ბედის საჩუქარი თავი 4

რამდენ ხანს ვიყავით ასე. რამდენ ხანს ვიარეთ ან სად მივდიოდით არ ვიცოდი. დროის შეგრძნება დავკარგე, სამყაროს გამოვეთიშე, თავი მინას მივადე და ფანჯარაში ვიყურებოდი უაზროდ. ჩემს ირგვლივ რა ხდებოდა ვერ ვგრძნობდი. ვცდილობდი მას ჩემი ცრემლი არ შეემჩნია.

სიყვარულს + კიბო=?

-გამარჯობათ, თქვენც ქალბატონ ნინოს ელოდებით? ფიქრებში ისე ვიყავი გართული ჩემს უკან მდგომი ქალის ხმა ვერც კი გავიგე, სანა მხარზე არ შემეხო -შვილო, ნინო წულაიასთან ხარ შენც? -დიახ, ქიმიოთერაპიას ვიკეთებ -შვილო დიდი ბოდიშის მოხდით ერთ რაღაცას გკითხავ

ველური ორქიდეა (2თავი)

იქვე ორ ჩემოდანს მოვკარი თვალი. _აი, შენი ტანსაცმელი, დარო, მაღლა ადი, საძინებელში გამოიცვალე და ჩამოდი. _კარგი, მაგრამ რომელ ოთახში? - ვკითხე დაბნეულმა. _როგორც კი ახვალ ხელმარცხნივ. კიბეზე ავედი. თვალებს აქეთ-იქით ვაცეცებდი. ხელმარცხნივ სამი

ხდება ხოლმე!

ხდება ხოლმე. გაგიელვებს, რაღავც ან ვიღაც მარტის წვიმასავით ცივად, აგვისტოს სიოსავით სასიამოვნოდ და ქუჩის ბოლოს აშტერდები, ფუტკრებივით მოფუსფუსე ხალხს და ფიქრობ ვინმე უნდა მოვიდეს, იმ ფუტრების სკიდან ანდა მეზობელი სკიდან რა აზრი აქვს! მთავარია

ქეთა... გიყვარვარ? (თავი 6)

-ერთი კვირის თუ რამოდენიმე დღის უკან ქეთასთან რო ავედი რაღაც პრობლემები ჰქონდა მოვუგვარე შენ გარეშე რადგან მთხოვა გიორგის არ უთხრაო(კოტე) -რამე ისეთია? ვერ მოაგვარე?(გიორგი) -მოვაგვარე ყველაფერი(კოტე)

ძილი:ეს – სფერო:სხვა

ლექსი შესაძლო სამოთხის არსებობაზე – დედამიწაზე, სხვა სფეროზე, განსხვავებულ მოსაზრებაზე ან უბრალოდ გავგიჟდი და მხოლოდ სიზმარზე, ან გავგიჟდი და მაინც შესაძლო სამოთხის არსებობაზე – დედამიწაზე, სხვა სფეროზე, განსხვავებულ მოსაზრებაზეა

ოცნება(2)

ჩვეულებრივად გავაგრძელე მუშაობა და გამთენიისას წავედი სახლში.ზაფხული იყო ამიტომ არ ციოდა და ქუჩაში ნელა მივაბიჯებდი.არავინ არ იყო ქალაქში.ხანდახან თუ ჩაივლიდა მანქანა.სადღაც შორიდან ფეხის ხმა შემომესმა,მაგრამ ყურადღება არ მივაქციე.ნელ-ნელა

ჰელოუვინის ღამე(თავი 3)8

დაიყვირა ლილემ და ხელი საღებავში ჩადო შემდეგ კი სანდროს სახეზე მოუსვა გაიცინა და გაიქცა.მას სანდრიც გაეკიდა.ბოლო ხმაზე იცინოდა ლილე და მთელ დარბაზში დარბოდა,სანდტოც სიცილით მისდევდა.ბოლოს დაიჭირა და ხელებში მოიქცია.ლილემ ბიჭს ახედა და ეცადა

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?! #1

- ორწელში ასოცდარვა სახლის გატეხვა და ისე წასვლა უკვალოდ , ეს უკვე დიდი პროფესიონალიზმია . ამხნის მანძილზე ერთი შეცდომაც არდაუშვიათ. - საუბარში ბატონი ლუკა ჩაერთო, - მარტო თმის ფერით ვერ დავიჭერთ. ქალაქში უამრავი ქერა და წაბლისფერ თმიანი გოგო

გამოღვიძება

მაგიდიდან მტვერს მხოლოდ იმიტომ არ წმენდდ, რომ ესე გინდა, რომ უბრალოდ უყურო, რომ ერთხელაც აიყაროს ჰაერში და მიმოიფანტოს სივრცის სხვადასხვა ნაწილში. შენ ამის ყურება გინდა, შენი თვალები მზისგან გაბრწყინებულ მტვერს მოელის, მაგრამ ჯერ ადრეა, ჯერ კიდევ