M.I (თავი მეცამეტე)

ოთახში დაჩი შემოვიდა, მარის და ირაკლის ერთად დანახვაზე სახე სულ შეეცვალა.იმედი გაუცრუვდა, მარიმ მოატყუა.-დაჩი...მე... -ავად ხარ ხომ? -სიცხე მაქვს -გეტყობა, რო მორჩებით შემოვალ-დაჩის მუშტები ჰქონდა შეკრული, თავს იკავებდა რომ არ დაერტყა ირაკლისთვის ან

ქალბატონი ქალდანი (8)

დაითვალე შენი ასაკი მეგობრებით და არა წლებით, დაითვალე შენი ასაკი ღიმილით და არა ცრემლით..რას მიშვება ეს გოგო,მაგიჟებს. იმ ტიპთან რომ ვხედავ მისი მოკვლის სურვილი მიჩნდება და ძლიავს ვიკავებ თავს. ვხვდები რომ ჩემთვის ძალიან უცნაური გრძნობა

თვალებმა გაგყიდეს მარიამ (13)

ძიძა სახლში გაუშვა,გვიანი იყო უკვე,მარიამის ძილის დროც,თუმცა ეტყობოდა,რომ სულაც არ ეძინებოდა.ისეთი თბილი და ტკბილი იყო მომინდა მისთვის დედობა გამეწია,იმდენად მსიამოვნებდა მისი სუნი,რომ ბაჩოს აღარ ვაძლევდი ბავშვს.

შენი სიყვარულის ფობია მემართება (29)

- შეძლებ თამაშში ამყვე? - რას გულისხმობ? ან რა თამაში? ( ნიტა ) ვანიშნე დამჯდარიყო, მეკი მის წინ ჩავიმუხლე და ვეცადე ყველაფერი გარკვევით ამეხსნა. - ნიტა ეს ქალი ჩვენი „ჯოკერია“ მხოლოდ მისი დახმარებით შევძლებთ აქედან

ბედის ბორბალი (თავი 3)

-თავისუფალი უნივერსიტეტის აზიისა და აფრიკის უნივერსიტეტის სტუდენტი ხართ ჰო? -დიახ,ელენე ვარ. -შესანიშნავია.თქვენ ხვალ მიფრინავთ აშშ-ში.დაიმსახურეთ,ვინაიდან საუკეთესო სტუდენტი ბრძანდებით.

მზე ანათებს, გულში ისე ცხელა - 31 ივლისი

მზე ანათებს გულში ისე ცხელა კოცნები კი დამაცხუნებს ყელამდე გუგუნს იწყებს ფაიტონი მწველად მახსოვს ნაცნობ ქუჩას, გული მე დავდე. შეჩვეული ამ ბნელ ქუჩას, მახსოვს ჩაივლი სადაც ყოველთვის დარბოდი ნაღველს ვტევ შავ ყუთში, თავიც მართობს სიხარული მოდის

ალქაჯები V.S ბაბნიკები (ნაწილი 8)

მოკლედ როგორც მოგახსენეთ რამდენიმე დღეში ყველაფერი ჩვეულ რითმს საუბრუნდა . ჩვენ ვერთობოდით , ვცეკვავდით , ვსვამდით რავიცი კიიდევ რას ვაკეთებდით ..... ერთ დღესაც ლიკას საშინელმა კივილმა გამაღვიძა . რაიყო , გოგო რა გაღრიალებს ? შევვარდი მის ოთახში ,

ჯანდაბა! (6)

-რა,მას სახელი არ აქვს?-საშინელი გამომეტყველებით აათვალიერა შრეკი,რომელიც აშკარად კარგ ხასიათზე იყო. -გეყოს!-თვალები გადავატრიალე. -ხვალ გნახავ-მითხრა მწვანე თმიანმა და თვალი ჩამიკრა. -ხვალ გნახავ-მისი იმიტირება გააკეთა სასაცილოდ ონიანმა და მკაცრად

ჩემი დღიური(თავი 2)

მობილურმა რეკვა დაიწყოო ოო როგორ ვლოცავდიიმას ვინც მირეკავდა მის მარწუხებს მოვშორდი და სანამ მობილურს ავიღებდი სუნთქვას ვარეგულირებდი. –დიახ? –ქალბატონო ნუცა მანქანა გელოდებათ ჩაბრძანდით. –კარგით 5 წუთში მზადვარ.

უსახელო ურთიერთობა

ერთი მეგობარი მყავდა,ერთადერთი იყო. არ არსებობდა ჩვენს შორის ზღვარი,დისტანცია ან რაიმე მაგდაგვარი. ხანდახავ ვფიქრობდი,რომ მეგობრებზე მეტი ვიყავით,არა!არა,შეყვარებულები არა,აი მაგაზე მეტიც,არც ძმად ვთვლიდი,ვერც ძმასთან ვიქნებოდი ისე,როგორც მასთან ვარ.