იასამნის ხესთან (ნაწილი 1)

ზოგჯერ ადამიანი არ გარბის — უბრალოდ ქრება. ნენე დაბრუნდა ქალაქში, სადაც ყველაფერი დატოვა: წარსული, ტკივილი და საკუთარი თავი. წვიმიან საღამოს შემთხვევით იწყება ისტორია, რომელიც ნელ-ნელა ხსნის იმას, რაც დამალული უნდა დარჩენილიყო.

მებაღე - თავი 6

მხოლოდ იმ საღამოს, როცა დერეფანში გადიოდა და ოთახის ნახევრად ღია კართან გაიარა, რაღაც ტონმა გააჩერა - მშვიდმა, მაგრამ მკაცრმა, და მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვებს ბოლომდე ვერ არჩევდა, იგრძნო, რომ საუბარი რაღაც ზღვარს ეხებოდა, რაღაც წესს, რომელიც

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა (თავი 8)

ტელევიზიები, სოციალური ქსელები და საინფორმაციო სააგენტოები აფეთქდა. ეკრანებზე ერთი და იგივე ფრაზები ტრიალებდა - 
„გაუთვალისწინებელი გეოლოგიური პროცესები“
„შესაძლო დივერსიული აქტი“

ალუბლის არომატი (ნაწილი 10)

სწორედ მაშინ დანიელმა ისევ შეიშმუშნა, უფრო ძლიერად შემოხვია ხელი და ჩუმად ჩაიბურტყუნა: - არ გაიქცე… - ლიზა შეკრთა, გონს მოვიდა, სწრაფად გასწორდა, თავი მოაშორა. - ძალიანაც რომ მინდოდეს, ვერ გავიქცევი იდიოტო… გაწიე შენი ტორები! - ისევ სცადა

მებაღე - თავი 5

მილენა ნელა ამოძრავდა, სხეულში ჯერ კიდევ სიმძიმე ჰქონდა, თითქოს თითოეული კუნთი ცალკე ახსენებდა, რომ რაღაც მოხდა, და როცა ხელის აწევა სცადა, შეამჩნია თხელი ნემსის კვალი კანზე, რამაც წამის მეასედში გააღიზიანა, თუმცა არ შეიმჩნია, უბრალოდ წამოჯდა და

მებაღე - თავი 4

ამჯერად სხვანაირად - არა როგორც ადამიანი, რომელიც რაღაცას ითხოვს, არამედ როგორც ადამიანი, რომელიც ამოწმებს, მართლა ყველაფერი რიგზეა თუ არა. ეს ჩანდა მის სიარულშიც - არ ჩქარობდა, არ იჩენდა ზედმეტ ყურადღებას, მაგრამ თვალები პირდაპირ მილენაზე ჰქონდა

ამნეზია (სრულად)

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი

ალუბლის არომატი (ნაწილი 9)

ქართველი ბიჭი ისევ განწირულად ბღაოდა, მაგრამ დანიელს უკვე აღარ ესმოდა..მხოლოდ ერთი წამი დასჭირდა დანიელს, რომ გააცნობიერებინა, ლიზა გონებაზე აღარ იყო. - ლიზა…? - ხმა შეეცვალა... ქართველები, ხმაური, გინება ყველაფერი გაქრა მისთვის..ისე მიაგდო ის ბიჭი,

გამიზნული შხამი /სრულად/

მშია, სულიერი შიმშილი მტანჯავს. შიმშილი შენი კისრის სურნელის და ღრმა დიალოგების. ამ გამოცარიელებულ თვალებში ვერაფერს იპოვი, გარდა სტანდარტული ყოველდღიურობისა. შენი დრო ჩემზე ფერადია. ჩემი შემოდგომა კი ნაცრისფერში ჩაძაღლდა.

მოდული 7: ჩრდილოვანი სისტემა ( თავი 7)

კარი როგორც კი შეხსნეს ჰაერში ნაცნობი ხმა გაისმა - კლავიატურის კაკუნი და ჩახლეჩილი ხველა, რომელიც კედლებს ეხეთქებოდა და უკან ბრუნდებოდა. დათამ ხელი ასწია - გაჩერდიო.
მისი თითები ჰაერში რამდენიმე წამით გაჩერდა, თითქოს თვითონაც უსმენდა სივრცეს.