მორევში

მე ჩამითრია შენმა ამ სიღრმემ, სადაც მეც ვნახე ეს ჩემი თავი, რომ შეგიცანი, ვთქვი “არ გაგიჟდე!” და მე ვიგრძენი, რომ შემიყვარდი.

დაბუჟება.

ადამიანები მიწიერი სამყაროს რობოტები ვართ, განსაკუთრებით ისინი რომელთაც მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემე გვაქვს.

ცხოვრება მლაშე ცრემლების კვალდაკვალ(სრულად)

აგვიტოს ხვატი იდგა თბილისის ქუჩებში. წვიმდა მხოლოდ ქალის თვალებში. კოკისპირულად წვიმდა. უკვე მეორედ კარგავდა საყვარელ მამაკაცს და ორივეჯერ თვითონ იყო ამის მიზეზი... ტოიოტა სამარკო ნიშნით SA xxx EX მტკვრის სანაპიროს ზლაზვნით მიუყვებოდა:

ტრფობის ალში გახვეულნი (თავი 8)

სებასტიანი ახალგაზრდა მხატვარია რომლის მთავარი მიზანია მოიპოვოს მარადიული უკვდავება,შექმნას ნამუშევარი რაც მის სახელს უკვდავყოფს.მას სიყვარულის არსჯერა რადგან მისთის ხელოვნებაა თვით სიყვარული.თუმცა ერთ საბედისწერო ღამეს მის სულს ფორტეპიანოს ნაზი ხმა

***

სული ეული, მარტოდ მგზნებარე, ელოდა თავის სწორ საიქიოს, გული, სხეული, ნათლად მჩქეფარე, იწვოდა ცეცხლით, ნორჩ სახეობის,

დაუსრულებელი

ნატიფია ის სულთა ფრენა, რომლითაც მე შენამდე ვაღწევ. და, თუ ცხოვრება ის სანუკვარი არსებობაა, რომელშიც ჩვენი სულის უკვდავობის დიადი კანონი იმალება, მაინტერესებს რატომ ხდება ისე, რომ სულის გაურკვეველი არსი ჯერაც შესასწავლია?

ტრფობის ალში გახვეულნი (თავი 7)

როგორც იქნა თვალები გაახილა.ნელ-ნელა დაახამხამა რომ როგორმე მოწოლილი ბინდი მოესორებინა მხედველობიდან.მალე მკაფიოდ გამოიკვეთა კარგად ნაცნობი ნივთები და მიხვდა რომ თავის ოთახში,მისსავე საწოლზე იწვა."კი მაგრამ სახლში როგორ აღვმოჩნდი?არაფერი მახსოვს.

ქვიშის საათი

შენთან იმგვარად მინდება ხანაც, გაქცევა რჩება მხოლოდ და მხოლოდ, რადგან სანატრელ ოცნებებს თუკი , არ მოეღებათ არასდროს ბოლო.....

ტრფობის ალში გახვეულნი

სებასტიანი ახალგაზრდა მხატვარია რომლის მთავარი მიზანია მოიპოვოს მარადიული უკვდავება,შექმნას ნამუშევარი რაც მის სახელს უკვდავყოფს.მას სიყვარულის არსჯერა რადგან მისთის ხელოვნებაა თვით სიყვარული.თუმცა ერთ საბედისწერო ღამეს მის სულს ფორტეპიანოს ნაზი ხმა

ორმაგი

ვხედავდი, თუ როგორ ემშვიდობებოდა ანდრეა საკუთარი სულის მძაფრ გამოხატულებას. ეს პროცესი ნამდვილად არ იყო სიმარტივით შემკული, პირიქით, ეს იყო იმ ფაქტით ცხოვრება, რომ სული სხეულს არ დამორჩილებოდა. წარმავალი ყოფა ხშირად იმ ყვავილს ემსგავსება, რომლის