მთვრალი კოცნები -4-

ცხრა საათი სრულდებოდა და თამო ისევ არ ბრძანდებოდა სახლში. არც ტელეფონს პასუხობდა. არ შემშინებია, ასე იკარგებოდა ხოლმე… მაგრამ სანამ მის ხმას არ გავიგებდი, ვერა და ვერ ვისვენებდი. მითუმეტეს მაშინ, როდესაც სულ მალე სანდრო მომაკითხავდა და კიდევ უფრო

ბაბუაწვერა, ანუ გაფანტული არსებობა (2)

მის სუნთქვას ჰაერის სუნი ჰქონდა. და მე ავტირდი. თვალწინ ნიკას სახე დამიდგა, მისი ქერა თმები, შემოდგომისფერი. მისი ღიმილი, როცა შოკოლადს მაძლევდა. სიცილი, როცა ამ შოკოლადს არ ვუყოფდი. მისი კოცნა გამახსენდა და გამაჟრიალა. თვალები დავხუჭე და ამდენი

ო, ეს ბედისწერა 4 თავი

_ წადი, წადი, იქნებ ცოტათი მაინც მოგეშვას გულზე. ბოლოს და ბოლოს, იმაში მაინც დარწმუნდები, ის არის თუ არა შენი უხასიათობის მიზეზი. ნიკა ჩაფიქრდა. რატომაც არა? წავა რამდენიმე დღით, ღამის გასათევი არ გაუჭირდება, ერთი-ორი ძმაკაცი კი ჰყავს იქ,

ზამთარაძის საცოლე (სრულად)

ახლაც ისე, როგორც ყოველთვის, ვჭორაობდით ნატა ზედგენიძეზე, რომელიც წინ გვეჯდა, მაგრამ არაფრის აზრზე არ იყო და სულელივით იცინოდა. 10 საათზე სალომეს ძმა, ლევან ერისთავი და მისი მეგობრები მოვიდნენ. ორი ვიცანი, ერთი ვერ – შავგვრემანი იყო, სიმპათიური,

ყვეაფერს აქვს დასასრული.(4თავი.)

-რა ჯანდაბა გჭირს გოგო?!-ნაპერწკლებს ყრიდა საბა თვალებიდან.-წესიერად მელაპარაკე!შენი კლასელი,ცხვირმოუხოცავი ბავშვი არ გეგონო! -იცი რა?ძალიან დავიღალე!გესმის? დ ა ვ ი ღ ა ლ ე!ვინ გგონია შენი თავი საბა?ამიხსნი ერთი!რა უფლებით მიკრძალავ რამეს?!არავინ

რადგან წარსულში ვერ დაგტოვებ... ასე უბრალოდ!

და ეს დღე რადგან უჩვეულო დასასრულია და ეს სიტყვები უდარდელი სიკვდილის მახე, შენი გაშვება ჩემთვის ალბათ აღსასრულია - ერთხელ ნაცნობი უკვდავების ეული სახე

მინდა მიყვარდე 7 თავი

ბოდიშიით ბავშვებო დაგვიანებისთვის.ვეცდები აღარ დავაგვიანო.ველი შეფასებებს.. თითქმის ყველა კადრმა თვალწინ გამირბინა,ის ადგილებიც კი ამეწვა სადაც ის მეხებოდა.დაჟინებულმა მზერამ აზრზე მომიყვანა და ლილიანას გავხედე.ჩემზე არანაკლებ დღეში იყო გაფითრებული

მე არ ვარ ფიტული (3)

თავი ვინ ჰგონია ამ საზიზღარს, ცხოვრებაში პირველად ვხედავ. რა უნდა ასე უხეშად რომ მელაპარაკება, თითქოს მისი საკუთრება ვიყო...ნატა გამოვიდა კლინიკიდან და სახლისკენ მიმავალ გზას გაუდგა. ოქტომბრის შუა რიცხვები იყო, შუადღე იდგა თუმცა ძალიან ციოდა.

დაკარგული სამოთხე (ნაწყვეტი)

მთელი ლაშქარი, უბადლო და ძლევამოსილი, უხმოდ უჭვრეტდა შეუპოვარ, მრისხანე სარდალს. ისიც ამაყი, ახოვანი, სწორუპოვარი აღმართულიყო მებრძოლთ შორის მაღალ კოშკივით.

კოქტეილი (დასასრული)

-ჩვენი ოცნება აგვისრულდა!-ღიმილით მეუბნება დემე და ჩემს თმაზე თამაშს განაგრძობს. -ბედნიერი ვარ!-გაბრწყინებულ თვალებს ვანათებ მე. -ეს ამოცანა, როგორ ამოვხსნა?-ჩვენკენ მოდის ანინე და ჩემს მუცელს ეფერება, სადაც მისი პატარა ძამიკოა! -კალამი მოიტანე და