#21 [ თავი VIII ]

თავი უკან გადააგდო და ჭერს მიაშტერდა. უეცრად თვალები გაუფართოვდა და ოლივიას შეხედა დაფეთებულმა. - ოლი, ის რა ჯანდაბაა? ჭერზე ძლივს შესამჩნევი… - სათვალთვალო კამერა? - აღმოხდა ოლივიას. სათითაოდ შეამოწმა კომპიუტერი, ლეპტოპი და ტელეფონი, მაგრამ

მე ვარ...

ზოგჯერ როგორ გვინდა ყველაფერი ვიყოთ და ჩვენს ირგვლივ ყველამ იარსებოს.არავინ გაგვიშვას ხელი არ თქვან  უარი,არავინ წავიდეს,არავინ გარდაიცვალოს მაგრამ  დღითი დღე,ყოველ საათზე,ყოველ წუთში დედამიწის გარშემო ერთი სიცოცხლე

"დაბრუნება ორი კვირით" (7)

უკვე თავის ადგილას იჯდა, ოქმებს ათვალიერებდა და თავმომწონედ იღიმოდა, შპს “ბრჭყვიალა ქვის” მეწილის მიერ მიცემულ ჩვენებაზე, რომელიც ამტკიცებდა რომ თემურ პატარაიას საყვარელი 25 წლის ანა კიკოლაშვილი იყო და მას, თურმე,კაცი

რაე (თავი 11)

"ხალხი შეჯგუფდა ევას თავზე. გოგონას, რომელიც ძირს ეგდო და მარჯვენა თვალიდან სისხლი სდიოდა, სახეზე ღიმილი ეფინა. სადღაც, შორიდან, სასწრაფოს მანქანის კივილი ისმოდა."

მოგონება.....

სიყვარულმა დამიბინდა გონება, ამირია ფიქრები და გზა კვალი, შემაძულა მეგობარი ვინც მყავდა,

კასკადი

სეტყვაში მოყოლილ ოფოფზე დამკვდარიყო ქალის მზერა, მოკლული ტიტები ეჭირა ხელში, სიგარეტის ელფერში გახვეულიყო თეთრი მცენარე.პეიჯერზე შემოსულ მესიჯს დახედა რეანიმატოლოგმა: *მკლავენ*. მიხვდა საშველი არ იქნებოდა.

შემიყვარე თავიდან! {თავი 8}

სიბნელეში იჯდა.დარდებს ვისკი უხშობდა და მოხეთქილ ემოციებს კალაპოტს უცვლიდა. მზერა გაშტერებული ჰქონდა ეკატერინესა და კოტეს სურათზე და გაწბილებული უყურებდა მამის მომღიმარ სახეს. იმდენად ყალბი ეჩვენა ყველაფერი,

ვუყვარვარ - არ ვუყვარვარ

სევდა და სევდიანი ღიმილები,ზაფხულის უჩვეულო სურათია,უგულოდ გავაფუჭე გვირილები,ვუყვარვარ - არ ვუყვარვარ, სულ ერთია...ფიქრებში ჩაძირული როიალი,საათი აღარც მახსოვს რომელია,ქუჩები მარტოდ მარტომ მოვიარე,

მზესუმზირები

...და მე მივიტანე მზესუმზირა, თავით მიწისკენ დავდე, რათა ეცქირა მზესუმზირას, მიწისა და ხის გავლით, მთვარესათვის. ყოველ კვირას, საღამოს მიმქონდა მზესუმზირები და თავით მიწისაკენ ვაწყობდი ერთსა და იმავე ადგილას.

უშენოდ

დეკემბრის მზესავით უცაბედად გამოჩნდი და ამაზე მალე გაქრი.. ჩემი წარმოდგენები თბილისის თოვლთან ერთად გალღვა.. მეუბნებოდი, ყველაფერს მირჩევნიხარო და მეც მჯეროდა. მართალია, ზოგჯერ ეჭვი მეპარებოდა, მაგრამ მაინც პატარა ბავშვივით მიხაროდა.