რატომ არსებობენ ქალები

რატომ არსებობენ ქალები? ეს კითხვა სხვაგვარადაც შეიძლება დაისვას, თუმცა პასუხი ერთია: რომ არ არსებობდნენ ქალები მთელი სამყარო დაკარგავს შარმს, სული სუფთა, დახუჭე თვალები ნურაფერს ნუღარ გაატან ქარს.

ის (7)

ორი კვირა გავიდა იმ არაჩვეულებრივი საღამოდან. მე ბედნიერი ვარ იმიტომ რომ ცხოვრებამ ნეითანი მაჩუქა. მაჩუქა ადამიანი ვისაც შემიძლია მხარზე სული დავადო და არ მეშინოდეს მისი. -ბელა მისმენ?-მკითხა საყვედურით -რათქმაუნდა რა შეურწყოფაა

ისევ ლამაზად თოვს (თავი 1)

- სერიოზულად დედა? - კარგი ბიჭია სიმპატიური, რაც მთავარია ბიზნესი აქვს კარგი - ბიზნესი? შენს შვილზე მნიშნელოვანი ვირაც ალექსანდრეს ბიზნესია? - არა, მაგრამ ის წარმატებულია შენ კი სწორედ ასეთ ქმართან გინდა ყოფნა

ახალიწლის სურნელი

ახალი წელი, ეს ის დღესასწაულია რომელიც ძალიან სასიხარულოა ყველა ადამიანისათვის და ამიტომ ყველა ადამიანისთვის ამ დღესასწაულს სხვადასხვა ნაირი არომატი აქვს. პირადად ჩემთვის ახალიწელი ასოცირდება სიხარულთან და ჩემს ახლობელ ადამიანებთან ერთდ ყოფნასთნ.

ახალი წლის არომატი

ახლა,როცა კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები ჩემი მეხსიერების შიგნით არსებულ ისტორიებში, სადაც ახალის წლის არომატით გაჟღენთილი ჩვენ ვართ...ართ,უფრო მეტად მეტირება . ჩემი აივნიდან სივრცეს უიმედოდ გავყურებ და ვერ ვიჯერებ,რომ ამ საღამოს ახალი წელი არომატის გარეშე

არჩევანი (თავი 1)

... სვეტისცხოვლობაა, დღეს საღამოს ვაკო უნდა ვნახო, ვნერვიულობ, რამდენი ხანია არ მინახავს, აუ რაჩავიცვა? ანასტასიას დავურეკავ....-რავი ეხლა მოვედი სახლში, შენ? -აუ რავი საბურთალოზე გავდივარ, ინგლისური მაქვს და მერე ვაკო უნდა ვნახო.. -ეს ის ვაკოა??

სოფლის ნობათი [8]

თებერვლის ბოლომდე სოფელში იყო და მართლა ფიქრობდა. „იმედია დროებით გემშვიდობები“ - გამუდმებით დემნას სიტყვები უტრიალებდა თავში და არარ იცოდა როგორ მოქცეულიყო. ერთი მხრივ ენატრებოდა, უნდოდა მასთან შერიგება, უნდოდა დაეჯერებინა მისთვის, მაგრამ მეორე

"Hopeless" (თავი 1)

ყველაფერი დაიწყო ასე: მე ანო გიორგაძე ვარ. არ მყავს მშობლები, რადგან ისინი ძალიან დიდი ხნის წინ გარდაიცვალნენ. მყავს დაქალი ნინა. მე და ნინა ერთად ვცხოვრობთ, რადგან ჩემს მსგავსად არც ნინას ჰყავს მშობლები. მე მწერალი ვარ, ნინა კი მასწავლებელია

"კარგი" გოგოს დღიურები (პროლოგი)

'როდესმე ვინმე გყვარებიათ?' მარი თავისი დღიურის წერას ამ სიტყვებით იწყებს. 'გყვარებიათ და გცოდნიათ რომ მას არ შეუყვარდებით?' ამ სიტყვებით კი აგრძელებს. ის არასოდეს ყოფილა "გაჩითული", "მოდური" და კიდევ რაც მთავარია ძალიან ლამაზი. მას ამაზე არც

ბედისწერა თავი 3

მეგობრებო ის გვერდი გამიუქმდა და აქედან გავაგრძელებ ბედისწერის მესამე თავი მთელი ღამე ვფიქრობდი ჩემს საქციელზე, საოპერაციოში რაც გავაკეთე იქ რომ თეონა არ ყოფილიყო ნამდვილად მოკვდებოდა გიგა გორგაძე, რატომ ჩავვარდი პანიკაში? ასე ოპერაციებს ვერ