მანათობელი გრძნობა - თავი 9

შაბათი საღამო იყო. ნოემბერი ნელ-ნელა უახლოვდებოდა დასასრულს და ამინდს დეკემბრის სიცივე სულ უფრო ეპარებოდა. ბოლო ერთი კვირა ქუჩები არ გამშრალა. თითქმის ყოველ დილით წვიმდა, საღამოობით სულ ოდნავ შემშრალი ქალაქი კი მეორე დღეს ისევ თავიდან სველდებოდა.

გზა,რომელმაც შენთან მომიყვანა (სრულად)

თითქოს მზერას გრძნობს,წამით თვალებს ზევით წევს და გაბრიელის მზერას აწყდება.რამდენიმე წამით მათი მზერა ერთმანეთზეა,მერე გოგო გვერდს უვლის გაბრიელს და მარკეტში შედის სწრაფი ნაბიჯით.ორიოდე წუთში უკან ბრუნდება.წყლის ბოთლით ხელში,მანქანისკენ

დაუმთავრებელი ისტორია (დასაწყისი )

გამყრუებლად მეორდება ხმაურიანი მელოდია. ბნელ ოთახს მკრთალად დაჰკრავს ფანჯრის სარკმლიდან შემოპარული გაცრეცილი მთვარის ლანდი. საბანში გახვეული გოგონა გაჭირვებით იხსნის თავს მორფეუსის სამყაროდან და ოთახიდან გამოსული არეული ნაბიჯებით მიჰყვება

ცეცხლი და თოვლი (სრულად)

დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით

შვიდი წამი 2

შემდეგი რამდენიმე კვირა ერთგვარ „ცივ ომს“ ჰგავდა, რომელიც ფინჯან ყავასა და სამუშაო მაგიდებს შორის მიმდინარეობდა. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის საქმიანი იყო, მაგრამ ყოველი სიტყვის მიღმა რაღაც სხვა იგრძნობოდა — თითქოს ერთმანეთს ვამოწმებდით, ვინ უფრო ადრე

პირობითი სიყვარული (თავი 6)

შავტუხა პირდაპირ სამზარეულოსკენ გაემართა. კაბის გრძელი კალთა იატაკზე შრიალებდა, რაც ამ მკვდარ სიჩუმეში კიდევ უფრო გამაღიზიანებლად ისმოდა. შუქი აანთო და კარადების გამოღება დაიწყო. ერთი, მეორე, მესამე... თითები უთრთოდა. ამ უცხო სივრცეში ვერაფერს

....

ჭუჭყიან ფრთებს მოვიხსნი და მერე იყოს რაც არის ... დამთავრდება როგორღაც ჩემი ავი ზღაპარი.

ფრთები ზურგჩანთაში

სიგიჟეს მაბრალებ, ამბობ, რომ ფრთები მაქვს. ზურგჩანთას ხშირად და ფარულად ამოწმებ და ეჭვი მიჩნდება, რომ ჩემი სიგიჟე არის ჯოჯოხეთიც და შენი სამოთხეც..

...

საოცრად ჰგავხარ სიზმრიდან მოსულს. შემოეხიზნე ჩემთან საღამოს და შენს სხეულზე ხალების წყებას სურს მოთმინება ჩემი ალაგმოს.

სიზმრიდან

გუშინღამ აივანზე დამეძინა, ფიქრები ისე მქონდა არეული. და მერე სიზმრიდან ამოვიდა ის ბინდი, ის ჩრდილი, ის მთვარეული