სასურველი (თავი 11)

მაგრამ მისი სიტყვები ვეღარ მაკავებს. ფეხზე ვხტები, სარამურის ამარა ოთახიდან გავრბივარ და ძველი საძინებლის კარებს ვაღებ.ნანახით გაოგნებული უკან ვიხევ და პირზე ხელს ვიფარებ. ოთახში ყველა ნივთი დალეწილია. ფარდები ჩამოყრილი და ჩემი ტანსაცმელი დაგლეჯილი.

მოდი გავიპაროთ

დილიტთ ვიღვიძებ და ვხედავ როგორ სძინავს ამ დროს ჩემზე ბედნიერი არავინაა სახეზე თამაში დავუწყე და უცებ თვალები გაახილა და მითხრა -აა ესეიგი თამაში გინდა ხოო გამომეკიგა და ისე მიღუტუნებდა რომ სიცილს ვერ ვიკავებდი:) -კარგი გეყო გაჩერდი. სიცილით

ჰომოსექსუალიზმისგან განკურნებული(ნაწილი 7)

ეკა ტიროდა და მოსთქვამდა უცებ მის უკან მდგარი თამთა დაინახა, ცრემლი უცაბედად მოიწმინდა და ეკლესიას უცაბედად მოსწყდა. -ეკა ეკა მოიცადე სად გარბიხარ? -თავი დამანებე შენი დანახვა არ მინდა. თამთამ ხელი წაავლო ეკას ქუჩის

სიყვარული თუ გართობა (თავი 6)

-იდოტები ხართ! უტვინოები!_თქვა აიდამ. გოგოებმა სახლი მიალაგეს. მაგიდიდან ყველაფერი მოაშორეს და თბილისში დაბრუნდნენ. გზაში არავის ხმა არ ამოუღია. ყველა თავის სახლში დაბრუნდა. გავიდა ერთი კვირა. აკო სახლიდან არ გადიოდა. ნუცას ეს ძალიან უკვირდა მაგრამ

ბროდვეი 3.

ხო მეც ეგრე ვიფიქრე ძვირფასო თვალი ჩამიკრა და მეც ყველაფერზე წასვლა ვარჩიე მის საყვარლობას. - აი ის მინდა შავი მანდ მარჯვნივ კარადაში დევს. ნერწვი მძიმედ გადავყლაპე და ხელის კანკალით წავედი მისკენ.

ჩემი სამოთხე (თავი 7)

-ულამაზესი ხარ.-უცებ მზერა მოვაშორე და ჭიქა პირთან მივიტანე.ყავა მოვსვო და სამზარეულოში გავედი ისე რომ არაფერი მითქვამს.ასე იმიტომ მოვიქეცი რომ ვგრძნობდი როგორ მიყვარდებოდა ნელ-ნელა,ვგრძნობდი როგორ მიყვარდებოდა მისი მწვანე თვალები,მისი ღიმილი,მისი

ვიკა, ჩემია! (4)

დილას მამლის ყივილმა გამაღვიძა. სასიამოვნოდ შევიშმუშნე და საათს დავხედე, დილიდ 6 საათი იყო ამიტომ სპორტული ფორმა მოვირგე კერძოდ ელასტიკი და ტოპი, ყურსასმენები გავიკეთე და გზას ისე დავუყევი. 3 კილომეტრი სულ ფრენითგავირბინე და უკან დავბრუნდი, გზად არც

შემოდგომის შვილები 8.

თითები ჩემს ზურგზე ააცოცა და წამებში შემომაძარცვა შავი ნაჭერი. არც ჩემს ხელებს დაუყოვნებიათ, კანკლა ატანილმა პერანგის ღილები გავუხსენი და შევცბი. - შენ...რა...მოიცა და... ავლუღლუღდი და მის სწორ ტანს დავუწყე თვალიერება, რომელზეც მკერდის ნასახიც ვერ

არ მოკვდები (თავი 22) დასასრული

-როდის?!! როგორ მოასწარი(ანი) -ჩვეულებრივად შენმა ძმებმა საჩუქარი გაგიკეთეს(დიტო) -აუ მაგრა მიყვარხარ (ანი) -მეც ძალიან(დიტო) -შემო ბავშვებს გაგაცნობ(ანი) ანი და დიტო შიგნით შევიდნენ. ყველა გააცნო და დაჯდნენ. ცოტახანში დიდი ტრიუმფით მიულოცეს

მარტოსულობის უპირატესობა (თავი 12)

სიმართლე გითხრათ არც დედას მოეწონა მისი საქციელი,მისი ქუჩური,ჟარგონული გამონათქვამები.სასტუმროში მისვლისას ჩემს ოთახში ავედი,ლუკას მოუწერია,მაგრამ ვერ გავიგე შეტყობინების ხმა.დავურეკე და ხვალინდელ დღეზე ვილაპარაკეთ.. ლუკა:ხო ლიზ, სად იყავი