ვატო არაბული (3 თავი)

ისე იყო არაბულზე ფიქრში გართული რო თვით არაბულის შემოსვლაც კი არ გაუგია... -კესოო მისმენ? (აშკარად გაღიზიანებულმა ჩაილაპარაკა) -ა ჰო რა მითხარი? (დაბნეულმა ააფხაკუნა ტვალები) -რა და ერთი და იგივეს ორჯერ რომ არ ვიმეორებ ის! (დაიდუღუნა და მისას

ყვავილების გამყიდველი (ნაწილი მეთექვსმეტე)

„ტასოოოო..ტასოოოო“ მომესმა ძილში თანუს გამაწვნიკებელი ხმა .თვალები ზანტად დავაცილე ერთმანეთს და ჩემ გადახვეულ ფეხს შევხედე. მერე იქვე მიძინებულ გაბრიელსაც გადავხედე და კარგად გავიაზრე უკვე მომხდარი.ნელა წამოვიწიე საწოლზე და კარებზე ატეხილ

სამეფო კარზე [6]

დილით რომ გაიღვიძა, წელი ისევ ტკიოდა. გაჭირვებით გადაბრუნდა თამარისკენ, უშფოთველად ეძინა გოგონას. გაეღიმა, წვალებით წამოდგა ლოგინიდან, იქვე მიგდებული ხალათი მოიცვა და ლასლასით გაფრატუნდა თავისი ოთახისკენ.

ორმაგი თამაში.. (ნაწილი IX)

არა რა ვერ ვხვდები როდის ხდება ეს ბიჭი ასეთი რომანტიკოსი და ჯელტმენი არადა მსგავსი რაღაცეები საერთოდ არ ახასიათებს, პირიქით ყოველთვის ზედმეტად ცივი და ოფიციალურია, ჩემთანაც კი, მაგრამ ახლა ჩემ წინ აღარ იყო შეFი ერეკლე, არამედ ჩემი ბიჭი ერეკლე მედგა

საქართველო - ირაკლი ჩარკვიანი

მოვიდა დრო,რომ კიდევ ერთხელ მოერიო თავს, მე გაძლევ ფიცს,რომ სიყვარული კინოს აღარ გავს. ვიცი, ყოველთვის და ყველგან ვატარებდი ცდებს, მე მოგცემ ძალას მოერიო დაჟანგებულ ფრთებს. ხომ ხედავ, შენი გაბზარული გული ჩემით ცემს, შენ იცი სიყვარული,აზრი აღარა აქვთ

ღრუბლებში [6]

მთელი ღამე ტირილში გაატარა.იმდენად იყო ემოციურად დამძიმებული,რომ ნერვიულობისაგან კანკალი დაიწყო.ცრემლებით დაბინდულ თვალები სულ მთლად ჩაშავდა და ბოლოს იგრძნო თბილი ხელების შეხება.გაეღიმა და უმალ იგრძნო შვება.ჩაეძინა... მონატრება ძალიან ბევრ რამეს

"ვარსკვლავ ბიჭუნა" {4}

გამარჯობათ! მე ქეთა ამირეჯიბი ვარ და მინდა დიდი სიამაყით გამცნოთ-მე იდიოტი ვარ. დიახ,მიუხედავად ჩემი მრავალწლიანი ათოსნობისა,პოტენციური ოქროს მედლის და უამრავი უსარგებლო ინფორმაციისა ჩემს ტვინში მე იდიოტი ვარ, რადგან იმის გააზრებაც არ შემიძლია

შემთხვევითი ქმარი [თავი 3]

ჩუმად იჯდა მანქანაში და მამაკაცის მზერას გრძნობდა,მაგრამ ჯიუტად წინ იყურებოდა.დილიდან ასე არიან,ხმას არც ერთი იღებს.არა და როგორ უნდა ორივეს რომ დაარღვიონ ეს საზარელი სიჩუმე,მაგრამ მაინც ორივე ჯიუტად ჩუმად არის და ხმას არ იღებენ.„ჩემი ქმარი,შვილები

7 გარდამავალი წამი (ნაწილი მეორე)

სპექტაკლის მერე ბარში წავედით დავიმხეთ ყველაფერი უგონოდ დავთვერი მე მონატრებისგან,სტასიმ წარმატების აღსანიშნად. დაჩიმ მიგვიტანა სახლში...ამ სიმთვრალეში იმდენი რამ ჩავაქსოვე ალბათ ღირდა კიდეც ასე დატრობა ,ცოტა მოვეშვი გამიარა... საბაკალავრო ჩვაბარაე

მკვლელობის საღამო(18)

-ზუსტად რომ რომანტიულია,უკეთეს დასასრულს ვერც კი ვისურვებ.საუბარს ვწყვეტ..მგონი ცუდი აზრი მართლაც არ იქნება რომ სიტყვა თუ არა ის მაინც მოვიფიქრო,როგორ მივესალმო..-გამარჯობა,დედა...(ძალიან ჩვეულებრივია)-როგორ ხარ დედი?(ასე სულელ ბავშვს ვგავარ,რომელიც