ის ჩემია (ვარდის ტატუ)თავი 7

ქარი აიხვეტავს ფოთლებს, სუნთქვა თმა შევერცხლილ მთათა ზამთრის მოლოდინში შეშას ვამტვრევ ჩვენი ქოხის კართან ზამთრის მოლოდინში შეშას ვამტვრევ ჩვენი ქოხის კართან

მიტოვებული 7

-ლიზა ერთწერტილს მიშტერებოდა და ცრემლების ზღვა სდიოდა თვალებიდან.დემეტრე კი უკან მოუხედავად მიდიოდა. უეცრად მობრუნდა დემეტერე ლიზა ზურგით იდგაა თვალებდახუჭული და ტკივილისგან იფერფლებოდა. - ძალიან საყვარელი შვილები გყავს ჩემო ფერიაა, მაინც ჩემს

არც ერთი ნაბიჯი უკან (სრულად)

პირველი იყო ყველაფერში. მაგრამ ახლა ის დრო დადგა ,რომ უნდა მეღიარებინა ახლა იოანა მყავდა. ადამიანი რომლისთვისაც ყველაფერს დავთმობდი , სიცოცხლესაც კი . მივხვდი, რომ ახალი ეტაპი დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში . არ ვიცი რატომ მქონდა ასეთი შეგრძნება ,მაგრამ

Him and I (თავი 7)

*სანდროსთან* ექიმი ამბობს რომ ქეთიმ გაიღვიძა და ვხვდები რომ ყველაფერს ვკარგავ ანასაც და ნინასაც.ლევანი გამანადგურებს ვიცი,მე კი არაფერი შემიძლია რადგან ჩემი ნინა მას ყავს -რიგრიგობით შეგიშვებთ სანახავად ზედმეტად გადაღლა არ შეიძლება, პირველი ვინ

დეპრესია

რაღაც უცნაურ ვდგავარ გონებაზე, ფეხით დავდივარ ამ ეკლიან გზაზე, თითქოს დაღლილობა დამტყობია ხმაზე, მარტო სული ვარ მიტოვებულ

მათანელ /თავი 5/

"მათანელი საჭეს მართავდა. მანქანაში სასიამოვნო მელოდია ისმოდა, რომელსაც როგორც შემდგომში გაირკვა „H.E.R.- Focus” ერქვა. მათანელს ფანჯრიდან ჰქონდა ხელი გადაწეული. სიგარეტის ღერს რომანტიკულად იჭერდა ხელში და შიგადაშიგ მის სახეზე თავბრუდამხვევი ღიმილი

"და თუ შენ წახვალ"ნაწილი2

ზოგჯერ,როგორი რთულია შეხედო ამ სამყაროს,ვიღაცის თვალით,დაინახო მისი გადმოსახედიდან და წარმოიდგინო რას იზამდი მის ადგილას. ცხოვრებაა?ყველაზე რთული რამ არის,ერთ დღეს ბედნიერი ხარ,როგორც იქნა წარმოიდგენ რო ცხოვრება მშვენიერია,მაგრამ მეორე დღეს

***

ბევრჯერ? არაუშავს, მთავარია, სულით არ დაეცე, არ დაიბოღმო - ჯანმრთელობას გაუფრთხილდი... მოსაღამოვდა...მთვარეა...ანათებს...სინათლეს აფრქვევს, კაშკაშებს... უსასრულოა? იქნებ საერთოდაც ესეც წყდება... ციფრები, რიცხვები, ასოები, მრავალწერტილი - იქნებ ესეც

Dance with night

არც კი ვიცი როგორ ან რატომ მაგრამ სასაფლაოს წინ ვიდექი და ამის გაცნობიერებისთანავე მოულოდნელად ტანში ჟრუანტელმა დამიარა, თითქოს ჩემში ელექტრობამ მსუბუქად გაიარა, ვგრძნობდი როგორ მეცლებოდა სხეულიდან ძალა და როგორ გადავდიოდი აჩრდილთა

ცხოვრება რომელსაც ჰქვია უსამართლობა

რამდენი უსამართლობა ხდება დღევანდელ რეალობაში, განვითარებული საუკუნე კი არა ადამიანების იმედგაცრუების საუკუნის სახელი უნდა ეწოდოს დღევანდელობას.ყოველი დღე სიცოცხლესთან ბრძოლა და სიკვდილთან მიახლოებაა, დაკარგვისა და გაქრობის შიში, მიტოვებისა და შორს