ვინმე სხვა (თავი 12)

ცივი საღამოა. ოჯახში ყველანინსახლში ვართ და მზესუმზირასთან ერთად ბჭორაობთ, მე დედა ჩემი ძმა და მე.

შენი სიცილი მიყვარს

მე შენი სიცილი მიყვარს, შენი ჩაღიმება ნელი. თვალების სიანცე ავი, და მზერა ნათელზე ბნელი.

ჰერმესის სონატა (სრულად)

მის სახლში ერთი ოთახია. ეს ოთახი ვერც სინათლეს იტევს და ვერც თავის მაცხოვრებელს. სინათლე უღიმღამო და უმნიშვნელოა ქალაქისთვის. ათასი ფანჯრიდან გამოტყორცნილ ნათებაში იკარგება და სულაც არ აფიქრებინებს გამვლელს, რომ სადღაც მისი თანამოქალაქე

ტიციან!

ტიციან, შენი მიხაკები ქარში გაბნეულა. შენი ცისფერი თვალები კი ციდან გვიყურებს.

საკუთარ სიღრმეში ჩაძირულის ფიქრები

ძალიან დავიღალე. იმდენად დავიღალე, რომ მგონია უკვე ვეღარასდროს დავისვენებ. თითქოს ჩემსავე სიღრმეში ჩავიძირე და ვეღარ ამოვდივარ.

დაცემული ანგელოზები

გალაკტიონში არის დემონი, შენში კი უფრო ანგელოზია. გალას სულ ჰქონდა ვერმუტის ბოთლი ვარდი უბრალოდ ავგაროზია.

ოიზისი XXI

რაკლი კვირისტავზე ჰკოცნის და თან მზერას მის თვალებს არ აშორებს. -არ ჩამოხვალ ბლუმ? -არა. შენ ამო. -მე? სიგიჟეა არ მინდა. მიდი ჩამო უკვე, ან ეგ მომეცი.

ვინმე სხვა ( თავი 11 )

უკვე საკმაო ხანი დავყავი, ასე თმენით და მომღიმარმა, სტუმრების წინაშე. დედას კი ისე უჭირავს თავი რომ არც კი იმჩნევს რომ ჩემი ეს მზერა ყალბია რომ რეალურად უზომოდ ვცხარდები.

თვე მგლოვიარე

მისი გრძნობები ბობოქრობს ღამით ჭექს, ელვას ვითარც ვაჟკაცი, ქვრივი.

ადამიანო!

ისეთი მზეა, ზამთარში რომ ტერფებს აგიწვავს, სისხლს აგიჩქროლებს და მოგანდომებს ფეხსაცმლის გახდას.