ტომას მორი - უტოპია

XV-XVI საუკუნეების დიდი ინგლისელი მწერალი, ფილოსოფოსი, ჰუმანისტი და სახელმწიფო მოღვაწე, კათოლიკური ეკლესიის მიერ წმინდანად შერაცხული. ამ წიგნში, რომელიც ერთდროულად წარმოადგენს ლიტერატურულ-პოლიტიკურ პამფლეტს და ფილოსოფიურ ტრაქტატს, ტომას მორი აღწერს

ავტოპორტრეტი (თავი 1)

2000 წელი 19 მაისი. ეს ყველაფერი მეც გადმოცემით ვიცი მე გავჩნდი იმ მუცლიდან,რომლის გაჭრის შემდეგაც დედაჩემი ომის დროს წინა ხაზზე დაჭრილი ჯარისკაცივით იცლებოდა სისხლისგან.გავჩნდი მე და დედაჩემმა დაკარგა იმედი მეორე ბავშვის,ჩვეულებრივ ბავშვებისგან

შემოდგომის გოგონა

გოგონა სახელად მერიეტი შემოდგომის ხასიათით :)შემოდგომის მიწურულს, ცივ, გაყინულ დღეს მაშინ როცა ხესაც კი აღარ შერჩენია ფოთოლი და სუსხიან უგულო სამთრის პირასაა ბუნება, დაიბადა ის. გოგონა დიდი შავი თმითა და წამწამებით. უჩვეულო რამ არის, მაგრამ ამინდი

15 ივლისი

საწოლში წამოვჯექი და თმები ავიჩეჩე. ფანჯარაში გახედვისას ყოველთვის ვფიქრობ, რომ სოფელში უფრო ადრე თენდება ვიდრე ქალაქში. უკვე მესამე დღეა ბებიასთან ვარ ჩამოსული და ვგრძნობ, რომ ფრაზა „მხოლოდ მთებშია თავისუფლება“ ამ ადგილას ფრთებს ისხამს.

ნუ დამთმობ თუ კი გიყვარვარ?! (მეორე თავი)

არ გავცვალოთ პარტნიორები? სიამოვნებით და მალე ნიკას მკლავებში აღმოვჩნდიი....ხასიათი გამიფუჭდა ლეოზე ძალინ გავბრაზდიი...-არ გიხდება გაბრაზება, ყურთან ახლოს ჩამჩურჩულა-და რა იცი რომ გავბრაზდი?-სახეზე დაგეტყოო პირადად კიდევ უფრო ლამაზი

წყვდიადის შეთქმულება

''ხომ შეიძლება აქ რაღაც ბოროტება ტრიალებდეს? მე მაქვს საშუალება ეს ბოროტება აღმოვფხვრა, მაგრამ ამას იმიტომ არ ვაკეთებ, რომ სურვილი არ მაქვს. ასეთი სუსტი და გამოუსადეგარი როდის აქეთ გავხდი? თუ თავიდანვე ასე ვიყავი? იქნებ არც არაფერი ხდება და ეს

ხორბლისფერი თითები

მიყვარდა ისინი, რაღაც სხვა დატვირთვა ჰქონდათ.შენი სული იყო მათში. შუადღის მოლაპლაპე ზღვასავით ლიცლიცა და სხივებს შორის გამთბარი და თან ნოტიო. მათი შეხება მთელ სიცოცხლედ მიღირდა. ახლაც, ამდენი წლის შემდეგაც მგონია რომ ისინი მაცოცხლებენ. მჭიდროდ

მეგობრის შეყვარებული (თავი 1,2)

მე და ქეთი ვლაპარაკობდით როდესაც შევამჩნიე ჩვენსკენ მომავალი ორი ბიჭი.ერთი დაბალი და შავგვრემანი იყო,ხოლო მეორე ოდნავ მაღალი, ღია ყავისფერი თმით,თაფლისფერი თვალებით და პათარა გაბუშტული ცხვირით.აშკარად ეს მაღალი უფრო სიმპათიური იყო.“ღმერთო ჩემო რა

სიზმრის ქურდი (თავი VIII)

გაბრიელი და თიკაც გავინახე. გზა ფეხით გავაგრძელეთ, დათომ და თიკამ გზაშივე გამონახეს საერთო ენა. გაბრიელის სახლი ახლოს იყო, მალე მივედით, მართალია რომ კორპუსში ცხოვრობდა, თუმცა სახლი იმაზე დიდი აღმოჩნდა შიგნიდან ვიდრე მე მეგონა. სახლში, როგორც კი

ჯანდაბა! (5)

-მოვედით-მანქანა გააჩერა.ჩემსკენ არ გამოუხედავს საქარე მინას მიშტერებოდა.უნებურად გადავიწიე მისკენ,ხელი ნიკაპქვეშ ამოვდე და ჩემსკენ მოვახედე.შემთხვევით შევეჩეხე მის მუქ,ლურჯ თვალებს.წამის მეოთხედში კი ტუჩემზე შეხება ვიგრძენი...