ჩემი სიყვარული თავი 2

იმედია მოგწონთ ჩემი მოთხრობააა ახალბედავარ ამ საქმეში თუ რაიმე არ მოგწონთ გთხოვთ მითხარიიით და გამოვასწორებბ მადლობა მინდა გადაგიხადოთ ვინც კითხულობს ჩემს მოთხრობასსს მადლობაა ყველასსს ორივე ძაან სიმპოები იყვნენ ერთი ქერათმიან და მუქი ყავისფერი

სვანეთში გამომყევი (თავი 5)

მესამე სართულზე ავირბინე,ძლივს ვსუნთქავდი..დერეფნის ბოლოში დათო იდგა ვიღაცას ელაპარაკებოდა,რომ დამინახა წამმოვიდა მაგრამ სანამ რამეს მეტყოდა მე დავასწარი..ძლივს მოვაბრუნე ენა დაღლილობისგან..მაგრამ მაინც შევძელი და ვუთხარი

ტკბილი შურისძიება [სრულად]

დგება დღე როცა ყველა ადამიანმა რაღაც სიმართლეს თვალი უნდა გაუსწოროს.... რთულია 22 წლის ასაკში აღმოაჩინო რომ ამ ხნის მანძილზე ტყუილში გიცხოვრია მთელი შენი ცხოვრება ერთი დიდი ფარსია და მეტი არაფერი.... რთულია გააკეთო არჩევანი რეალობასა და ფარსს შორის

"კარგი" გოგოს დღიურები (თავი 11)

ჩემი სამაჯური დავკარგე. ვერ ვხვდები ეს როგორ მოხდა. ის ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. ის ერთადერთია რაც ჩემი საუკეთესო მეგობრისგან დამრჩა. ნატა ახლა ამერიკაშია და დროში განსხვავების გამო ხშირად ვერ ვეკონტაქტები. სანამ წავიდოდა ერთმანეთს სამაჯურები

სადღაც შორს... მთებში თავი 10

-რა გაცინებს?მიშველე რამე?-შეევედრა თამუნა და სატირლად მოემზადა. სოფოს გულწრფელად შეეცოდა მეგობარი. ის ხომ ბავშვობიდანვე ფაქიზი და სათუთი იყო. ისეთი ჭიანჭველასაც რომ ვერ დაადგავდა ფეხს. სოფო კი ბავშვობიდანვე ახტაჯანა. სულ რაღაცას აშავებდა.

რა დავარქვა ამ სიყვარულს? (თავი მეექსვსე)

რა დავარქვა ამ სიყვარულს? (თავი მეექსვსე) მიკი:-კარგი მიდი ემა სახლში წავიდა. მიკმა მონატრებას ვერ გაუძლო და ერთ საათში მისი სახლის კარებთან გაჩნდა. კარი ღია იყო და შევიდა. ემა ტანსაცმელს იცმევდა.

შენ!

და შენ წყარო ხარ მწყურვალთა გზაზე ზაფხულში ცივი და გაყინული მე დერვიში ვარ შენ გზაზე მყოფი ნაცემ-ნაგვემი და გარიყული

ეძღვნება ყველას, ვისაც გულწრფელად უყვარს.

მახსოვს, როგორ ვამბობდი, რომ არ მინდოდა მოვლენების აჩქარება. მანამ, სანამ შენი წრფელი ტკივილით სავსე თვალები არ ვნახე. ვეჭვობ, რომ იმ მომენტში სიკვდილის შესაძლებლობა უფრო გიზიდავდა, ვიდრე სიყვარულის. მაგრამ მე მზად ვიყავი ამ უკანასკნელისთვის. როცა

ერთხელ ვერის პარკში

...ერთხელ ვერის პარკში, ჭადრაკის სასახლის უკან, ეკლესიიდან ამოსასვლელ გზასთან გოგონა ჩამომჯდარიყო... მწუხარე, გაფითრებული სახით, თვალები სადღაც გაშტერებოდა... დროდადრო მის წინ მდგარ ბიჭს ახედავდა წყლიანი თვალებით... ბიჭი კიდევ, თუმცა უკვე აღარც

ცალმხრივი გრძნობა?

საავადმყოფოს სუნმა მომიყვანა,გვერდით ექთანი მედგა და როდესაც შენიშნა,რომ გონზე მოვედი თბილად გამიღიმა,მე კი ხმის ამოღება არ ვაცადე და კითხვების კორიანტელი დავაყარე -რამჩირს?აქ როგორ მოვხვდი?ვინ მომიყვანა?რამე სერიოზული მჩირს? -დამშვიდდი გოგონა