ბროწეულები

-რა გააკეთა დრომ? -შეგვცვალა. -და...როგორ მოახერხა? -დადუ, როგორია ბროწეული?-ცას ახედა მოხუცმა.

მალული სევდა

უკვე მერამდენე ღამე მათენდება, დილა სუსხიანი ღრუბლებს ესალმება; მე კი მეღიმება, აღარც მერიდება; ქარი ჩადგება და მალეც გათენდება;

შენ ხარ აისი XIII თავი

-მყავს ადამიანი,რომელიც მაღმერთებს,ჩემზე ზრუნავს და ვუყვარხარ ისეთი, როგორიც ვარ. -ბავშვები? -დღეისათვის ჩემი ცხოვრება იდეალურია. ეგ შეკითხვა რამდენიმე წელში დამისვით და შემდეგ გაგცემთ პასხუხს.-დიპლომატიური ღიმილით დავასაჩუქრე და ფეხზე წამოლვდექი.

19:19 (ნაწილი 6)

-იცი როდესაც "ნი"-ს მეძახი ტანში ჟრუანტელი მივლის..ვუთხარი მორცხვად და მხოლოდ ჯემალ ქარჩახაძის "იგი"დან მიტივტივებდა ამონარიდი თავში.."იგი ნის საამო სითბოში გაეხვია და თვითონაც სითბოდ იქცა. სითბო ყველაფერს მოედო. ახლა ყველაფერი სითბო იყო; ახლა

ხელი არ გამიშვა

გონება გაქცევას სთხოვდა, დანაშაულის შეგრძნება სულს უხუთავდა მიდიოდა და ერთი ნაწილი ნაბიჯის უკან გადადგმას უბრძანებდა , სასწრაფოდ შებრუნებას , უსაფრთხო ადგილას დამალვას , გამოკეტვას იქ სადაც ვერავინ იპოვნიდა . სვლას აგრძელებდა,

19:19(ნაწილი 5)

-ანუ მეგობრებზე მეტი არა? ნაცნობა ხმამ გაიჟღერა ზურგს უკან..- მთელი ძალა მოვიკრიბე და "ვითომ არაფერი" სახით შევბრუნდი.. არც ამდენად ახლოს ველოდი..პირდაპირი ივას თვალებს შევეჩეხე... -დიახ ბატონო ივა,რამე პრობლემა? ვეცადე მისთვის თვალი გამესწორებინა

გზა შენამდე [თავი მე2]

ამბავი მოგვითხრობს ორ საპირისპირო ადამიანზე,რომლებსაც სრულიად საპირისპირო აზრები და ცხოვრების წესი აქვთ, ერთი პოლიციელია და მეორე მაფიის ბოსი,ისინი ერთმანეთს უპირისპირდებიან და ერთმანეთის განადგურებას ცდილობენ.

სიცრუე,რომელიც არ ვიცოდი 14

-გამარჯობა -გამარჯობა. -დედა ნეა,ნეა დედაჩემი ლალი და მამჩემი თაზო -სასიამოვნოა.

ნაწილი ადამიანის სულიდან

ბოლო ამოსუნთქვა..ბოლო ღერი სიგარეტი და უკანასკნელი ნაპასი...უკვე შუაღამეა..შენ კი ისევ ზიხარ მარტო, საკუთარ თავთან

19:19 (ნაწილი 4)

-მოგენატრე.. მომესმა ყურთან ჩურჩული და ჩაღიმება.. იმდენად გახვეული ვიყავი მისი სხეულის ნეტარების ბურუსში პასუხის გაცემაც კი არ შემეძლო,უფრო და უფრო მძლავრად მიკრავდა ტანზე...