ბედის ბრალია!(1)

ყოველთვის იმას ვერ ვიღებთ რაც გვსურს,გზად უამრავი პრობლემები გვხვდება და რომელს გაუმკვლავდეთ აღარ ვიცით,მაგრამ მე მაინც მგონია რომ ყველაფერი ბედის ბრალია,ალბათ რაც მოხდა ის ისე უნდა მომხდარიყო,იქ მაღლა დაიწერა ყველას ბედი და ჩემიც. ყველაფერი მაშინ

ზღვითურთ [სრულად 3]

გზას მივუყვებოდი და თან რაღაცას ვღიღინებდი. მოკლე გზით გადავწყვიტე წასვლა, ამისთვის ვიწრო ჩაბნელებული ქუჩა უნდა გამეარა. სწორედ ამ ქუჩაზე შევუხვიდე და რამდენიმე ნაბიჯში რაღაც ხმები გავიგე. ნელა და ფრთხილად დავიწყე წინ სვლა

ნუ წახვალ დღეს (2)

- ნუ გეშინია, იდიოტები არიან- გოგონას უნდოდა ეპასუხა, რომ არ ეშინოდა , თუმცა ბიჭი მაშინვე მიბრუნდა:- დემეტრე , ეს შენ არ გეხება - უთხრა იმ ბიჭმა ,რომელიც ეღობებოდა ანას, გოგონა გაოცებული იდგა და უყურებდა ბიჭებს, თუ როგორ შემოხვეოდნენ

ნამდვილი სიყვარული 3

მისაღებში კი ისეთი მხიარულება იყო ყველა თავის საქმეს აკეთებდა ქორწილისთვის ემზადებოდნენ. (ეს სახლი იყო ბექას ბაბუის და ზაფხულობით ჩამოდიოდნენ მთელი შემადგენლობით.) ბექა გვერდიდან არ მშორდებიდა სულ ჩემს გვერდით იყო

მე შენ სიცოცხლე გაჩუქე

ანკა 19წლის გოგონაა რომელსაც ცხოვრებამ დიდი ტკივილი მიაყენა, მაგრამ ასევე პატარა არსება აჩუქა. შეყვარებულმა როგორც კი გაიგო რომ ანკას შვილი ეყოლებოდა დახმარება შესთავაზა მაგრამ ავარიაში მოყვა და გარდაიცვალა.მაგრამ ანკას ნიას

მგონი შემიყვარდი (4)

მე კიდევ თვალები ცრემლებით ამევსო, ნამდვილად ზედმეტი იყო ეს ჩემთვის...თავს დამცირებულად, არა, უფრო მიწასთან გასწორებულად ვგრძნობდი...სანდროს ნერვები უტამაშებდა, მუჭები შეეკრა... ვგრძნობდი რამხელა ძალისხმევა

სხვისი ოცნების ქალი

ნინო წავიდა თუ არა, უარესად გამიფუჭდა ხასიათი. მეგონა, მარტოობა შვებას მომგვრიდა, მაგრამ შევცდი. სამი დღეა, ჩემს ცოლს თვალი არ მოუხუჭავს. შემეცოდა და ვთხოვე, შინ წადი, გამოიძინე და ცოტა აზრზე მოდი-მეთქი.

შენს მეზობლად (ნაწილი 12)

გაწვიმდა. ცამ კიდევ ერთხელ ჩამოყარა ცრელები მწვანე პლანეტის დასარწყულებლად. პატარა ჩიტები ხეების ტოტებს შეეფარნენ, ცხოველებმაც მოარიდეს თავი წვიმის შხაპუნს, პაწაწინა მწერებიც კი სადღაც გაქრნენ, მხოლოდ უმოძრაო ხეები

’’გაცრეცილი არსება’’

ერთხელაც გაიღვიძებ და გაუცნობიერებლად დავიწყებას მიეცემი .. ისევე როგორც შენი წიგნის ძველი,გაყვითლებული ფურცლები... გვერდები რომლებიც არავის ჭირდება... ’’მთავარი გმირიც’’ კი სადღაც უკვალოდ ქრება ... ’’ცა ქუდად , დედამიწა კი ქალამნად

ბედის ირონია (სრულად)

სიკვდილი , ყოველთვის მართალია , სიკვდილი , დიდი ტკივილია და დიდი ცრემლია. სიკვდილი გაკარგვინებს საყვარელ ადამიანებს ,არავინ არ იცის , სად და როდის მოვა , შენი ცხოვრების უკანასკნელ წუთებში , ვის მაღლა აწევს და ვის დაბლა.