ნაყიდი სილამაზე [19 თავი]

დილიდან რაღაც უცნაურად იქცეოდა. ვერაფრით გაეგო ევას ასეთი ცვლილების მიზეზი. ჯერ კიდევ გუშინ, სახლში მოსულს კისერზე, რომ ჩამოეკიდა გაკვირვებისგან თვალები ლამის შუბლზე აუვიდა. რა თქმა უნდა ესიამოვნა

დედი

დეე არ იტირო ცრემლი ეხლა ვერაფელს შეცვლის არვიცი რატომ მაგრამ ღმერთი თავისთან მიხმობს არ მეშინია დედი მაგრამ ილოცე ჩემთვის უფალი ალბათ ცოდვებისთვის საზგაურს ითხოვს

ტყვე (თავი 4)

–სულაც არმხიბლავს ეგ იდეა რომ აქ შენთან ერთად უნდა ვიცხოვრო. –მოგიწევს!! ასე რომ შეეგუე!!–არშეგიძლია რომ უბრალოდ წამიყვანო და იქ დამტოვო სადაც გეტყვი? შემდეგ შენ შენს გზაზე წახვალ მე კი ჩემს, დავიჯერო ეს ესეთი რთულია ? ვცდილობდი ადამიანურად

სიმპატიური უფროსი (8)

შეყვარებულის სახლში ხაე და რამდენს ბედავ, მერე ხო სულ გახვალ თავს... ისე ვამბობდი ამ ყველაფერს ჩემი თავი მსახიობი მეგონა... ზუკას გარდა ყველა იხედა სიცილით...გამაყრუებელი ხმაური ნაბიჯების ხმამ დაარღვია, შემდეგ კი კარების ძლიერმა მიჯახუნებამ..ეკამ

როგორ მოვარჯულოთ ჭირვეული ანუ შენ ჩემი გახდები !! ( 12 თავი)

გადავიცვი და სამზარეულოში გავედი. ალექსანდრე სამზარეულოში ფუსფუსებდა. დამინახა რომ მივედი და თვალი ჩამიკრა. -როგორ გეძინა? -კარგად. გავუღიმე. -გიხდება ჩემი საროჩკა. -ის კი არ მიხდება მე ვუხდები.. გამიღიმა და მაკოცა. -რას აკეთებ? (მე) -ნამცხვარს

ქორწილების ორგანიზატორი 4

- ულამაზესზე ულამაზესი ხარ ზე ულამაზესი.- მივედი და მოვეხვიე თან არ მინდოდა მისი მორთულობა დამეზიანებინა -ვაიმე მართლა?.- ისე მკითხა თითქოს რამეს ვატყუებდი -კი კი მართლა, ქალბატონო ნელი თქვენც ულამაზესი ხართ.- ახლა დედამისს მივუბრუნდი, ნელი ძაან

სადღაც გულის სიღრმეში (3)

ძალიან შემეშინდა , არმინდოდა იმის გაგება რომ ვერ მაპატიებდბენ და უკვე დამივიწყეს. ზუსტამ ამიტობ გადავწყვიტე წამოვსულიყავი. ცრემლები თავისით მომდიოდა. ჩანთა და ჟაკეტი ავიღე , და ჩუმად წარმოვთქვი სიტყვები - უბრალოდ მაპატიეთ. სწრაფი ნაბიჯებით

ძველი ბიჭის გახდები 4

თვალები საშინლად სტკივა, 2 დღეა რაც უკვე ბათუმშია და ერთხელ იყო ზღვაზე, მაშინვე თვალები ასტკივდა. ყველაფერი აღიზიანებს განსაკუთრებით ნინი თან საკადრის პასუხს რომ ვერ სცემს ლამისაა გაგიჟდეს ნელ-ნელა ხვდება რომ ზაზას არ უყვარს, რაც თვალები ასტკივდა

შემიყვარდი სულელო(ოცდამეთხუთმეტე თავი)

-როდის შევძლებ მის ნახვას?(მე) -შეგიძლიათ შეხვიდეთ ოღონდ ძალიან ნუ გადაღლით(ექიმი) -კარგით გმადლობთ(მე) ექიმმა მხოლოდ თავი დაგვიქნია და გრზელ დერეფანს გაუყვა. -შევალ(მე)ბავშვებმა უხმოდ დამიქნიეს თავი და მეც სწრაფად და ჩუმად შევედი პალატაში.ჩემს

მიშველეთ მუშაობით მკლავენ! 11

არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა, თვალები დახუჭული მაქვს...გახელა მინდა მაგრამ მიჭირს.. სისხლის სუნი მცემს... წესით ეხლა გული უნდა ამერიოს... არაფერი მახსოვს... გონებაში მხოლოდ ერთი სახელი მიტრიალებს... გაბრიელი....მგონი საკუთარი სახელიც არ