მოჩვენებები.

* მოჩვენება არის სული გარდაცვლილი ადამიანისა. რომელმაც რაღაც მიზეზების გამო ვერ შესძლო მომდევნო ცხოვრებაში გადასვლა. ან მისი რაღაც ნაწილი არის დარჩენილი ამ ცხოვრებაში და უბრალოდ არ შეუძლია გზის გაგრძელება.

''ორმაგი ცხოვრება'' (მერვე ნაწილი)

დრო და დრო თორნიკეს სილუეტი გაიდღაბნა.... აიმღვრა და გაიწელა. რაღაც ბარბაცის მაგვარი იგრძნოო. ხელები გაეყინა და დაუბუჟდა. -ვიკუ წავედით_ჩაესმა შორიდან ლუკას ხმა , მაგრამ უკვე იმდენად შორიდან რომ თითქმის აღარ ესმოდა. ხელი ცარიელ სივრცეს შეაშველა რომ

ერთად.. (1 თავი )

დღეს ჩემ ცხობვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი დღეა.ბოლო ზარი მაქვს და ძალიან ვნერვიულობ.ჩემი ბიჭებიც სტარტზე არიან,ელოდებიან ჩემ გამოსვლას და მამხნევებენ.მე ბარბარე დადიანი ვარ 18წლის.სკოლას ვამთავრებ და ძალიან ბედნიერი ვარ,რადგან ცხოვრების

გთხოვ ჩემთან ერთად წამოდი...(თავი 2)

წინა თავში: ცოტა ხანში კი დირექტორი შემოვიდა: გამარჯობათ ბავშვებო გილოცავთ სწავლის დაწყებას, ახლა კი რისთვისაც შემოვედი წელს ჩვეი სკოლა მოხვდა გაცვლითი პროგრამების რიცხვში. აირჩევიან მოსწავლეები, თავიანთი შეფასების და მასწავლებლების დახასიათების

შემოდგომისფერი გქვია!

შემოდგომა აშიშვლებს ყველაფერს და თითქოს მისაწვდომს ხდის იმას რაც ზაფხულმა გაიყოლა. მე ვგიჟდები -შემოდგომაზე მე ვგიჟდები - წვიმაზე და ისევ მე ვგიჟდები - ფოთლებზე ფერად,თვალწარმტაც ფოთლებზე.

ბოლო წვეთი.

საბოლოოდ დგება ის წამი,როდესაც აცნობიერებ რომ რეალურად შენს გვერდით არავინაა,არავინ გყავს რომ გული გადაუშალო და შენი ტკივილი გაანდო..ბევრი ცდილობს შენს ,,დახმარებას,, შენც მოთმინებით უსმენ და ხვდები რომ ისინი შენ გაკრიტიკებენ,რაც უფრო გტანჯავს და

მათხოვარი (11 თავი)

მეთერთმეტე თავი - გამოიქეცი?!... - ასე გამოდის. იქნებ მხდალ ადამიანადაც ჩამთვალო, უბრალოდ დავიღალე, მივხვდი, რომ მშვიდი ცხოვრება არ მეღირსებოდა, ჩემს ოჯახს უკვე პრობლემებს ვუქმნიდი, ადრე თუ გვიან, მათაც მოსწყინდებოდათ მუდმივად ჩემი დაცვა. გმირობა არ

ტყვე (თავი 2)

– არ დავიხურავ! – მტკიცედ ვუთხარი იმ იმედით, რომ დედამისს უთარგმნიდა. – ევა, ჩვენი ტრადიციაა... – გაუბედავად წამოიწყო. – ამაში ცუდი რა არის? ქალს თავშალი უხდება კიდეც. – სახლში რა აუცილებელია თავშალით ვიარო? გარეთ თუ გავალ დავიხურავ. – ცოტა უკან

გიორგაძე ნინა (4)

აიი ძალიან,ძალიან დიდი ბოდიშიიი,აიი არვიცი ძალიან ცოტა დრო მაქვს დასაწერად, თანაც მუზა გამიფრინდა,არდადეგების დავალებებს ვწერ და საერთოდ აღარ მცალია შემოსასვლელად, ესეც ძალიან პატარა

ჟურნალისტი ერთი თვით (დასასრული)

როდის წამაკითხებ? - გვერდით დამიდგა და ინტერესიანი მზერა მომავლო. ⁃ რა წაკითხვა უნდა ჩვენზე დავწერე,- თვალები გაუფართოვდა... ⁃ ჰო და მითუმეტეს ახლავე წამაკითხე. რა დაარქვი? ⁃ ჟურნალისტი ერთი თვით..