გულის გავლით სულამდე (სრულად)

-ჩემთვის შენ მზის სხივი იყავი ლინა რომლის შეხებაც მწვავდა და ვერიდებოდი-სიგარეტს გაუკიდა და პირველი ნაპასის ბოლი ზეცაში გაუშვა -შენ კი სანთლი გეჭირა და ისე იკაფავდი გზას, როცა მე ზუსტად შენს გვერდით ვიყავი-ისევ გაეღიმა -არასდროს მციებია, მაგრამ

***

ნეტა როგორია როცა სიცოცხლე გიხარია, როცა გაღიმება შეგიძლია და ეს ღიმილი გულწრფელია? ნეტა როგორია ადამიანი რომელსაც ღიმილის უკან ცრემლების დამალვა შეუძლია, ბედნიერების მიღმა სევდის და სიყვარულის უკან ღალატის და იმედგაცრუების?

რეპუტაციის თამაში 9 (18+)

_ასე არ მინდა..._მძიმედ ამოისუნთქა, როდესაც გრილი ჰაერი მის გახურებულ კანზე მოხვდა._არც შენ, უბრალოდ ჩემს დასჯას ცდილობ. _ეს სასჯელს ჰგავს?_კაბა მხრებიდან ჩაასრიალა და კვლავ თვალებში ჩახედა. უნდოდა, ღმერთო, საშინლად უნდოდა მოეტყუებინა, მაგრამ

ბედის ირონია 3 თავი

ქუთაისში ჩასვლისთანავე მარიამმა კახას დაურეკა და მომხდარის შესახებ უამბო. ნაწილობრივ. -ეგ ნაბ*ჭვარი! იქამდე არ მოსვენა სანამ არ დაკავეს- გამოსცრა კბილებში გაგიჟებულმა კაცმა და საუბრის დასრულებისთანავე ტელეფონი კედელს შეახეთქა. -რა მოხდა?! ამ

ცის წითელი თმები თავი მეორე

ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ რას ხედავს? ან ვის? გამიგია გარდაცვლილს სამოთხის ან ჯოჯოხეთის კარამდე ანგელოზი იმ საყვარელი ადამიანის სახით ევლინება ვინც დაკარგა და ყველაზე მეტად ენატრება. ჩემს წინ მდგარი ანგელოზი მიმტკიცებდა რომ ლაშა- გიორგი იყო.

ნუთუ, მართლა...

ნუთუ, მართლა გამიჩინე იარა, ნუთუ, მართლა გამეყინა ხელები, როცა ვნახე, სხვასაც როგორ უმზერდი ერთ დროს ჩემთვის მოცქირალი თვალებით...

სულის ნაწილი

-ეს დღეც დასრულდება, მაგრამ მერე იცოდე, რომ… სულ სხვა სამყაროს ნაწილები გავხდებით.მის წყლიან თვალებს კიდევ ერთხელ შეხედა და ხარბად მოქაჩა სიგარეტი, ათრთოლებულ თითებში მოქცეული, ასე რომ გაყინვოდა.

ცის წითელი თმები თავი პირველი

სარკის წინ რამდენჯერმე დავტრიალდი, დედაჩემის დიდი ყურადღებით აწეული თმები გავიშალე, კარი გამოვაღე და კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე, ვჩქარობდი რადგან ლაშა-გიორგის მინდოდა სწრაფად ენახა ჩემი ლამაზი კაბა. დღეს ორივე იუბილარები ვართ, მე 10 წლის გავხდი ის

ბედის ირონია 2 თავი

-ყოველთვის მე რატომ მადანაშაულებ მომხდარში?! -არ გადანაშაულებ! -მადანაშაულებ! -მარიამ! -რა!? -ტონს დაუწიე! -დანაშაულის გრძნობით გამზარდე... და ამით იცი რას მიაღწიე? იმას რომ საკუთარი თავის სიძულვილი მასწავლე

კუპე №33

ბოდიში, გამატარეთ... მაპატიეთ! — რკინიგზის სადგურზე, სალაროებისკენ თმაგაძეძილი, შარფმოხვეული გოგონა მირბოდა. ხელში გიტარა ჩაებღუჯა, ზურგჩანთა კი ორივე მხარზე მჭიდროდ მოეკიდებინა