ჩემი ცხოვრების ყვითელი ბარათი (17 თავი)

გიყვებით ამბავს იმ ბიჭზე ფეხბურთი, რომ ყველაფერს ურჩევნია. გიყვებით ამბავს ფეხბურთზე და მის სიყვარულზე…

უიმედონი (IV თავი)

-საყვარელი სანახავი ხარ, როცა გობლინივით მირბიხარ სიჩქარეში. თვალები ლამის დამეხუჭა როცა თმაზე სულ ოდნავ ჩამომისვა ხელი და ჩემზე მაღალმა ნიკაპზე ცერი ამომდო მისთვის რომ ამეხედა. მოჩვენებითი ბრაზით შევჭმუხნე წარბები.

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა: დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე.

წარსული არ გვტოვებს (V თავი) +18

დარჩა მხოლოდ სიჩუმი და ელენე,იმ დიდი სიცარიელის ნაწილიად, რასაც ახლა გრძნობდა და პირველად მიხვდა,რომ ზოგჯერ ყველაზე მძიმე ხმა სწორედ ჩუმად დახურული კარისაა. იგრძნო ჟამი დასასრულისაა…. დაჩი რომ გავიდა ჩუმათ ამოიჩურჩულა - მიყვარხარ…

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო (Vl თავი)

პაბიდან გამოსულებს ედინბურგის დეკემბრის სუსხი შემოეგებათ. ქალაქი უცნაურად დაყუჩებულიყო, თითქოს რაღაც ჯადოსნობის მოლოდინში სუნთქვას იკავებდა. დამიანემ მანქანის გასაღები ამოიღო, მაგრამ კირამ შეაჩერა. — „არ გინდა... მოდი, ფეხით წავიდეთ,“ — თქვა მან და

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო ( V თავი)

ოქტომბრის დასაწყისი ედინბურგში ის პერიოდია, როცა ქალაქი ნელ-ნელა ოქროსფერი ხდება, ჰაერი კი ისე მძიმდება, რომ ყოველი ამოსუნთქვა იგრძნობა. მშენებლობაზე პირველი სართულის გადახურვა დაასრულეს. ბეტონი უკვე გამაგრდა და შენობამ პირველი რეალური მასშტაბი

ნადირობა (თავი მეოთხე)

გუბაზმა ხელები დაიბანა და სარკეში საკუთარ გამოსახულებას კუშტი მზერა ესროლა. ანარეკლი დაქანცული ჩანდა, მისი ხშირი წვერ-ულვაშით დაფარული სახე ჟამთა სვლას ოდნავ მოეტეხა, ღრმად ჩამჯდარი, ონიქსის ქვებივით მობრიალე თვალები უძილო ღამისგან გათანგულიყო.

კვამლი ცეცხლამდე თავი 2

-გაიპარნენ?-მეორე მხრიდან თორნიკეს გაფართოვებული თვალები და ნიკას ახარხარება ერთი იყო -ჰო, ლუკა მირეკავს ღამის ორი იქნებოდა ალბათ, ჩემი და სახლში არ არის, ტასოსაც ვურეკავო და არ იღებსო, უეჭველი რაღაცა მიქარეს და უნდა დამეხმაროო-ბიჭი სიცილს ვერ

უსასრულოდ. თავი 2

ცარიელი იყო, მხოლოდ ერთ მაგიდასთან იჯდა ერთი მამაკაცი, მისი ლურჯი თვალები შემომანათა ადგა და გამიღიმა. ნელნელა მიუვახლოვდი სკამი თავაზიანად გამომიწია და თვითონ ჩემ წინ მოთავსდა, გუშინდელთან შედარებით თბილი და თავაზიანი ჩანდა. მამაკაცი საშუალო

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო (lV თავი)

ედინბურგის დილა ისეთივე ნაცრისფერი და გამჭვირვალე იყო, როგორც გაუფერულებული აკვარელი. კირა თავის ოფისში ფანჯარასთან იდგა და უყურებდა, როგორ ირეოდა ნისლი შორს, პრინცეს-სტრიტის თავზე. გულში უცნაური სიმშვიდე ჰქონდა, თუმცა ამ სიმშვიდის მიღმა ის დიდი