის სითეთრე.

შურისძიების მსხვერპლი (დასასრული ll ნაწილი)

- დარჩები? -დავრჩები-ანამ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და თითისწვერებზე აწეულმა ტუჩებში ნაზად აკოცა

უსასრულო სიყვარული…

სევდა მიპყრობს, როცა ვხვდები, რომ ვერა, ვერ შეგეხები, ამ ლექსზე კი არ იფიქრო, რომ შენზეა, შენ გეხები. სიმარტოვე, შიში, დარდი, ცრემლი, ბინდი, შავი ღამე, წვიმა გულში მოკამკამე, მიშველის კი განა რამე…

დრო! თავი 26

-არ გეჩვენება, რომ საშენო ადგილი არ არის? კითხვაზე ყურები დაცქვიტა სალომემ და გაკვირვებულმა შეხედა ხომ მე მეკითხებაო, მამაკაციც მიხვდა პასუხი რომ დიდხანს არ დაუბრუნდა და მას შეხედა ნიშნად რომ პასუხს ელოდებოდა - მე რომ გადავწყვიტო სად ვიყო და სად