არ დამივიწყო (თავი მეოთხე)

დილას ხმაურმა გამაღვიძა, თვალები გავახილე და აღმოვაჩინე რომ ამჯერად, ვინმეს ან საკუთარ ლოგინში კი არა ქუჩაში გავიღვიზე, წამით შემეშინდა, არა ქვაზე ნამდვილად არ მეძინა რადგან რაღაც სირბილეს ვგრძნობდი ხელებში. მორიდებით ნელა გავიხედე გვერდით და ოი

რომანი ცხელ კვალზე (სრულად)

-რომელ სამიზნეს ირჩევ? - იკითხა ირაკლიმ. -აი, იმას, - ხელით მიანიშნა ყველაზე ახლოს დაკიდებული სამიზნისკენ და პირველი გასროლაც განახორციელა, - ამჯერად ვერ მაჯობებ, ირაკლი! -მაგასაც ვნახავთ, - ჩაიცინა კაცმა და თავადაც გაისროლა.

შენთვის წერილია

ჩემი სიყვარული ზამთრისფერია, მზის სხივებს ვერ იტანს.

სამი ნახვით შეყვარება

სიყვარული მოულოდნელად მოდის და ისე გაუჩინარდება თითქოს არც მოსულა.

ღამის სურნელება (2 თავი)

მოახლოებას აპირებდა როდესაც ის მახინჯი მიუჩოჩდა, ალბათ ამ ბიჭს აღარც კი ახსოვდა, მისი 'თანმხლები' არცხვად ჩაუჯდა კალთაში და 'კოცნა-პროშკვნა' დაიწყო, -მახინჯი ჩავიჩურჩულე, ალბათ გაიგონა ან არა,

არ შემდგარი ჩვენ 3 თავი

კვლავინდებურად ჰამაკში ზის ნენე და ფიქრობ იმაზე თუ რა მოხდებოდა ისიც რომ ბედნიერ ვარსკვლავზე დაბადებულიყო .მასაც ჰქონოდა პირადი ცხოვრება და ჰყოლოდა შვილები. მაგრამ არა !ამ ქვეყნად ასეთ სიამოვნებას ყველა ვერ იმსახურებს და ვერ ეზიარება. საბრალოა ის

მექანიკურად! (17 თავი)

თათა ფეხით მიუყვებოდა ქუჩებს. ნერვები მოშლილი ჰქონდა და დაწყნარება სჭირდებოდა. ჯერ დედამისის ზარმა ააფორიაქა, მერე ლევანმა და ბოლოს თავის თავზე მოეშალა ნერვები,რადგან მიხვდა რომ ლევანთან ზედმეტები მოუვიდა. თვითონაც დაფიქრდა და მიხვდა,რომ ლევანი არ

უცნობის წერილები(3)

-გისმენ.-მშვიდი ტონით მომიგო. -მისმენ? პირიქით მე უნდა გისმენდე, დღეს რა ჯანდაბა გეტაკა,ყველაფრის აუხსნელად შუა გზაში დამტოვე, კიდე მე მისმენ თურმე ხო?-მოულდნელად სიბრაზემ მომიცვა და ტონს მოვუმატე.

დემეტრე,როგორც მარადისობის სიმბოლო.

ჯერ კიდევ პატარა იყო,როდესაც საბედისწერო ნაბიჯი გადადეს ამბავი პატარა ბიჭზეა,რომელსაც პრინციპების დათმობას საკუთარი სიცოცხლის დათმობა ერჩივნა. გა. ქალაქი პატარა,ხალხი უბედური,ამინდი კი სუსხიანი იყო.

თბილის'ელები (მესამე ნაწილი)(დასასრული)

თვალი რომ გავახილე ტკივილისგან ამოვიკრუსუნე რადგან პირველი პალატის სითეთრე მომხვდა თვალში და მგონი დამაბრმავა კიდეც... ჩემს გაოცებას საზღვარი არქონდა როცა ჩემს გვერდით დივანზე ერთმანეთზე მიწოლილი მიშო,თორნიკე,საბა და ლუკა დამხვდნენ...მეორე გვერდით