დაჩი ანუ გზა ბედნიერებისკენ

პირველად ვწერ და ცოტა მიჭირსტასო ბაქრაძე 16 წლის ვსწავლობ ჯერ კიდევ სკოლაში მყავს დედა-თამუნა ტაბიძე,ჟურნალისტი რომელიც 365ი დღიდან 360 დღე მუშაობს

ჯანდაბა! (23)

-მომენატრე-ისე საყვარლად წარმოთქვა წამით სულ დამავიწყდა სად ვიყავით.ლოყებზე ფოსოები გამოუჩნდა,რომ წამოვდექი და ძლიერად ჩავეხუტე.გამეცინა,როცა სცადა ჩემი თმები ტუჩებიდან მოეშორებინა.წამოდგა და ხელები წელზე შემომხვია.სახე ჩემს კისერში ჩამალა და

ჩვენმა შვილმა დაგვტოვა! ერთ დღეს დამტოვეთ ორივემ...(სრულად)

ტესტზე მეორე მკრთალი ხაზიც გამოჩნდა! ჩემი გულის ცემის სიხშირემაც იმატა, რამდენიმე წუთით ტესტით ხელში გაქვავებული ვიდექი. ჩემს სახეზე მრავალი ემოცია იკითხებოდა, სიხარულის, ბედნიერების, გაოცების და კიდევ ათასი რამ...

ფერთა ქაოსი (2)

-ექიმო , პაციენტი გონს მოდის . -ეობნება ექთანი უფროსს და ხელების ფშვნეტით ელოდება პასუხს . -კარგი , ახლავე მოვალ , შევამოწმებთ . შემახსენე დაზიანებები ... - მარჯვენა მუხლის მსუბუქი მოტეხილობა და მკლავის

სინათლის სხივი...(6)

სალომე ნინას ჩაეხუტა და მოიკითხა . -"ნინა მოდი ,ბიჭები უნდა გაგაცნო" გახარებუკმა სალმემ ხელზე დაქაჩა ნინას და ბიჭებისკენ წაიყვანა. -"ბიჭებო გაიცანით ნინა,ნინა ეს სანდროა ,ეს დემტრე და ბოლის ჩვენი ბიძაშვილი გეგა." ნინა ბიჭებს უღიმოდა ,ბიჭები კიდევ

"hopeless" (თავი 9,10,11)

დილით, რომ ავდექი ნიკა ლოგინში არ დამხვდა, ვიფიქრე სამსახურში წავიდა თქო, მაგრამ სამზარეულოდან რაღაცის დამსხვრევის ხმა,რომ მომესმა გავიქეცი და.... დამხვდნენ ჩემი ნიკა , ნინა, გეგა, ალექსანდრე, ელენე და ტორტი ეჭირათ ხელში, მე მიმღეროდნენ: -ჩემო

იმედის შუქი / light of hope თავი 9

ესეც მეცხრე თავი არვიცი როგორია მაგრამ ვიმედოვნებ მოგეწონებათ მადლობთ რომ კითხულობთ მალე პატარა კაფეში ვიჯექით ორივე და ყავას ვსვამდით - რაღაც უნდა მოგიყვე ეკამ მორცხვად ამარიდა მზერა და სულ გაწითლდა სახეზე - ჰა მალე მითხარი რახდება

მენატრები...(თავი მესამე)

რატო მოუნდა დედაჩემს ანის ოჯახთან გასვა?! რა ჯანდაბა უნდა? ყველა ჩემს წინაშე როგორ დგას... მარის დავპირდი დაგელოდებითქო,ეგაა დალოდება?! ღმერთო რეებს ვაკეთებ რატო მოუნდა დედაჩემს ანის ოჯახთან გასვა?! რა ჯანდაბა უნდა? ყველა ჩემს წინაშე როგორ დგას...

უშენობა ვისწავლე(14)

ექიმებს გამოსვლა დააგვიანდა ერთი საათი ისე გავიდა პალატინად არავინ გამოსულა ძალიან უჭირდათ სიმშვიდის შენარჩუნება -რა კანდაბაა ამის დედა შევე.. ამდენი ხანი რას აკეთებენ-საბა უცებ გაიღო პალატის კარი მაღალი ჭაღარა თმიანი კაცი გამოვიდა -გილოცავთ

ბრძოლა

რეალობასთან ბრძოლა მომბეზარდა სადაც სიცრუე და სიყალბეა მოდა...