ანგელოზი - თავი 2

პიჯაკი გავიხადე და ქურთუკი მოვიცვი -ასე არა? ეს არის ხომ შენი გადაწყვწტილება ლუკა? -დიახ ეს არის, არ დამელოდო, დაიძინე -ლუკა, ლუკა მომისმინე გთხოვ სახლში რომ დაბრუნდები ვილაპარაკოთ -თიკა რა გინდა? მე რასაც გთხოვ იმას არ მიკეთებ და მე რატომ უნდა

შენს მეზობლად (ნაწილი 7)

თბილი დილა გათენდა. გრილი სიო აღარ ქროდა და მცხუნვარე მზის უდარდელმა სხივებმა დილიდანვე შეაწუხეს დედამიწელები. ლუკას ფეხები მოაჯირზე შემოეწყო, ხელი მის მკერდზე მძინარე გოგონასთვის მოეხვია და თვითონაც ტკბილად ეძინა საშინლად არაკომფორტულ სკამში.

ალქაჯები V.S ბაბნიკები (ნაწილი 9)

ნიამ ძალით ამაგდო საწოლიდან , მერე ლიკას დაუძახა და ორივენი ერთად მირჩევდნენ თუ რა უნდა ჩამეცვა . საბოლოოდ არჩევანი მაინც შავ , მოკლე კაბაზე შეჩერდა , რომელიც "ბოლოში " გაშლილი იყო . თმები ზემოთ ავიკარი , აი მაკიაჟს რაც შეეხება ჯერ ლიკამ ჩამთხაპნა

გიგი ადამაშვილი (5)

ან ისე რატომ არ მექცევა, როგორც მაშოს ? იქნებ უყვარს ან მოსწონს ? არა,არა მაშო შენი საუკეთესო დაქალია,ამას ვერასოდეს ვერ გაგიკთებს. ასე ვიწყნარდები თავს,მთელი 1 თვის განვმალობაში, თუმცა ეჭვები მაწუხებდა,მღრღნიდა და მტანჯავდა. მთელი 1 თვე

The Sound Of Silence - 1

საკუთარ თავთან გაწვალებული დიალოგი ლუკასთვის უკვე ნაცნობი სიტუაცია იყო. როგორც ყოველთვის ახლაც ასევე მოიქცა, შპრიცი აიღო, რომელშიც ჯადოსნური სითხე ეგულებოდა, დააკვირდა და ნერწყვი ხმაურით გადაუშვა გამომშრალ ყელში. - რა გსურს ლუკა?

ჩემი პრინცესა დაგარქვი ( თავი პირველი)

-გაიგე დათო??? გიორგის გარეშე აქ მოთრეული არ გნახო- ჩაჰყვირა ძმას მაიკომ ტელეფონში და უმალვე გამორთო რათა დათოს თავის მართლება არ მოესმინა თუ რამდენი ეცადა და რატომ ვერ დაითანხმა მისი საუკეთესო მეგობარი გიო მაიკოს კონცერტზე წასასვლელად. -დაც ესეტი

"ქეთი და ტყლაპი სამარადისოდ"

მე მოგიყვებით უცნაურ ამბავს, ეს ისტორია გავიგე სახლში თურმე რა აღარ მომხდარა ორ მეშვიდე და მერვე ბ კლასში, სკოლის მთავარი ჭორიკნები

ჩვენს გონებაში იმდენი სიბინძურეა მანდ სიყვარულს რა უნდა?!(1)

-მამაშენი გელოდები და გირჩევნია მალე ჩამოხვიდე კარებს იჯახუნებს.ავდექი,თეთრი სარაფანი გადავიცვი და კიბეებზე სწრაფად ჩავედი.მამაჩემს ფერი არ ადევს სახეზე.ნანუკა კი ნერვიულად დადის.ნეტავ რა მოხდა?წყნარად მივდივარ და სავარძელში მამას წინ ვჯდები.

უსახელო

ჰმ, როგორი მძიმეა წუთისოფელი, როგორი მძიმეა ცხოვრება, როგორი მძიმე და პასუხისმგებლობით სავსეა იყო ადამიანი და შემდეგ პიროვნება.. ხორცის ნაგლეჯად ბევრი იბადება, მაგრამ არა როგორც ადამიანად, სრულფასოვან პიროვნებად, როგორც ნათქვამია ადამიანი

14 თებერვალი ( თავი 5)

ბიჭებმაც მოგვაკითხეს.ნატალის მივულოცეთ,დავლოცეთ კიდეც, მეც მოვწრუპე. მოკლდ საკაიფოდ შეზარხოშებული ვიყავი. ცეკვა მომინდა და გოგოებს შევუერთდი. უცებ უკნიდან ვიღაცამ ხელი შემომხვია. შევცბი და სწრაფად მოვბრუნდი. ვიღაც უცნობია, აშკარად ნასვამია ეტყობა.