მე ორმაგი ტყვე ვარ-12

-ლილი არ იტირო,ჩვენი მოსვლის მიზანი ტირილი არაა,იცი რატომ ჩამოვედით ასე ჩუმად?-ეშმაკურად გაიღიმა ლაშამ -რატომ?-ვკითხე და თან ცრემლები მოვიწმინდე -2 კვირის თავზე ყველას გეპატიჟებით ჩემს საირმეში 1 კვირით,იქ ჩემი ბაბუა-ბებიის სახლი მაქვს ხოდა მინდოდა

მიზანი არსებობისთვის! (10 თავი)

ფრთხილად არწევდა მიხუტებულ სხეულს ჰამაკში და თითებს სრიალა თმაში ქაოსურად ხლართავდა. ელენეს მშვიდი სუნთქვა იმაზე მოწმობდა, რომ გოგონას ძალიან ღრმად ეძინა. ყოველთვის გამოირჩეოდა შესაშური ენერგიით მაგრამ ბოლო დროს პატარა ყველანაირ ძალას ართმევდა და

შემთხვევითი ქმარი [დასასრული]

თავიდან ვერაფერი გაიაზრა.თვალები ისევ დახუჭული ჰქონდა,ეგონა ეძინა.თანდათან ქუთუთოები ერთმანეთს დააშორა და დაინახა მასზე აკრული თვალებ დახუჭული სანდრო.ხელები და ფეხები ააფართხალა,იმის ნიშნად რომ გაეშვა მაგრამ სანდრო პირიქით უფრო და უფრო იკრავდა გულზე

გარიგება ეშმაკთან

ყველაზე საშინელი დღე მის ცხოვრებაში , 17 წლის ბრინა სეირნობს ღამის ცარიელ ქალაქში , აქ იშვიათაად დადის ავტომობილები, მისდა საუბედუროდ წვიმა დაიწყო მაგრამ მას ეს არ ანაღვლებს , სახლში დაბრუნება მას არ შეუძლია ,წასასვლელი კი არსად არ აქვს საქმე

მდიდარი მოსამსახურე [10]

-ტყუპებიო იო გესმის? ტყუპები გვეყოლება. ხმამაღლა შეკივლა ალისიამ და გაფითრებულ იოანეს ყელზე ჩამოეკიდა, იონაემ გაუცნობიერებლად შემოხვია ხელები ბოლოს, როცა მიხვდა, როცა გაიაზრა წამსვე აივსო ბედნიერებით. ხელის კანკალით მოეფერა ქალის მუცელს შემდეგ

ასეთი ამაყიც მიყვარხარ პატარავ

-კაი წამო ტორე რა გაუძლებს ეკას-ჩავიდუდღუნე და დერეფანს გავუყევი. გაკვეთილებმა უინტერესოდ ჩაუარეს,ზარის დარეკვის ხმისთანავე წამოვხტი ფეხზე და გარეთ გამოვარდი,ტასოს დავემშვიდობე და ჩემ გზას გავუყევი.

ქართველს რუსი შემიყვარდა (1 ნაწილი)

რუსულ ერთ-ერთ საიტზე დავრეგისტრირდი ნეტავ რამინდოდა აქ ვერ ვხვდებოდი სამწუხაროდ თან რუსული კარგად არ ვიცოდი მაინც ვცადე იქნებ ქართველი იყოს აქ ვინმე თქო მაგრამ შენც არ მომიკვდე ფოტო ავტვირთე და სხვების თვალიერებას შევუდექი ცისფერთვალება ბიჭის ფოტო

თვრამეტი წელი და რეალური არაფერი

თუ სურვილი გექნებათ გამოვაქვეყნებ ისტორიას "თვრამეტი წელი გზაში".რალურ ცხოვრებაზე,ჩემს ცხოვრებაზე.ოღონდმხოლოდ 27 გვერდია.აღვნიშნე,რომ ვერ დავასრულე.არ მეყო ამისთვის ძალა და.

მე არასოდეს არ მოვალ შენთან

მე არასოდეს არ მოვალ შენთან, შენც არ მოხვიდე ვერ გამახარებ. მკვდარს რომ აყრიან მიწას, ეს ვიცი, შენ კი მე ცოცხალს გადამაყარე. აღარასოდეს აღარ ახსენო შენი ცხოვრების ერთი ნაწილი.

როცა სიამაყე საკმარისი არ არის [4]

დილა მზიანი იყო, მაგრამ მაინც რაღაც აკლდა...დემეტრეს გაღვიძებისთანავე წაუხდა ხასიათი... უყურებდა ამინდს და კიდევ უფრო რწმუნდებოდა თავის არაკაცობაში, რატომღაც პირველად მოუნდა, რომ ანა მზისთვის შეედარებინა...ისიც მასავით ათბობდა და ბრწყინავდა, თუმცა