ის... ნაწილი 20

თომას კარზე ზარის დარეკვა არ დასჭირვებია, კარი ღია იყო და ცოტა გაოცებული და დაბნეული სახით შემოვიდა.თვალი მოავლო დამსხვრეულ ჭურჭელს იატაკზე და შემომხედა. არაფერი უთქვამს უთქმელად გამომართვა ჯერ კიდევ ახალი

სულ იცდის, სული ცდის სუიციდს

უკვე მიტევენ ფიქრები აღარ მასვენებს ხვალ ვინ ვიქნები ? ცრუ თუ მლიქვნელი? აღარც მასონებს აღარც ბერებს და აღარც კარლსონებს აღარ ვუჯერებ მგონი გავგიჟდი აღარ მასვენებს ჭრა სურს ამ ვენებს შვილი, ამ გენებს კარვები, ბარგები მუსიკის დარგები

ჩვენ (ძალით გათხოვილი)

ვფიქრობ ეს ნაბიჯი უნდა გადავდგა.გადაჭრით ავღნიშნე ჩემი პოზიცია,რომელსაც არავინ ემხორობოდა.ჩემი სიჯიუტის გამო კი ყველა გაჩუმდა,რადგანაც იცოდნენ აზრი არ ქონდა გადარწმუნებას..ეს იქნებოდა სასტიკი ნაბიჯი

შეწყვეტილი ცხოვრება (ნაწილი VIII)

-იცი?! ის ყოველ ღამით მოდის ჩემთან, თეთრი ზაფხულის ფანა კაბით, ჩვეული გაბუტული კონიაკისფერი წითელი ტუჩებით ღრმა მწვანე თვალებით და თავის ნაზ, ნატიფ თლილ თითებს თმაში მიცურებს, ნაზი ტალღასავით მელამუნება და მეჩურჩულება,

მაძიებელი (თავი 6)

-ემილია გრანტ! -მისის გეიმსი ჩემ სახელს ბოლო ხმაზე ყვირის კლასში რომ რამენაირად ჩემი ყურადღება მიიპყროს. -იქნებ გვითხრატ რაზე ფიქრობთ? -მეკითხება გაბრაზებული ხმით და მეც თავს ვუქნევ. უკვე ორი თვეა სასახლეში

ბამბის ნაყინი (სრულად)

-რომ არ დაგნებდე?-მზერას არ აცილებს, მოგბეზრდები და წახვალ? -იქამდე არ შეგეშვები, სანამ ჩემად არ გაქცევ,- ურყევია მამაკაცი!

მდიდრების თამაში 1თავი

უნდა გითხრა, რომ ყველაფერზე თანახმა ვარ რასაც მეტყვი, მაგრამ იმედია იმ ქალბატონის მოკვლას არ მთავაზობ თორნიკე.- თორნიკემ გაოცებულმა შეხედა და შემდეგ ხმამაღლა გადაიხარხარა გემრიელად და სიცილით უთხრა რეზის

როცა გიყვარს...(მეოთხე თავი)

ნინი მალე მოვიდა და დაიწყეს ჭორაობა. -თქვენ რო დაადეთ თავი და წახვედით არ იცით არც ბათუმის ამბავი-თეკლა -მერე მოყევი რას ელოდები?-ნინი -დროზეე გოგო-ტაისია -თქვენ რო წახვედით მეორე დღეს გავედით პლიაჟზე ვირუჯებოდი, როცა ვიღაცის ძახილი გავიგე გავიხედე

სასურველი (თავი 5)

-ალექსნდე - დაზაფრული მთელი ხმით ვკივი და მთელი ძალით ვაწვები მკერდზე.ოდნავ ვიშორებ ვბრუნდები და გაქცევას ვცდილობ. უკნიდან მეტაკება მაქცევს და ზემოდან მეცემა. საშინელ ტკივილს ვგრძნობ მაგრამ უფრო საშინელის

ოცი წლის შემდეგ

ოცი წლის შემდეგ ეძღვნება ქართველ ემიგრანტებს 1996 ყოველივე ისე მოხდა, როგორც არაერთხელ მომხდარა. კარგად გვქონდა გაცნობიერებული, რომ ადრე თუ გვიან გავხდებოდით მეთერთმეტე კლასელები