ფშაური კაფია [თავი 3]

მეორე დღეს უთენია დაადგნენ გზას და თან თეკლეს ცრემლიანი ლოცვა-კურთხევა, გემრიელი ქადები გაიყოლეს. ლექსო საჭეს მთელი ძალით ჩაფრენოდა, გული აღარ ედგა საგულეს. თეთრად გამოათენა. მგელების ყმუილსა და ძაღლების წკავწაკვს მიყურადებული ნინოს ნისლიან,

თაფლისფერი სიყვარული

"და მაშინ, როცა მზის უკანასკნელი ზაფხულის სხივი ბუმბერაზი მყინვარის მიღმა აღმოჩნდებოდა და მოიისფრო სურნელს შემოდგომის სუსხს გადაატორტმანებდა, პო მსუნაგ დათვად გარდაიქმნებოდა ხოლმე. დილის ალიონზე მარჯვენა ხელში ჭიქა ცხელ შოკოლადს დაიჭერდა, მარცხენაში

ნაცრისფერი {15}

-მომენატრა საქმის კეთება… ადრე შენზე ფიქრებს მუშაობით ვანაცვლებდი. -წარმომიდგენია რამდენს მუშაობდი. - საწოლზე გადაწოლილს ნახევარი სხეულით ზემოდან მოექცა, თმები უაკან გადაუწია და ტუჩები მხარზე მიაწება.

იდეალური სნეულება

ერთ მშვენიერ ქალს ხედავდა ხშირად(ხშირად, თუმცა ყოველ დღე პირველად). შავები ეცვა. ინო ფიქრობდა, რომ ეს ქალი ქვრივი იყო და თავისი ქმრის სიკვდილში ედებოდა ბრალი. ოღონდ სულ შემთხვევით, სიყვარულით რომ შემოგაკვდება, ეგრე. აი ხომ შეიძლება, ვინმე

ჩემზე უნდა დაგელაპარაკო... (თავი5) დასასრული

"ჯობდა, წერილები თანმიმდევრულად გამოგეგზავნა. იმდენმა ემოციამ მოიყარა ერთად თავი, რომ ცოტათი არაკომფორტულია. მიუხედავად იმისა, რომ ხუთი წელია ერთად აღარ ვართ, მიჭირს მოგისმინო, როგორ საუბრობ სხვაზე. ამაზე არასოდეს დავფიქრებულვარ და არც მინდა ამის

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 7)

- მე არ მინდა, რომ არაგვს ვგავდე. - ამღვრეულ წყალს დავხედე. - თავისი გზით მოდის, მერე მტკვარს ხვდება და სახელი ეკარგება. არაგვი მაშინ მთავრდება, როცა მტკვარს ერთვის. არ მინდა, რომ დავიკარგო და ჩვენი ერთობისგან მხოლოდ შენ დარჩე. მინდა, რომ მეც ვიყო.

თანახმა ხარ?(2)

სულ შურდა იმ წყვილების, რომლებიც წვიმაში სეირნობდნენ, სიგიჟეებს ერთად სჩადიოდნენ, თუმცა თავს წუწუნის უფლებას არ აძლევდა.ადას ის გააჩნდა, რაც ბევრს მის ირგვლივ აკლდა.

ახალი სიცოცხლე IV თავი (დასასრული)

თუ შექმნი ნამდვილ ისტორიას,მაშინ გჯეროდეს იმის , რომ ერთ მშვენიერ დღეს მოვა ვიღაც და შენი ცხოვრების რაღაც ნაწილს ფურცელზე გადაიტანს...

...რომ არ უნდა გიყვარდეს სრულად (დასასრული)

ვიდრე მე სამზარეულოში ვიჯექი და ლელას სუფრასთან მიტანამდე ვუჭამდი კერძებს, ბაღში გასასვლელი კარიდან, ბავშვებთან ერთად ცეკვა-თამაშით შემოცვივდნენ გოგი, ნანა და ლალიკო. მათთან სწრაფად გაჩნდა დიმა, ალექსანდრე და ანა გულში ჩაიკრა. მათი სახით

ნანო #2

ვიღაცამ მაინც მოუსმინა. თუ უბრალოდ ზრდილობის გამო არ გაუთიშა? რა მნიშვნელობა აქვს, როცა თვითონ შვება იგრძნო. შვება იმის, რომ სრულიად უცხო ადამიანი მეორე ადამიანისთვის შეიძლება არსებობდეს. თუნდაც, ასე მშრალად და უშინაარსოდ.