რა საოცარია ეს სამყარო (10)

- მინდა ლუკას განადგურებულს ვხედავდე, მიწასთან დაცემულს.. მთელი ცხოვრებაა მის ჩრდილში ვარ.. სულ ის მესმოდა ლუკა ასეთია, ლუკა ისეთია. მამაჩემს ალბათ ჩემზე მეტად უყვარს.. არ ვარგიხარ და ყველაფერს ლუკას დაავუტოვო,

რატომ შემიყვარდი ასე ძლიერ (მეხუთე თავი)

დღეები გადიოდა, სიმართლე ვთქვა ნოესთან ძალიან დავვახლოვდი, მის მიმართ გრძნობები პირველივე შეხვედრისას გამიჩნდა ოღონდ როგორი გრძნობებია არ ვიცი და მეშინია ამის გაგებაც. არ მინდა მას ტყუილად მივცე იმედი, ან ჩემს თავს მივცე

ჯემალ ქარჩხაძე - იგი

იგის სხეულში გაკვირვება აწრიალდა. კვალი ხომ ძველი ბელადის ფეხისა იყო. როგორღა დარჩა? თუკი ბელადის ფეხი ბელადთან ერთად გაქრა, რატომ კვალი არ გაქრა ფეხთან ერთად? ნუთუ კაცი რომ დიდი დაძინებით იძინებს, მთლიანად არ ქრება?

მინდა მიყვარდეს თავი 27

ლევანი და ლექსო კაპითანთან ერთად წავიდნენ პოლიციის განყოფილებაში რათა იქ მაინც გაეგოთ რაიმე ახალი ამბავი,მაგრამ სულ ტყუილად ელოდნენ ირაკლის დაჭერას რადგან ის უკვე თბილისიდან ძალიან შორს იმყოფებოდა და ჭრილობებს

ბედისწერა (თავი 2)

-ღადაობ? რა ბედი შე*ემა, როდიდან დაიწყე ასე საუბარი... თითქოს რომანტიკოსი გახდი? – „რომანტიკოსი“ ისეთი ზიზღით სავსე გამოხედვით თქვა, თითქოს ასეთები სძულდა და არ სიამოვნებდა, მაგრამ გიორგის უფრო რატის საქციელი აღიზიანებდა, რაც ხიდზე მოხდა და ამის

ობოლი (დასასრული)

ისე ვნერვიულობდი ვერ აგიღწერთ...დაჩის სახლი იმაზე დიდი ყოფილა ვიდრე მე წარმომედგინა, სამსართულიანი, დიდი ლამაზი ეზოთი, აუზით სამოთხე იყოო...შიგნით შევედით, დაჩიმ თავისი დეიდაშვილები გამაცნო, ყველამ კონპლიმენტებით

მედიცინა ეს ხომ ყველაფერიაა..(3)

ამპუტაცისთვის უნდა მოვმზადებულიყავი, სარამ საოპერაციოში შევიდიდო გადავწყვიტე ავადმოყოფის ისტორია წამეკითხა. მიმღებში ჩავედი და ექთანს ისტორია ვთხოვე, 25 წლის ახალგაზრდა გოგო იყო განგრენა დამართნია და მთლიანი

სიმშვიდიდან სიგიჟემდე,ძვირფასო!(თავი III)

ეს იყო დემეტრე დევდარიანი,ჰო,ყველაფერთან ერთად,გარეგნობა ჰქონდა ცივი,მაგრამ უზომოდ თბილი თვალები... -ღამისფერი თვალები გაქვს,კარგო!-ამოიჩურჩულა ელენამ,გულ-მკერდზე მიადო თავი,ხელი ლოყაზე ჩამოადო და თვალები მილულა.მამაკაცს გაეცინა გოგონას ჩვევაზე და

Prince of the city(2)

დიდთოვლობის გამო ჩემებმა რაჭიდან ჩამოსვლა ვერ მოახერხეს,ასე რომ არანაირი პრობლემა არ შემქმნია გუდაურში ახალი წლის შეხვედრაზე,პრინციპში რომც ჩამოსულიყვნენ არც მაშინ არ შემექმნებოდა უთანხმოება,მაგრამ

გალია

ქარიშხალი იყო გარეთ...თქვენ მოდიოდით, მოდიოდით და ხელებს მიქნევდით. არ ვიცი, მემშვიდობებოდით თუ მესალმებოდით. მაგრამ მოდიოდით. ჩემთან ერთი მბჟუტავი ნათურა ენთო. მე გაუნძრევლად ვიჯექი ჩემს ერთადერთ სკამზე და ხალხის