მიშველეთ მუშაობით მკლავენ! 11

არ ვიცი რამდენი დღე გავიდა, თვალები დახუჭული მაქვს...გახელა მინდა მაგრამ მიჭირს.. სისხლის სუნი მცემს... წესით ეხლა გული უნდა ამერიოს... არაფერი მახსოვს... გონებაში მხოლოდ ერთი სახელი მიტრიალებს... გაბრიელი....მგონი საკუთარი სახელიც არ

ესეც გაივლის... (სრულად)

- ვინც უყვართ ისე არ ექცევიან როგორც შენ მომექეცი! - გავაწყვეტინე კვლავ. - ამიტომ... - გააგრძელა მან, - ლიზი თუ არ გინდა ძალიან ცუდად მოგექცე ნელ-ნელა შეეშვი მაგ სიყვარულობანას, თეონას მალე გავეყრები და... - შენ მართლა ხომ არ გაგიჟდი მიყვარს თქო ვერ

მე და წილოსანი ( ნაწილი მეხუთე)

მიყურებდა-ვუყურებდი ვუყურებდი-მიყურებდა შემდეგ არვიცი რამოხდა,ერთი ისვიცი,რომ გავფრინდი ალბათ,სახეზე მისი ცხელი სუნთქვა მომეფრქვია,დამბურძგლა,ჟრუანტელმა დამიარა,გაქცევა მინდოდა,მაგრამ ვერ გავრბოდი,ლურსმანივით ერთ ადგილას ვიყავი გაჩერებული,კიდევ

კაი ბიჭის გოგო ხარ(თავი პირველი)

ლიზი ბაგრატიონი 16 წლის, ვცხოვრობ თბილისში მყავს საუკეთესო დაქალი მარიამი რომელიც მიყვარს სიგიჟემდე. მარიამიც 16 წლის არის მაგრამ ის 187 საჯარო სკოლაზე სწავლობს მე კი 167-ზე. დედა-ნატა 39 წლის, მამა-ერეკლე 40 წლის, ძმა-ვაკო 22 წლის და რძალი-ქეთი 21

მკვლელები (8)

ამ ყუთს თუ გახსი.. მთელი ცხოვრება რაც გაგივლია აქამდე სულ თვალიწინ დაგიდგება... ამ სურათებს ძალიან ვუფრთხილდები.. რამდენიმე ვიდეოც მაქვს შენი სიმღერების .. და თუ გინდა შენთან იყოს.. რამე თუ დამემართება მომიგონებ ხოლმე გესმის .. თუ რამე შემემთხვევა

პეკინის ქუჩა (3)

მარიამი ისევ წავიდა როგორც წინა დღეს და გუგამ ისევ გაიმეორაა მისი სახელი ჩუმად მარიამ..... ბექამ ხელით ანიშნა გუგას წავედითო და აუყვნენ დოლიძის აღმართს, გუგას მხოლოდ ერთი აზრი უტრიალებდა თავში მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა.. ნუთუ შეიძლება ასე 2 დღეში

ასეთია ჩემი სიყვარული - "ნიკუშა დადიანი"(5) ending !

ისტორიის დასასრული ! მოკლედ ქორწილისთვის მზადება დავიწყეთ , მთელი ზაფხული ვემმზადებოდი, პარიზში ორჯერ გადავფრინდი ჩემი კაბისთვის , ბოლოს იქ ვიპოვეთ მოდელი გოგო რომელიც ზუსტად ჩემი ტანის იყოს ამიტომ მის ტანზე მოვარგეთ კაბა და ისე იკერებოდა , ეს

ღმერთმა შენი თავი მაჩუქა (თავი 2)

გეგა ჩემს სახლში მივიყვანე და ჭრილობები დავუმუშავე, როცა მოვრჩი მადლობა გადამიხადა და წასვლა დააპირა, მაგრამ, როცა წამოდგომა სცადა არაფერი გამოუვიდა ამიტომ ჩემი საძინებელი დავუთმე მე კი დედაჩემის ოთახში დავწექი. ღამე ხშირად ვამოწმებდი რამე ხომ არ

ზეცაში დაწერილი ბედი (თავი 4)

ჩემს მანქანაში ჩავჯექი, მუსიკები ჩავრთე, რამაც უკეთეს ხასიათზე დამაყენა. გზაში მაგდონალდსში გავიარე საჭმელი სახლში წამოვიღე, მიყვარდა მეცადინეობის დროს ჭამა. სახლში მოვედი, სპორტულები ჩავიცვი და სამეცადინოდ დავჯექი, თან ვჭამდი რათქმაუნდა. ჭამა ხომ

უბედურებაში ნაპოვნი სიყვარული მეორე თავი

წამიერად რაღაცამ მაიძულა თვალები გამეხილა,ვგრძნობდი რომ სულით არ უნდა დავცემულიყავი.ბუნდოვნად ვხედავდი პოლიციელებს რომლებიც აქეთ-იქეთ დადიოდნენ და გამოძიებას აწარმოებდნენ.როგორი რთულია საყვარელი დამიანების დაკარგვა,მე კი ეს უბედურება მხვდა