შენი ჩვენი სიყვარულის ღმერთი ხარ!

საათობით ვიჯექი სარკის წინ და ჩემს თავს ვუყურებდი... ვერ ვცნობდი,მეცოდებოდა. არ ვიცი,ვერ ვხედავდი იმ თვალებს ისეთივეს როგორიც იყო. საკუთარ სახის ნაკვთებს ვერ ვცნობდი...

შავთვალება

-ახალ წელს გილოცავ შავთვალებავ გარდერობში ჩემს ქურთუკს და ჩანთას ძვლივს მივაგენი,გარეთ გამოსვლისას კი ხარბად შევისუნთქე დეკემბრის ცივი ჰაერი. -ჟღალო-შავთვალება ამესვეტა უკან-სახლში გაგიყვანთ -არა ჩემითაც მოვახერხებ-თვალი ჩავუკარი ბიჭს

მკვლელობა შავ წრეში (2 თავი)

ისტორიის კითხვა რომ დავამთავრე შევამჩნიე როგორ მაკვირდებოდა ნიკოლასი. რომ შევხედე პატარა ბავშვივით გაეღიმა (ისეთი ბავშვური და უცოდველი ღიმილი ქონდა ვერც კი შეამჩნევდით რომ ამ სფეროში მუშაობდა). ალბათ ჩემს გამომეტყველებაზე მიხვდა რომ მისმა მზერამ

თუ წახვალ...

რა არის სიყვარული?! და შეიძლება გყვარებოდა?! არა! არ არსებობს მიყვარდა! ეს არის ერთ -ადერთი სიტყვა რომელსაც წარსულ დროში ვერ იტყვი! ამ სიტყვას მხოლოდ ორი ფორმა ამშვენებს მიყვარს-მეყვარება! ის ვინც მას მესამე დროს დაურთავს ანუ არც იცის ამ სიტყვის

ზღურბლთან

ადრე უყვარდა ადგომა. დილაობით სახლს სწრაფად მიალაგებდა (სახლი რაა, ერთი ფიცრული ოდა ქონდა) , ყველაფერს დახეხავდა, ისედაც წლობით ხეხვისგან გადაფხეკილს,

ესპანელი მაფიოზები ●12●

_კარგი წავედი._მატიასმა ტელეფონი გადადო და სარკეში ლიზას გახედა.გული შეეკუმშა იმის დანახვაზე თუ როგორ ჩვარივით მიფენილიყო სავარძელზე და თავი ჩამოვარდნოდა.დიეგო კიდევ ერთხელ დაწყევლა და სიკვილით დაემუქრა გონებაში და გაზის პედალს ფეხი მიაჭირა.

ფარული მუზა

კარგად იცი რომ მე გნახე, ფარულია, რასაც ვამბობ. ჩუმად რაღაც შევინახე და თუ გსურს მე შენ მას განდობ. შეიძლება არის მახე, ლექსის ღმრთისგან ბოძებული. მიზანი არ დავისახე, არფერი მაქვს მოგებული. თითქოს მახე, თითქოს მუზა, მე დავწერე ლექსი მშვიდი. ალბათ

რა არის სიყვარული?!

განა სიყვარული არ ადნობს ღრუბლებს წვეთებად?! განა სიყვარული არ არის წვიმა?!

ქარიშხალია

დილა ზარით დაიწყო... ყურმილის დაკიდებას კი ცრემლების ნიაღვარი მოჰყვა..

თავდავიწყებით შემიყვარდი (თავი 10)

  - რაც შენ გეხება ის მეც მეხება და მადლობის გადახდა არაა საჭირო. - ამბობს და ისევ მისწორებს მზერას. მის სიტყვებზე ყურებამდე მეღიმება. ვცდილობ თავი შევიკავო, მაგრამ არ გამომდის. - მაინც დიდი მადლობა. - ვამბობ, მისკენ მივდივარ და ვეხუტები.