უშენობა ვისწავლე(15)

ემილი სკოლაში წასასვლელად მოემძადა მოკლედ კაბას შავი ტოპი შეუხამა ფეხზე კედები მოირგო..დღეს კალათბურთის ჩემპიონატი იხსნება რათქმაუნდა გუნდი მზად ყავს თვითონაც ითამაშებს რადგან ექიმმა ნება დართო -სად ხარ გოგო?-ნატამ ჩაყვირა ტელეფონში

ნინი and დამიანე ( ll ნაწილი)

ბარი დაიცალა, ჩემი ტანსაცმელი ჩავიცვი და ბარიდან გავედი, ფეხით გავუყევი თბილისის თოვლიან ქუჩებს. ტელეფონი მირეკავს და ვპასუხობ: -გისმენთ. -დამელოდე._გავიგე ის ხმა, რომელმაც ასე მიმიზიდა

სამი გურილი და მე *3*

-მარიამ? მარრ... -ანიმ ოთახის კარი შემოაღო.. მე კი ერთ ადგილს ვარ მიშტერებული. ვერაფერს ვერ ვგრძნობ, თითქოს დავცარიელდი...-მარიამ! -ჰა? ხო რა იყო?- ძლივს გამოვფზხიზლდი. -კარგად ხარ?-ფრთხილად შემეხო ხელზე.

საშობაო ზღაპარი (მამიკო)

''მარიას არასდროს უყვარდა ზღაპრები, რადგან ისინი აგრძნობინებდნენ, რომ უბედური იყო. მისი ცხოვრება სრულყოფილებას ოდნავადაც კი ვერ უახლოვდებოდა. ისე ეშინოდა ლიზიკოს ასეთი დამოკიდებულების ზღაპრებისადმი, რომ ერთხელ მისი საყვარელი წიგნი გადამალა. ბევრი

"კარგი" გოგოს დღიურები(თავი 12)

ძველი თბილისი, ჩუმი და თავის მოგონებებში ჩაფლული. ღამის ბინდი და ცაზე მოკაიფე ყვითელი ვარსკვლავლავები. ლამპიონებით განათრბული ქუჩები და ჩანახატები. გარშემო ვიყურები და ტროტუარზე ფრთხლიად ვჯდები.პატარაობიდან ასეთი ჩვევა მაქვს, რაც ბევრს ძალიან

საშობაო ზღაპარი

ჰოო.. იყო და არა იყო რა, შობის ღამეზე უკეთესი რა იქნებოდა თუ არა ზეციური ძალებით გაწერილი შემთხვევითობა? კიბეზე არბოდა ელსა, გარესამყაროს მოწყვეტილი და პატარა ძმას დამტუქსველ, თუმცა სიყვარულით გაჟღენთილ მზერას უგზავნიდა..

იცი ახლა რას ვნატრობ?

იცი ახლა რას ვნატრობ? რას განვიცდი? რამინდა? ამ ფურცელზე გრძნობები დავანთხიო კალმიდან, შევერიო ჭაღარად წლებს უმიზნო წამებზე, შენი წმინდა თვალებით ვიპაექრო ღამეზე.

მთვარე

სასიყვარულო ლექსი "მთვარე' ჩემი კიდევ ერთი ლექსი რომელიც დავუწერე ჩემს უსაყვარლეს ადამიანს ჩემი ცხოვრების აზრს ქეთი ქავჟარაძეს ვზივარ და ჩვენზე ვუყვები მთვარეს რომ ბედს სხვადასხვა მხარეს მივყავართ მოდი ჩემთან და მითხარი რამე

პეპელა 9

_ ლუკა, შენ ხარ? _ თითქოს ვერც იჯერებდა. ზუკას ხელი გამოგლიჯა და მასთან მიირბინა. შეხება ვერ გაბედა. ბიჭი უყურებდა, მაგრამ ნინაკამ იცოდა რომ ვერაფერს ხვდებოდა და ვერც მას ცნობდა _ მე ვარ, გამოფხიზლდი რა, რას გავხარ იცი? _ უღრიალა. ხმა ვერ

შენი თვალებით ვუყურებ სამყაროს....

ნუთუ მართლა გაინტერესებს ჩემთან რა ხდება? აი ეს ხდება, შენი თვალებით ვუყურებ სამყაროს, შენი ფოტოებიდან ვხედავ როგორია ახლა ზღვა, მთა, როგორი ამინდია ქვეყანაზე, რა ხდება სამყაროში საერთოდ და რა ფერი აქვს ახლა ფოთლებს, თუ ხასხასა მწვანეა უკვე