როცა გიყვარს(მესამე თავი)

სახლში მისული ეგრევე საწოლში შეწვა და დაიძინა. საღამოს ხმაურმა გამოაღვიძა, მისაღებში ისე გავიდა სარკეშიც არ ჩაუხედავს. მისაღებში ბიჭები დახვდა, მათშორის ირაკლიც.

უცნობი,მაგრამ ნაცნობი (1)

ახალი ვარ და ეს ისტორიაც პირველია ამიტომ ყველანაირ რჩევას მივიღებ თქვენგან.იმედია ცოტათი მაინც მოგეწონებათ.

ესპანელი მაფიოზები ●10●

_არ შეეხომეთქი!_დაიღრიალა მატიასმა_ისეთ დღეს დაგმართებ დიეგო თავი შენი ხელით მოიკლა!არ გაცოცხლებ შენ გამო.ირებულო!მის ყველა ცრემლს ცხვირში ძმრად ამოგადენ!

ნუკა (4თავი)

-გეკითხები რაიყო ეს? რატომ წახვედი ნუკა? ენა ჩამივარდა... აზრზე არ ვიყავი რა მეთქვა... კიდევ ერთხელ მოვიყუდე ლუდის თითქმის დაცარიელებული ბოთლი და მოვსვი. ხელიდან გამომგლიჯა ნიკამ და იქვე მდგარ პატარა მაგიდაზე დადო.

მე შენ და ცხოვრება (თავი 3)

ბათა გაოცებული,გახარებული და ამავე დროს გაბრაზებული იდგა აივანზეე... -ამის დედაც ეს რა იყო? თავზე ხელები გადაისვა და გულიანად გაიცინა.-გიჟი-ჯანდაბა!ჩემი გიჟი ქალღმერთი...

ყველაფერი მიუწვდომელი მიმზიდველია (თავი 1)

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ შემთხვევით სამეგობრო წრეში შევხვდი ერთ ძალიან სიმპატიურ ბიჭს და, რა თქმა უნდა, მეგობრების წყალობით კიდეც გავიცანი. მინდა მოგიყვეთ ჩემი სიყვარულის ისტორია, ასე ძალიან მე ჯერ არასდროს არავინ მყვარებია!

ისევ შენ(თავი 1, საცდელი)

-იმედი მაქვს შეეწყობი შენს ახალ მეწყვილეს, კარგი ბიჭი ჩანს. -დიახ- დავეთანხმე და მკრთალად გავუღიმე, მისი კაბინეტი დავტოვე, ჩემსაში შევედი ტელეფონი და ჩანთა ავიღე და ოფისიც დავტოვე, მიუხედავად იმისა რომ ორი წუთით მასზე

უჭკუო ნიჭი

თუ ავიღებთ ნიჭს და ჭკუას, შემდეგ კი შევიგნებთ, რომ ეს ორი, სრულიად განსხვავებული ცნება შეიძლება პიროვნებას უკუპროპორციულად გააჩნდეს, გამოდის, რომ ის უგუნური ადამიანი ვარ, რომელიც ცდილობს თავისი ნიჭით იპოვოს გასაქანი ამ ცხოვრებაში, თუმცა უჭკუობას

სიყვარული ყველაფერია /სრულად/

ბნელი 90იანების ერთადერთი ნათელი წერტილი ტასია ქუთათელაძე . მისი დამსახურებაა მე ახლაც ცოცხალი რომ ვარ და წესიერად სინდისით და ნამუსით რომ ვცხოვრობ . მე ის ძალიან მიყვარდა მიყვარს და მუდამ მეყვარება

Je t'aime (თავი 7)

ცოტახნით დავისვენეთ და შემდეგ გეზი ქუთაისის აეროპორტისკენ ავიღეთ. საჭესთან სანდრო დაჯდა, სიძე-პატარძალს ხომ ვერ შევაწუხებდით და თან წინ კიდევ დიდი გზა ჰქონდათ, ამიტომ უნდა დაესვენათ. მთელი გზა სანდროს ვართობდი, რომ არ ჩაძინებოდა